Znów wyjdą na ulice, żeby pokazać jak wiele osób jest za wprowadzeniem związków partnerskich w Polsce. Akcja fotograficzna Kampanii Przeciw Homofobii „Popieram związki” już w najbliższą sobotę, 24 marca na Placu Zamkowym w Warszawie między 13:00 a 15:00. 

„Kampania Przeciw Homofobii ogłasza wiosenną mobilizację zwolenników i zwolenniczek wprowadzenia związków partnerskich w Polsce. Czas wyjść na ulicę i pokazać jak jest nas dużo! Młodzi i starzy, pary i single, mieszkańcy prawej i lewej strony Wisły – czekamy na Was 24 marca na Placu Zamkowym w Warszawie, gdzie między 13:00 a 15:00 będziemy robić zdjęcia tym, którzy popierają związki partnerskie. To dzięki Wam miłość w końcu zwycięży!” – czytamy na wydarzeniu na facebooku, na które zapisało się już ponad tysiąc osób.

Akcja „Popieram związki” to happening fotograficzny. Uczestniczące w nim osoby mają możliwość zrobienia sobie zdjęcia z tabliczką „Popieram związki”, by w ten symboliczny sposób  okazać wsparcie dla wprowadzenia związków partnerskich w Polsce. Zdjęcia są potem publikowane na stronie www.popieramzwiazki.pl  oraz na facebooku Kampanii Przeciw Homofobii  – tłumaczy założenia akcji Cecylia Jakubczak z  KPH.

Jak dotąd, poza stolicą,  KPH dotarło z akcją „Popieram związki” m.in. do Krakowa, Gdańska, Łodzi, Katowic i Lublina. Pozytywne reakcje i frekwencyjny sukces akcji potwierdza to, co wiemy od dawna – temat związków partnerskich, zamiatany przez władze pod dywan, jest dla ludzi ważny, a instytucja związków partnerskich cieszy się dużym społecznym poparciem – mówi Jakubczak.

Dołącz do wydarzenia na facebooku TUTAJ

Jak wynika z najnowszych badań opublikowanych w raporcie „Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce. Raport za lata 2015 – 2016” aż 87% osób LGBTA (lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i aseksualnych) zawarłoby związek partnerski, gdyby w Polsce istniała taka możliwość. Tymczasem od momentu, gdy ustawa o związkach partnerskich pojawiła się w polskim sejmie po raz pierwszy, a więc od 2004 roku w kwestii formalizacji związków par osób tej samej płci nie zmieniło się nic.  Zmieniło się jednak wiele jeżeli chodzi o społeczne poparcie dla związków partnerskich, które stale rośnie.  – Mamy nadzieję, że presja społeczna wpłynie na władze i że prędzej niż później dołączymy do  22 krajów Europy, w których osoby LGBT mogą zawrzeć związek partnerski – optymistycznie patrzy w przyszłość Jakubczak.

Akcja „Popieram związki”: 24 marca, 13:00 – 15:00, Plac Zamkowy w Warszawie (pod Kolumną Zygmunta)

fot. Agata Kubis

KPH poszerza zespół i ogłasza rekrutację na dwa stanowiska: koordynatora_ki programowej w sektorze ochrony zdrowia oraz młodszej prawniczki/ młodszego prawnika. Dołącz do nas, by wspólnie z nami zmieniać Polskę.

Główne informacje dotyczące stanowisk:

Koordynator_ka programowy_a – dostęp osób LGBTI do sektora ochrony zdrowia

Celem stanowiska jest realizacja Planu Strategicznego KPH poprzez nawiązywanie i podtrzymywanie relacji z przedstawicielami_kami sektora ochrony zdrowia i ich edukowanie oraz wsparcie procesu emancypacji i wzmocnienia osób interpłciowych w Polsce. Przewidziany wymiar zatrudnienia to pełen etat.

• Pełny opis stanowiska dostępny  TUTAJ
• Formularz zgłoszeniowy można pobrać  TUTAJ

Młodsza prawniczka/Młodszy prawnik

Celem stanowiska jest realizacja Planu Strategicznego KPH poprzez wsparcie zespołu ekspercką wiedzą prawniczą oraz pomoc w prowadzeniu działań kształtujących orzecznictwo sądowe. Do zadań osoby na tym stanowisku należeć będzie prowadzenie grupy prawnej, analiza prawa i jego stosowania w kontekście wypełniania przez Polskę międzynarodowych zobowiązań oraz wsparcie działań rzeczniczych. Zatrudnienie przewidziane jest na 60% etatu.

• Pełny opis stanowiska dostępny TUTAJ
• Formularz zgłoszeniowy można pobrać TUTAJ

Termin nadsyłania zgłoszeń w obu rekrutacjach to 3 kwietnia 2018 r. Początek rozpoczęcia współpracy między kwietniem a czerwcem bieżącego roku.

 

Na początku marca w Parlamencie Europejskim odbyło się głosowanie dotyczące m.in. zakazu tzw. terapii konwersyjnych. 25 polskich eurodeputowanych głosowało przeciwko wprowadzeniu poprawki nawołującej do zakazania takich „terapii”. W wyniku interwencji KPH trzech eurodeputowanych dokonało korekty swoich głosów. Zdania nie zmienił Marek Plura, który wydał na swoim facebooku oświadczenie. KPH przygotowało na nie odpowiedź.

Szanowny Panie Pośle,

1 marca odbyło się w Parlamencie Europejskim głosowanie nad raportem o Realizacji Praw Podstawowych w krajach członkowskich Unii Europejskiej w roku 2016. Jedno z głosowań dotyczyło uchwały wzywającej kraje członkowskie do zakazania tzw. terapii konwersyjnych – szkodliwych i nieetycznych oddziaływań psychoterapeutycznych mających na celu zmianę orientacji seksualnej. Uchwała została przyjęta stosunkiem głosów 435 za do 109 przeciw. Niestety prawie jedna czwarta głosów przeciw tej ważnej uchwale pochodziła od polskich eurodeputowanych. Co zaskakujące, 3 głosy były oddane przez eurodeputowanych z Platformy Obywatelskiej. Po nagłośnieniu przez KPH sprawy, posłanka Danuta Hubner i poseł Janusz Lewandowski w mediach społecznościowych oświadczyli, że się pomylili i zmienili swoje głosy. Pan Panie Pośle, jako jedyny eurodeputowany swojego głosu nie zmienił. 8 marca argumentował Pan swoją decyzję w oświadczeniu opublikowanym przez Pana na Facebooku. Pozwalamy sobie się również publicznie odnieść do Pana oświadczenia, ponieważ wierzymy, że zdrowie psychiczne osób LGBT jest na tyle ważkim tematem, że zasługuje zintensyfikowanie merytorycznej debaty publicznej.

Na wstępie chcemy jednak wyrazić głębokie oburzenie i żywy sprzeciw wobec mowy nienawiści jaką Pana spotkała po nagłośnieniu sprawy głosowania. Od wielu lat jesteśmy orędownikami zwiększenia ochrony przed mową nienawiści z powodu uprzedzeń związanych z orientacją seksualną, czy tożsamością płciową, ale również ze względu na niepełnosprawność. Jesteśmy orędownikami debaty opartej na wzajemnym szacunku i argumentacji odnoszącej się do faktów i wiedzy naukowej.

W swoim oświadczeniu argumentuje Pan, że skoro są osoby, które wierzą w skuteczność tzw. terapii konwersyjnych i chcą im się poddać, to powinny mieć do tego prawo. Trudno się zgodzić z taką argumentacją. Wyobraźmy sobie sytuację, w której o legalności i dopuszczalności danej terapii lub kuracji decydowałoby nie jej potwierdzona naukowo skuteczność, ale to czy istnieje jakaś grupa osób, które byłyby skłonne się jej poddać. Musielibyśmy np. zalegalizować działalność samozwańczego znachora Marka H. ( obecnie odbywa karę pozbawienia wolności za „sprawstwo kierownicze”), którego „porady zdrowotne” doprowadziły do śmierci głodowej małej dziewczynki z Nowego Sącza. Nawet po ogłoszeniu wyroku skazującego przed salą sądową gromadziły się tłumy zwolenników znachora, oburzonych wyrokiem i zapewniających dziennikarzy, że terapie stosowane przez Marka H. są skuteczne.

Tzw. terapie konwersyjne również doprowadzają do śmierci. Jednak przez tabu jakim owiana jest śmierć samobójcza i wstyd rodziny związany z posiadaniem homoseksualnego członka rodziny, powoduje, że takie historie bardzo rzadko mają szansę ujrzeć światło dzienne. Badania dotyczące tzw. terapii konwersyjnych jasno wskazują, że nie ma dowodów na jej skuteczność. Są natomiast dowody na to, że jest ona szkodliwa. Może powodować depresje, lęki, samouszkodzenia ciała, myśli i próby samobójcze.

Towarzystwa zrzeszające psychologów, psychiatrów i seksuologów od lat apelują, aby zaniechać takich praktyk.[1] W oświadczeniu Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, popartego przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne czytamy:

„Propagowanie terapii polegających na korekcie, konwersji czy reparacji orientacji homo- czy biseksualnej w kierunku wyłącznie heteroseksualnej jest niezgodne ze współczesną wiedzą na temat seksualności człowieka i może zaowocować poważnymi niekorzystnymi skutkami psychologicznymi dla osób poddawanych tego typu oddziaływaniom.”

Może Pana dziwić, fakt, że skoro takie praktyki są nieskuteczne i szkodliwe, to wciąż znajdują się osoby, które chcą im się poddać. Pamiętajmy jednak, że geje, lesbijki i osoby biseksualne w Polsce dorastają w kraju, którego 79% społeczeństwa, uważa że homoseksualność nie jest normalna. O osobach LGBT mówi się z odrazą i niechęcią. Część osób LGBT nasiąka tą niechęcią do tego stopnia, że zaczynają nienawidzić siebie, czuć do siebie odrazę i wstydzić się tego, kim są. Nie dziwne, że nie chcą być homoseksualni. Część z nas w desperacji będzie szukać „lekarstwa”. Zamiast niego jednak w tzw. terapii konwersyjnej znajdą rozczarowanie, frustrację i większą nienawiść do siebie.

Panie Pośle, ale czy to nie naszą rolą – Pana jako osoby odpowiedzialnej za tworzenie prawa i nas jako organizacji społecznej, jest ustrzeżenie ludzi przed wyrządzeniem krzywdy innym? Mamy wspólny obowiązek stawiać granice tam gdzie dzieje się krzywda, a prowadzenie tzw. terapii konwersyjnych jest niczym innym jak krzywdą. W Polsce takie praktyki są powszechne i nadszedł czas, aby w końcu je ukrócić.
Mam nadzieje, że na spotkaniu, na które Pan nas zaprosił, będziemy mieli okazję porozmawiać, co możemy wspólnie zrobić aby zakończyć te haniebne praktyki w Polsce.

Z poważaniem,

Mirosława Makuchowska, Kampania Przeciw Homofobii

1. Lista organizacji potępiających tzw. terapie konwersyjne: Polskie Towarzystwo Psychologiczne, Polskie Towarzystwo Seksuologiczne, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne, Rada Naukowa Instytutu Psychologii UAM, Rada Naukowa Instytutu Psychologii UJ, Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne, Amerykańskie Towarzystwo Psychoanalityczne, Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne, Amerykańska Akademia Pediatryczna, Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, Amerykańskie Towarzystwo Wsparcia Psychologicznego, Światowa Organizacja Zdrowia, Światowe Stowarzyszenie Psychiatryczne.

Prawa osób LGBTI stanowią obszerną część przyjętego dzisiaj przez Parlament Europejski raportu rocznego dotyczącego praw podstawowych UE. Autorzy raportu potępili wszelkie formy dyskryminacji osób LGBTI. Po raz pierwszy poruszono w raporcie temat tzw. terapii konwersyjnych, których celem jest niemożliwa do osiągnięcia zmiana orientacji seksualnej. 25 polskich europarlamentarzystów głosowało przeciwko wprowadzeniu poprawki nawołującej do zakazania takich terapii.

1 marca Parlament Europejski przyjął raport roczny za rok 2016 dotyczący praw podstawowych Unii Europejskiej. W treści raportu czytamy m.in., że kraje członkowskie Unii, aby osiągnąć standardy wyznaczone w Karcie Praw Podstawowych, muszą podjąć działania ochronne względem osób LGBTI. Po raz pierwszy w raporcie poruszono temat tzw. terapii konwersyjnych mających na celu zmianę orientacji seksualnej z homoseksualnej na heteroseksualną. Jego autorzy nawołują do zaniechania tej krzywdzącej praktyki. Poprawka przeszła stosunkiem głosów 435 za do 109 przeciw.

Polscy europarlamentarzyści w większości za terapią konwersyjną

Pomimo tego, że Światowa Organizacja Zdrowia wykreśliła homoseksualność z listy chorób 27 lat temu, czyli w 1991 roku, aż 25 polskich europarlamentarzystów głosowało przeciwko wprowadzeniu poprawki nawołujące do zakazania terapii konwersyjnych. Wśród nich, co zaskakuje m.in. Danuta Hubner, Janusz Lewandowski i Marek Plura z PO. Za wprowadzeniem poprawki byli m.in. Michał Boni, Agnieszka Kozłowska- Rajewicz i Jarosław Wałęsa (pełna lista poniżej).

[EDIT: W wyniku opublikowania informacji o wynikach głosowania, Prof. Danuta Hubner wprowadziła korektę i zagłosowała za poprawką dot. zaniechania terapii konwersyjnych osób homoseksualnych. Oświadczenie dostępne tutaj]

Przyjęcie tego raportu to dobry znak. Parlament Europejski daje w ten sposób jasne wskazówki, co państwa członkowie UE, w tym Polska,  powinny zrobić, aby osobom LGBTI żyło się lepiej. Szczególnie cieszy wezwanie do wprowadzenia zakazu terapii konwersyjnej. W Polsce takie terapie niestety wciąż są legalne. Po głosach europarlamentarzystów z PIS-u widać, że leczenie osób homoseksualnych jest im w smak – komentuje dzisiejsze głosowanie Mirosława Makuchowska z Kampanii Przeciw Homofobii.

O zagrożeniach związanych z terapią konwersyjną w 2016 roku alarmowało Polskie Towarzystwo Seksuologiczne, które w oficjalnym stanowisku nt. zdrowia osób o orientacji homoseksualnej napisało: „Propagowanie terapii polegających na korekcie, konwersji czy reparacji orientacji homo- czy biseksualnej w kierunku wyłącznie heteroseksualnej jest niezgodne ze współczesną wiedzą na temat seksualności człowieka i może zaowocować poważnymi niekorzystnymi skutkami psychologicznymi dla osób”.

Stop dyskryminacji osób transpłciowych i interpłciowych

Raport wskazuje również na istotną rolę edukacji zwalczającej uprzedzenia wobec osób LGBTI. Jego autorzy potępiają patologizację osób transpłciowych oraz wzywają  do zmian procedur dotyczących uzgodnienia płci, aby były szybkie i dostępne (przypominamy, że w wyniku weta prezydenta Andrzeja Dudy w 2015 roku odrzucono projekt ustawy w znaczący sposób ułatwiający procedurę uzgadniania płci). Co więcej, w raporcie wzmocniona została potrzebę przeciwdziałania dyskryminacji wobec osób interpłciowych (czyli osób, które rodzą się z ciałem nie wpisującym  się w społeczną klasyfikację ciała żeńskiego bądź męskiego) i  i tzw. opercji chirurgicznych normalizujących, które są niepotrzebne. Po raz pierwszy w raporcie poruszono temat terapii konwersyjnych mających na cel niemożliwą do osiągnięcia zmianę orientacji seksualnej. Jego autorzy nawołują do zaniechania tej krzywdzącej praktyki.

Rozkład głosów polskich europarlametarzystów ws. poprawki dotyczącej terapii konwersyjnej:

ZA – Michał Boni, Jerzy Buzek, Krzysztof Hetman, Danuta Jazłowiecka, Agnieszka Kozłowska- Rajewicz, Barbara Kudrycka, Bogusław Liberacki, Krystyna Łybacka, Jan Olbrycht, Dariusz Rosati, Czesław Siekierski, Adam Szejnfeld, Jarosław Wałęsa­, Bogdan Wenta, Bogdan Zdrojewski, Tadeusz Zwiefka, Janusz Zemke.

PRZECIW – Ryszard Czarnecki, Anna Fotyga, Beata Gosiewska, Czesław Hoc, Danuta Hubner, Robert Iwaszkiewicz, Marek Jurek, Jarosław Kalinowski, Karol Karski, Sławomir Kłosowski, Janusz Korwin Mikke, Zdzisław Krasnodębski, Urszula Krupa, Zbigniew Kuźmiuk, Ryszard Legutko, Janusz Lewandowski, Stanisław Ożóg, Mirosław Piotrowski, Marek Plura, Tomasz Poręba, Kazimierz Michał Ujazdowski, Jadwiga Wiśniewska, Jacek Sayriusz – Wolski, Kosma Złotowski, Stanisław Żółtek.

Źródło informacji: http://www.lgbt-ep.eu/press-releases/european-parliament-takes-a-stance-against-lgbti-conversion-therapies-for-the-first-time/

Walne Zgromadzenie stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii wybrało nowy zarząd. Paweł Knut, Małgorzata Kot, Slava Melnyk, Marcin Rodzinka, Franciszka Sady i Dorota Stobiecka to osoby które wytyczą kierunek działań organizacji na najbliższe dwa lata.

KPH jest organizacją o ugruntowanej pozycji – silną, stabilną, od lat z sukcesami walczącą o prawa osób LGBTIQ w Polsce. Dlatego w rok 2018 wyruszamy z nowym zarządem. Aby jeszcze skuteczniej realizować naszą misję, w jego skład weszły zarówno osoby pracujące w KPH jak i te, które nie są pracownikami organizacji. W wyniku głosowania osób członkowskich stowarzyszenia osobami współprzewodniczącymi zarządu zostali Slava Melnyk odpowiadający w KPH za pracę Pionu Równe Traktowanie oraz Małgorzata Kot – doktorantka Polskiej Akademii Nauk, wolontariuszka KPH od 10 lat. Na skarbnika wybrano Marcina Rodzinkę, który w KPH zajmował się zdrowiem, a obecnie pracuje w Mental Health Europe w Brukseli. Sekretarzynią została Franciszka Sady odpowiadająca w KPH za ruch sojuszniczy. Natomiast funkcję członków zarządu pełnić będą adw. Paweł Knut kierujący zespołem prawnym KPH oraz Dorota Stobiecka – absolwentka Akademii Zaangażowanego Rodzica KPH, współzałożycielka stowarzyszenia My, rodzice. Przed nami szereg wyzwań. Jesteśmy na nie gotowi, dzięki pracy dotychczasowego zarządu, który współtworzyli Chaber, Mirosława Makuchowska i Katarzyna Remin (dziękujemy Wam za waszą nieocenioną pracę i cieszymy się, że nadal będziemy współpracować). 

Poza zarządem wybrany został skład sądu dyscyplinarnego i komisji rewizyjnej. W skład sądu wchodzą: Katarzyna Remin, Mirosława Makuchowska i Jan Świerszcz. Komisję rewizyjną KPH tworzyć będą: Marzenna Latawiec i Grzegorz Stefaniak.

Sąd koleżeński: Katarzyna Remin i Mirosława Makuchowska

Komisja rewizyjna: Marzenna Latawiec i Grzegorz Stefaniak

 

 

Jakub Lendzion z Kampanii Przeciw Homofobii laureatem Stołka – nagrody przyznawanej w konkursie Stołecznej Gazety Wyborczej. Redakcja dziennika wyróżniła Jakuba za jego odważną walkę ze szkolną homofobią. Jakub zwyciężył również w plebiscycie czytelników i czytelniczek. „Dedykuję ją wszystkim uczniom i uczennicom LGBT, które w murach swoich szkół doświadczają często homofonicznej przemocy – to jest ich nagroda” – powiedział Lendzion po otrzymaniu nagrody.

Redakcja stołecznej Gazety Wyborczej postanowiła wyróżnić Jakuba za jego walkę o bezpieczeństwo uczniów i uczennic LGBT (szczegółowo o sprawie przeczytasz tutaj). Jako uczeń był prześladowany z powodu swojej orientacji seksualnej. Jego szkolny dramat trwał rok. W tym czasie szkoła nie zrobiła nic, aby poprawić sytuację nękanego ucznia. Po opuszczeniu szkolnych murów, już jako członek Kampanii Przeciw Homofobii, Jakub złożył pozew przeciwko szkole i wygrał. Jak dotąd jest to pierwsza sprawa, w której sąd skazał szkołę za brak przeciwdziałania homofobii wśród uczniów i uczennic.

Jakub zdecydował się zadedykować nagrodę wszystkim uczniom i uczennicom LGBT.

Dedykuję ją wszystkim uczniom i uczennicom LGBT, które w murach swoich szkół doświadczają często homofobicznej przemocy – to jest ich nagroda! Chcę, aby tegoroczny Stołek stał się symbolem tego, że trzeba i warto walczyć o swoje prawo do godnego życia. Do życia bez szykan, wyzwisk, upokorzeń i przemocy fizycznej bez względu na to jaką orientację seksualną posiadamy lub z jaką tożsamością płciową się identyfikujemy. Dziękuję zespołowi Kampanii Przeciw Homofobii za wsparcie, które od nich otrzymałem. Dziękuję przede  wszystkim mecenasowi Pawłowi Knutowi, który z wielkim zaangażowaniem reprezentował mnie przed sądem – powiedział Jakub w reakcji na zdobyte wyróżnienia.

 

Konwencja ratyfikowana przez Polskę w 2012 r ma na celu popieranie, ochronę i zapewnienie pełnego i równego korzystania ze wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności przez wszystkie osoby niepełnosprawne na równi ze wszystkimi innymi obywatelami. Ochroną objęte są też osoby LGBT z niepełnosprawnością, jednak w Polsce potrzeby tych osób nie są uwzględnianie i często dochodzi do krzyżowej dyskryminacji.

Raport przestawia sytuację osób LGBT z niepełnosprawnością i opisuje następujące obszary tematyczne:
– dostęp do służby zdrowia dla osób LGBT z niepełnosprawnością,
– terapie reparatywne i ich konsekwencje dla zdrowia psychicznego,
– samodzielne życie i integracja społeczna,
– przemoc i mowa nienawiści motywowana uprzedzeniami.

Oprócz analizy prawnej, statystyk i konkretnych przykładów dyskryminacji, w raporcie znajdują się również rekomendacje dla polskiego rządu, których realizacja przyczyniłaby się do poprawy osób LGBT z niepełnosprawnością.

Rekomendowane jest m.in.:
– nowelizacja ustawy antydyskryminacyjnej, tak aby chroniła przed dyskryminacją ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową i niepełnosprawnością w obszarze ochrony zdrowia, edukacji i dostępu do dóbr i usług,
– uwzględnienie w programach nauczania dla zawodów medycznych treści związanych z kwestiami LGBT,
– wprowadzenie uregulowań zawodu psychoterapeuty,
– wprowadzenie zakazu prowadzenia tzw. terapii reparatywnych,
– wprowadzenie systemu asystentury osobistej,
– wprowadzenie perspektywy intersekcjonalnej i dyskryminacji wielokrotnej w planowania działań na rzecz osób z niepełnosprawnością,
– zniesienie instytucji ubezwłasnowolnienia i wprowadzenie systemu wspieranego podejmowania decyzji,
– nowelizacja Kodeksu karnego w zakresie wprowadzenia przesłanek orientacji seksualnej, tożsamości płciowej i niepełnosprawności do art. Związanych z przestępstwami z nienawiści,
– zwiększenie wysiłki związane z wykrywaniem przestępstw z nienawiści,
– zapewnienie ochrony praw osób poszkodowanych w wyniku przestępstw na tle uprzedzeń, a ośrodki pomocy ofiarom przestępstw finansowane ze środków publicznych odpowiadają na potrzeby osób poszkodowanych w wyniku przestępstw z nienawiści.

Treść raportu można znaleźć tutaj.

Pobierz swój egzemplarz tęczowej kolorowanki  – pokoloruj ją wspólnie ze swoimi dziećmi albo podczas zajęć przedszkolnych lub wczesnoszkolnych. Niech dzieci zobaczą jak wspaniały i różnorodny jest otaczający je świat.

Kolorowankę pobierz TUTAJ

Autorką kolorowanki zaprojektowanej specjalnie dla Kampanii Przeciw Homofobii jest Marta Zabłocka.

 

Aga Zaryan wśród laureatów i laureatek Gwiazd Dobroczynności. Ambasadorka akcji społecznej KPH „Ramię w ramię po równość” została wyróżniona nagrodą specjalną przyznawaną przez Forum Odpowiedzialnego Biznesu. W uznaniu za działalność na rzecz osób LGBT artystka otrzymała czek na 5.000 zł, który przekazała na działania Kampanii Przeciw Homofobii.

Zobacz Agę Zaryan w spocie KPH

Czym Gwiazda Dobroczynności, którą Aga Zaryan została wyróżniona za swoje zaangażowanie na rzecz osób LGBT, jest dla artystki?

Słowo dobroczynność nie powinno się odnosić do spraw dotyczących osób LGBT. W moim przypadku współpraca z KPH to kwestia wrażliwości społecznej, bezinteresownej troski czy po prostu radości dawania. Wspaniała ekipa działająca na rzecz osób LGBT zaraziła mnie swoją niezłomną postawą i wiarą w możliwe zmiany. Od czasu do czasu włączam się w ich potrzebne akcje i chcę to robić dalej, bo jest wiele do zrobienia. W Polsce jest ogromna homofobia, a partia obecnie rządząca daje przyzwolenie na zachowania ksenofobiczne i homofobiczne. Tym bardziej musimy wspólnie stawiać temu opór! Nagroda pokazała mi, że nasze działania doceniają inni i wspierają nas ramię w ramię po równość. Jestem za nią wdzięczna. Tylko w takiej Polsce, w której każdy będzie czuł się pełnoprawnym obywatelem, poczuję się dobrze. Śpiewam jazz, muzykę wolności, nie stawiającą sztucznych granic. Nie budujmy barykad między sobą, nie bójmy się tego, że ludzie nie są jedynie czarnobiali, bywają też tęczowi. Otwórzmy się na różnorodność, gdyż ona wzbogaca i powoduje, że świat jest ciekawszy.

A jak Forum Odpowiedzialnego Biznesu uzasadniło swój wybór?

Gwiazda Dobroczynności Forum Odpowiedzialnego Biznesu trafiła w tym roku do Agi Zaryan. Wokalistka od trzech lat jest Ambasadorką akcji społecznej „Ramię w ramię po równość”. Walczy z wielkim zaangażowaniem o równe prawa dla osób o odmiennej orientacji seksualnej i tożsamości płciowej wspierając działalność Kampanii Przeciw Homofobii. Podejmuje starania o to, by osoby LGBT czuły się w Polsce szanowane i bezpieczne, zabiera głos w ich imieniu zarówno w mediach jak i podczas koncertów. Swoją misją zaraża inne gwiazdy” czytamy na facebooku plebiscytu Gwiazdy Dobroczynności.

Kuba Lendzion z Kampanii Przeciw Homofobii został nominowany do Stołka – nagrody stołecznej Gazety Wyborczej przyznawanej  osobom, które swoją działalnością czynią stolicę miastem lepszym do życia. Kuba został wyróżniony za walkę z homofobią  w szkołach. To czy wygra zależy m.in. od Was. Dlatego, jeżeli tak jak Kubie zależy Ci na szkołach wolnych od homofobii, oddaj swój głos właśnie na niego.

Zagłosuj na Kubę TUTAJ

Redakcja stołecznej Gazety Wyborczej postanowiła wyróżnić Kubę za jego walkę o bezpieczeństwo uczniów i uczennic LGBT. Jako uczeń był prześladowany z powodu swojej orientacji seksualnej. Jego szkolny dramat trwał rok. W tym czasie szkoła nie zrobiła nic, aby poprawić sytuację nękanego ucznia. Po opuszczeniu szkolnych murów, już jako członek Kampanii Przeciw Homofobii, Jakub złożył pozew przeciwko szkole i wygrał. Jak dotąd jest to pierwsza sprawa, w której sąd skazał szkołę za brak przeciwdziałania homofobii wśród uczniów i uczennic.

Nominacja do nagrody Stołka to dla mnie wielkie wyróżnienie. Podejmując decyzję o złożeniu pozwu przeciwko szkole, chciałem wyrazić swój sprzeciw wobec szkolnej homofobii. Zrobiłem to również z myślą o tych wszystkich młodych osobach LGBT, które każdego dnia stawiają czoła przemocy i nienawiści. Chciałbym, aby takich dramatów jak mój było jak najmniej. Dlatego mam nadzieję, że dzięki wyrokowi w mojej sprawie, kadra szkolna zwróci uwagę na uczniów i uczennice LGBT i zadba o ich bezpieczeństwo – mówi Kuba w reakcji na informację o nominacji do nagrody Gazety Wyborczej.

Jak zagłosować?

Głosowanie trwa do 15 lutego do godz. 23:59. Aby oddać głos na Kubę z KPH:

1. Wejdź na stronę stołecznej Gazety Wyborczej TUTAJ
2. Wybierz z listy Jakuba Lendziona (pierwsze pytanie, trzecia pozycja)
3. Odpowiedź na kolejne pytania
4. Kliknij „dalej”

Pamiętaj, wygrana Kuby, to wygrana wszystkich uczniów i uczennic LGBT!

fot. Agencja Gazeta

Prawa musimy mieć wszyscy takie same – mówi Maciej Stuhr w najnowszym spocie Kampanii Przeciw Homofobii. Wideo zostało nagrane w ramach akcji społecznej „Ramię w ramię po równość” i można je obejrzeć na facebooku i kanale youtube KPH.

Tytułowy bohater bijącego rekordy popularności serialu „Belfer”, Maciej Stuhr dołączył właśnie do grona gwiazd wspierających Kampanię Przeciw Homofobii. W wideo nagranym dla KPH aktor mówi m.in. o tym, że osoby LGBT, czyli lesbijki, geje, osoby biseksualne i transpłciowe zasługują na takie same prawa jak każdy inny człowiek:

Nie ma żadnego powodu, żeby ze względu na czyjąś tożsamość seksualną budować jakiekolwiek przekonania, jakąkolwiek nierówność, odmawiać komuś jakichkolwiek praw. Prawa musimy mieć wszyscy takie same! – twierdzi Stuhr.

Co więcej, aktor nakładania do reagowania w sytuacji, gdy prawa osób homo- i biseksualnych oraz transpłciowych są naruszane:

Musimy mieć poczucie swojej tożsamości, swojej siły i dać takie samo prawo każdemu innemu człowiekowi. Musimy reagować, gdy to prawo jest przez kogoś naruszane. Musimy mówić, że to jest złe i stawiać się za tym, który z jakiegokolwiek powodu poczuł się nieakceptowany, gorszy, odtrącony. To się nie może przecież dziać w tym świecie! – apeluje aktor.

Kto poza Stuhrem wspiera KPH?

Maciej Stuhr jest kolejnym ambasadorem akcji społecznej Kampanii Przeciw Homofobii „Ramię w ramię po równość”, w ramach której znane i lubiane osobistości ze świata sportu, kultury i mediów mówią o tym, że akceptują i wspierają osoby LGBT. Do ambasadorów i ambasadorek akcji należą m.in. Dorota Wellman, Zofia Czerwińska, Bogusław Linda, Małgorzata Ostrowska, Mateusz Janicki, Mela Koteluk, Gośka Szumowska, Natalia Przybysz, zespoły Lao Chce i Lipali oraz blogerki Maffashion i Marta Jadłonomia Dymek.

Akademia Zdrowia LGBTI to cykl wirtualnych spotkań z ekspertami i ekspertkami z zakresu medycyny, psychologii, prawa, ale także z osobami interpłciowymi i transpłciowymi. Edukacyjne webinaria poświęcone takim tematom jak komunikacja z pacjentem, zdrowie psychiczne, zdrowie osób transpłciowych, zdrowie osób interpłciowych, prawa pacjenta LGBTI.

[su_youtube url=”https://youtu.be/uvu7o2aBWWc” width=”500″ height=”340″]

dr Agata Loewe – psychoterapeutka, seksuolożka, edukatorka seksualna i trenerka szkoleń, aktywistka na rzecz Pozytywnej Seksualności. Absolwentka Społecznej Psychologii Klinicznej i Społecznej Psychologii międzykulturowej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej oraz Institute for Advanced Studies of Human Sexuality w San Francisco, gdzie uzyskała tytuł Doctor of Philosophy in Human Sexuality (PhD).

 

 

[su_youtube url=”https://www.youtube.com/watch?v=ObiBipmUV1Q” width=”500″ height=”340″]

Kitty Anderson – aktywistka na rzecz osób interpłciowych na Islandii. Jest jedną z osób założycielskich islandzkiego stowarzyszenia na rzecz osób interpłciowych „Intersex Island”, którego od 2014 roku jest przewodniczącą. Pełni również funkcję sekretarza zarządu Organisation Intersex. W 2015 roku została wybrana członkinią zarządu Samtökin 78 – The National Queer Organisation of Iceland, a od 2016 roku zarządza międzynarodowym sekretariatem organizacji. W 2016 przejęł funkcję przewodniczącej Biura Praw Człowieka na Islandii, w którego zarządzie zasiadała od 2015 roku.

[su_youtube url=”https://www.youtube.com/watch?v=nROyBJDQGkE&feature=youtu.be” width=”500″ height=”340″]

dr hab. n. med. Krzysztof Nowosielski – specjalista w dziedzinie położnictwa i ginekologii. Jest kierownikiem Zakładu Seksuologii i Planowania Rodziny w Wyższej Szkole Medycznej w Sosnowcu. Zajmuje się badaniem funkcji seksualnych kobiet ze szczególnym uwzględnieniem modeli reakcji seksualnych. Jest autorem 58 prac klinicznych, autorem i współautorem 19 rozdziałów w książkach polskich, 4 rozdziałów zagranicznych w wydawnictwie anglojęzycznym i współautorem 1 monografii z dziedziny seksuologii. W chwili obecnej jest również członkiem Polskiego, Europejskiego i Międzynarodowego Towarzystwa Medycyny Seksualnej, członkiem zespołu redakcyjnego Przeglądu Seksuologicznego oraz Seksuologii Polskiej, a także recenzentem w międzynarodowych czasopismach medycznych w tym The Journal of Sexual Medicine.

 

[su_youtube url=”https://www.youtube.com/watch?v=ChyEENlnvk0&feature=youtu.be” width=”500″ height=”340″]

adw. Anna Mazurczak – adwokatka, członkini Komisji Praw Człowieka Naczelnej Rady Adwokackiej, obecnie naczelniczka Wydziału Prawa Antydyskryminacyjnego w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich; specjalizuje się w dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową; współautorka raportu „Równe traktowanie pacjentów – osoby nieheteroseksualne w opiece zdrowotnej” (RPO, 2013), „Zdrowie LGBT. Przewodnik dla kadry medycznej” (Kampania Przeciw Homofobii, 2016) i „LGB. Zdrowie psychiczne i seksualne” (PZWL, 2016).

 

[su_youtube url=”https://www.youtube.com/watch?v=AXB4Th1xXuY&feature=youtu.be” width=”500″ height=”340″]

Edyta Baker – transpłciowa kobieta w trakcie korekty płci, z zawodu – dziennikarka. Ma wieloletnie doświadczenie jako aktywistka działająca na rzecz osób transpłciowych i środowisk LGBT. Uczestniczy w polskim ruchu transaktywistycznym od jego początków w 2004-2005 r. Związana z Fundacją Trans-Fuzja – pierwszą i przez długi czas jedyną polską organizacją na rzecz osób transpłciowych – od jej założenia w 2008 r., obecnie pełni funkcję prezesa zarządu. W pracy aktywistycznej zajmuje się bezpośrednią pomocą osobom transpłciowym, rzecznictwem i działalnością medialną oraz pracą edukacyjną i szkoleniową (prowadziła m.in. szkolenia i wykłady na Uniwersytecie Humanistycznospołecznym SWPS w Warszawie, Uniwersytecie Warszawskim, Warszawskim Uniwersytecie Medycznym i Śląskim Uniwersytecie Medycznym).

 

 

Przemoc słowna i agresja fizyczna to dla osób LGBT żyjących w Polsce codzienność. Mimo to zaledwie 4 proc. lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych zgłasza fakt doświadczenia przemocy na policję. Czas to zmienić – apelują organizacje pozarządowe i zachęcają do korzystania z oferowanej przez siebie bezpłatnej pomocy prawnej i psychologicznej.

Jak wynika z najnowszego badania opublikowanego w raporcie „Sytuacja społeczna osób LGBTA. Raport za lata 2015 – 2016” blisko 70 proc. osób LGBTA (czyli lesbijek, gejów, osób bi- i aseksualnych oraz transpłciowych) doświadczyło przemocy motywowanej homo-, bi- czy transfobią w ciągu ostatnich dwóch lat. Jednocześnie jedynie 4 proc. osób homo-, bi- i aseksualnych oraz tras płciowych zgłosiło ten fakt na policję. Niewiele więcej o doświadczeniu przemocy poinformowało  instytucje państwowe czy organizacje pozarządowe. Tymczasem organizacje pozarządowe, takie jak Kampania Przeciw Homofobii czy Lambda Warszawa oferują bezpłatną pomoc prawną i psychologiczną, z której mogą skorzystać osoby z doświadczeniem przemocy motywowanej homo-, bi- lub transfobią. Wsparcie oferuje również Otwarta Rzeczpospolita, która prowadzi stronę zglosnienawisc.otwarta.org, gdzie można zgłaszać wszelkie przejawy mowy nienawiści i przestępstw motywowanych uprzedzeniami.

Informowanie organizacji pozarządowych o przypadkach agresji, jaka spotyka osoby LGBT jest bardzo ważne. Tylko dzięki udokumentowanym zgłoszeniom faktycznych aktów przemocy będziemy w stanie prowadzić skuteczne działanie rzecznicze i to zarówno na poziomie krajowym jak i międzynarodowym. Chcemy, aby system prawa wreszcie zaczął  rozpoznawać przemoc motywowaną homofobią, bifobią i transfobią. Dlatego warto zgłaszać nam wszelkie takie zdarzenia. My zaś dokładamy wszelkich starań, aby działać skutecznie, dzięki czemu osoby LGBTA żyjące w Polsce będą mogły czuć się bezpieczniej

– przekonują do zgłoszenia aktów przemocy przedstawiciele KPH, Lambdy Warszawa i Otwartej Rzeczpospolitej – organizacji, które w grudniu współorganizowały konferencję “Po pierwsze klient(ka): Praktyczne aspekty zwalczania przemocy motywowanej uprzedzeniami”.

 

Tutaj znajdziesz bezpłatną pomoc psychologiczną i prawną:

• Pomoc prawna KPH –  prawo@kph.org.p
• Pomoc psychologiczna KPH – bezpieczniej@kph.org.pl
• Telefon zaufania Lambda Warszawa – 22 628 52 22
• Zgłoś incydent –  www.zglosnienawisc.otwarta.org

Do grona dziennikarzy, z którymi Telewizja Polska zakończyła współpracę dołączył właśnie Jakub Kwieciński. Popularny vloger znany z teledysków, które wspólnie ze swoim parterem Dawidem publikuje w sieci, został zwolniony z TVP po 9 latach pracy. Ujawnione dotychczas okoliczności przemawiają za przyjęciem, że to homoseksualna orientacja Jakuba była powodem, dla którego TVP nie zdecydowała się na kontynuowanie z nim współpracy – komentuje sprawę pełnomocnik Jakuba, adw. Paweł Knut z Kampanii Przeciw Homofobii.

Dwa dni po tym jak do sieci trafił najnowszy teledysk Jakuba i Dawida „Pokochaj nas w święta”, w którym wystąpiło 7 par gejów i lesbijek, Jakub otrzymał informację, że odwołany został jego dyżur. W TVP, gdzie zajmował się promocją filmów i seriali, pracował 9 lat. Miesiąc przed zwolnieniem, gdy nowa dyrekcja nie była jeszcze świadoma internetowej działalności Jakuba, a co za tym idzie również i jego orientacji, otrzymał gwarancję dalszej współpracy, realizowanej – jak przez ostatnie lata – na podstawie regularnie odnawianej umowy o dzieło. Wszystko zmieniło się, gdy vlogerzy opublikowali na youtube swoją świąteczną piosenkę.

Z dnia na dzień odebrano mi dyżury i podziękowano za dalszą współpracę. Polecenie do redakcji miało przyjść od dyrekcji. Zbieżność dat, jak i uzyskane przez nas informacje od współpracowników, pozwalają nam sądzić, że powodem tej decyzji była moja orientacja. W jednej chwili przekreślono całe moje doświadczenie, wiedzę i zasługi, a wszystko dlatego, że kocham Dawida i nie wstydzę się o tym mówić – komentuje zaistniałą sytuację Jakub i dodaje – Na odchodne usłyszałem jeszcze o komentarzach, które miały paść przy podejmowaniu decyzji wobec mojej osoby: „i tak powinien się cieszyć, że tyle się tu uchował i dopiero po dwóch latach zorientowaliśmy się, że u nas pracuje”.

Zwolniony dziennikarz chce rozmawiać – TVP milczy

W sprawę Jakuba zaangażowała się Kampania Przeciw Homofobii, która zapewniła mu pomoc prawną. Na początku stycznia tego roku Jakub wystosował do TVP wezwanie do polubownego rozwiązania sporu. Powołując się na przepisy przewidujące obowiązek równego traktowania ze względu na orientację seksualną w zatrudnieniu, obejmujące również zatrudnienie niepracownicze (art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania) Jakub poprosił TVP o przystąpienie do rozmów.

Ich celem miała być próba wyjaśnienia i polubownego uregulowania zaistniałej sytuacji, w tym ustalenie sposobu rekompensaty szkody i krzywdy wyrządzonej Jakubowi – tłumaczy podjęte kroki prawne, adw. Paweł Knut, pełnomocnik Jakuba.

Jakub chciał zachować się lojalnie wobec byłego już pracodawcy i „dać mu szansę” na pozasądowe zakończenie sprawy. Pismo zostało doręczone, ale pomimo upływu terminu wyznaczonego na odpowiedź, Telewizja milczy.

Niestety jesteśmy zmuszeni podjąć kolejne działania prawne mające na celu wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. O wszystkim będziemy informować na bieżąco wraz z Kampanią Przeciw Homofobii – zapowiada Jakub.

Nieformalna grupa rodziców, wywodząca się z prowadzonej przez KPH Akademii Zaangażowanego Rodzica, wystosowała list do Minister Edukacji Narodowej, Anny Zalewskiej. W liście matki i ojcowie dzieci LGBT  domagają się m.in. wprowadzenia  w szkołach rzetelnej edukacji nt. osób homo- i biseksualnych oraz transpłciowych. Więcej o działalności rodziców można przeczytać na prowadzonym przez nich blogu Mam homoseksualne dziecko. 

Treść listu do Minister Edukacji Narodowej:

Szanowna Pani Minister,

jesteśmy obywatelami Polski. Wykonujemy różne zawody. Mamy różne wykształcenie. Jesteśmy zwolennikami różnych partii politycznych. Są wśród nas osoby wierzące i niewierzące. Łączy nas jedna wspólna cecha. Jesteśmy rodzicami osób LGBT i postanowiliśmy nie zwlekać dłużej z zabraniem głosu w sprawie edukacji.

Jak wynika ze statystyk, w każdej klasie polskiej szkoły kształci się jedna lub dwie osoby homoseksualne lub transpłciowe. System oświaty ich nie dostrzega, a dla nas, rodziców, to najważniejsze osoby na świecie. Są naszymi dziećmi, które codziennie doświadczają w szkole różnego rodzaju agresji psychicznej, fizycznej, upokorzeń i wykluczenia.

Niestety polskie szkoły w większości posługują się stereotypami i uprzedzeniami, a nie aktualną wiedzą na temat seksualności człowieka. To szczególnie przykre, bo dotyczy instytucji, która w założeniu ma zachęcać do otwartości poznawczej. Jest to również niebezpieczne, bo promując stereotypy zamiast nauki, szkoła przyczynia się do eskalacji nienawiści i wzmacnia pogardliwy stosunek do naszych dzieci, czego niestety jesteśmy świadkami i na co nie wyrażamy zgody.

Po samobójczej śmierci Dominika z Bieżunia i Kacpra z Gorczyna, ostatnie dni przyniosły kolejne wstrząsające wyznania homoseksualnej osoby wtłoczonej w system polskiego szkolnictwa. Jakub Lendzion był poddawany prześladowaniom bardziej przypominającym obyczaje panujące w zakładach karnych niż w placówce oświatowej mającej zapewnić wychowanie w duchu akceptacji i szacunku dla drugiego człowieka oraz kształtowania postawy otwartości. Co więcej, prześladowania i znęcanie trwały przez cały rok szkolny i nie doczekały się reakcji ze strony grona pedagogicznego. Dyrekcja nie zrobiła nic, żeby zapanować nad uczniami, nie przeszkoliła kadry nauczycielskiej w celu wdrożenia mechanizmów zapobiegania zachowaniom homofobicznym, a przeprosiny młody człowiek uzyskał dopiero po wygraniu sprawy sądowej. To odpowiedni moment na zadanie pytania, jak wygląda życie osób LGBT w szkołach? Czy polska szkoła to codzienna walka o przetrwanie? Jak w tej rzeczywistości wygląda możliwość indywidualnego rozwoju?

Jakie wzorce postaw obywatelskich i jakie przygotowanie do pełnienia funkcji rodzinnych wynoszą ze szkoły nasze dzieci? Czego uczy obojętność lub wręcz niechęć, jaką prezentuje część nauczycieli?

Młody człowiek dojrzewając odkrywa swoją orientację psychoseksualną. Nie jest ona kwestią wyboru. Jest pewną prawdą o sobie i integralną cechą osobowości. Jest cechą nie podlegającą zmianie czy terapii. Oprócz zwykłych problemów wieku dojrzewania, nieukształtowana jeszcze osoba musi stawić czoła problemom wynikającym z braku akceptacji i wykluczenia. Zdarza się, że bez wsparcia są to zadania ponad siły. Szkoła powinna być środowiskiem przyjaznym, włączającym wszystkich w życie społeczności, uczącym akceptacji i otwartości. Powinna również pomóc w zrozumieniu problemów dziecka homoseksualnego w rodzinie, bo nie wszyscy rodzice są przygotowani do stawienia czoła wyzwaniu społecznej homofobii.

Nasze rodziny spełniają swoje funkcje opiekuńczo-wychowawcze. Przekazujemy naszym dzieciom uniwersalne wartości, uczymy empatii, szacunku dla człowieka i prawdy. Ciężko pracujemy, żeby wychować je na osoby świadome swojej wartości, godności i na dobrych obywateli. Nasze dzieci nie potrzebują specjalnych praw. Potrzebują szacunku i równego traktowania. Oczekujemy, że przestaną być niewidoczne w systemie oświaty. Każde dziecko jest ważne i wartościowe. Nie możemy się zgodzić na zachowania kształtujące w naszych dzieciach poczucie niższości lub odbierające im godność.

Oczekujemy, że jeszcze w tym roku szkolnym zostanie opracowany program rzetelnej edukacji dotyczącej tożsamości płciowej oraz orientacji seksualnej w oparciu o wytyczne Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Do czasu wprowadzenia rozwiązań systemowych, liczymy na działania doraźne, wychodzące naprzeciw potrzebom uczniów LGBT w danej społeczności. Oferujemy swoją pomoc w tworzeniu programów edukacyjno-informacyjnych dla uczniów, nauczycieli i rodziców.

Mamy nadzieję, że Pani Minister podziela naszą opinię, że homofobia jest groźnym problemem społecznym. Społeczeństwo oparte na nienawiści jest dysfunkcyjne. Jedyna droga do trwałej zmiany postaw społecznych prowadzi przez właściwą edukację. Kacper i Dominik byli ofiarami nienawiści, Jakub znalazł w sobie siłę, aby stawić jej czoła. Nie możemy się zgodzić, żeby nasze dzieci musiały toczyć ogromną walkę o godność, przy braku działań ze strony MEN. Dlatego tak wielkie nadzieje pokładamy w zrozumieniu wagi problemu i w odpowiedniej współpracy ze środowiskami LGBT.

Z wyrazami szacunku,

Rodzice i sojusznicy osób LGBT