Oświadczenie KPH dot. projektu ustawy wprowadzającej zakaz adopcji dzieci przez pary osób tej samej płci, o którego powstaniu poinformował 11 marca Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny, Zbigniew Ziobro.

Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny, Zbigniew Ziobro ogłosił dzisiaj (11 marca) powstanie projektu ustawy, która ma uniemożliwić parom jednopłciowym adopcję dzieci. Data ogłoszenia tej informacji nie jest przypadkowa – również dzisiaj Parlament Europejski przyjął rezolucję ogłaszającą całą Unię Europejską, w tym Polskę “Strefą wolności dla osób LGBTIQ”. 

Ziobro nie wytrzymał presji unijnych władz i sięgnął po dzieci, aby odciągnąć uwagę opinii publicznej i mediów od Europarlamentu. Kiedy w Brukseli głosowano nad rezolucją stanowiącą odpowiedź na dyskryminujące osoby LGBT uchwały przyjęte przez 94 polskie samorządy, w Warszawie Minister Sprawiedliwości zwołał konferencję prasową, na której ogłosił, że planuje tak zmienić prawo, aby pary osób tej samej płci nie mogły adoptować dzieci. 

To nie pierwszy raz, kiedy rząd PiS instrumentalnie wykorzystuje dzieci, aby realizować swoją homofobiczną wizję państwa. Przygotowując projekt ustawy zakazującej adopcji dzieci przez pary jednopłciowe Minister Ziobro zaklina rzeczywistość nie dostrzegając, że w Polsce w tęczowych rodzinach już teraz wychowuje się 50,000 dzieci. Działanie na rzecz dobra najmłodszych, jak próbuje tłumaczyć swój projekt Ziobro, to w rzeczywistości działanie na szkodę tych dzieci, które są wychowywane przez dwie mamy lub dwóch ojców. 

Panie Ministrze, dość wycierania sobie gęby dziećmi! Wszyscy wiemy, że nie o maluchy Panu chodzi. Gdyby tak było, to wiedziałby Pan, że wszystkie istniejące badania naukowe, które prowadzone są już od ponad czterdziestu lat, dowodzą jednoznacznie, że wychowywanie się przez dziecko w rodzinie jednopłciowej nie narusza w jakikolwiek sposób jego dobra. Wiedziałby też Pan, że w żadnych badaniach  nie wykazano również, aby dzieci wychowane w innym niż heteroseksualnym modelu rodziny gorzej się rozwijały. 

Pana projekt to w rzeczywistości kolejny krok w stronę infekowania polskiego ustawodawstwa homofobią i wprowadzanie w życie takich rozwiązań prawnych, które pozwolą dyskryminować osoby ze społeczności LGBT zgodnie z literą prawa. 

Według przedstawionego dzisiaj przez Ministra Ziobro projektu ustawy instytucje adopcyjne zostaną wzbogacone o uprawnienia badania kwestii czyjejś orientacji seksualnej, co w sposób istotny naruszy ich prywatność. Oświadczenia złożone przed sądem rodzinnym mają być składane pod rygorem odpowiedzialności karnej – mamy też więc w tej nowelizacji istotny straszak. Wygląda na to, że inspiracji Minister Sprawiedliwości kolejny raz szukał akcji Milicji Obywatelskiej “Hiacynt” jak wtedy, gdy chciał tropić pary jednopłciowe, które pobrały się zagranicą.

Przyjęcie projektu ustawy Ziobry, który odmawia osobom LGBT adopcji dzieci, z pewnością nie poprawi sytuacji najmłodszych. Będzie wręcz odwrotnie! Wywoła efekt mrożący i pogłębi istniejącą stygmatyzację dzieci już teraz wychowywanych w tęczowych rodzinach. Czy tego Polsko chcesz dla swoich dzieci? 

Parlament Europejski przyjął dzisiaj (11 marca) rezolucję ogłaszającą całą UE „Strefą wolności dla osób LGBTIQ”. Za przyjęciem rezolucji głosowało 492 europosłanek i europosłów, przeciw było 141, w tym m.in. Witold Waszczykowski, Beata Szydło, Beata Kempa i Joachim Brudziński. Od głosu wstrzymało się 46 osób.

Rezolucja ogłaszająca UE „Strefą wolności dla osób LGBTIQ” powstała z inicjatywy Intergrupy Parlamentu Europejskiego ds. praw osób LGBTI, która przygotowała ją w związku z drugą rocznicą przyjęcia w Polsce pierwszej uchwały anty-LGBT (niechlubne miano lidera ma Świdnik). Rezolucja, poza ogłoszeniem całej Unii Europejskiej „Strefą wolności dla osób LGBTIQ” przywołuje najważniejsze dokumenty przyjęte w ostatnim czasie przez unijne instytucje (m.in. Memorandum Komisarz Praw Człowieka Rady Europy z 3 grudni 2020 nt. stygmatyzacji osób LGBTI w Polsce) i wskazuje na konsekwencje finansowe, które spotkały Polskę w związku z uchwałami (m.in. utrata 8 mln zł. z Funduszy Norweskich przez woj. Podkarpackie). W rezolucji przywołana została również  oficjalna skarga, która została złożona do  Komisji Europejskiej przez organizacje pozarządowe, w tym Kampanię Przeciw Homofobii. Całą treść rezolucji dostępna TUTAJ.

Homofobia się nie opłaca

Dyskusja w Europarlamencie dotycząca rezolucji ogłaszającej Unię Europejską „Strefą wolności dla osób LGBTIQ” za nami. W czasie trwającej godzinę debaty głos zabrało 32 europosłanek i europosłów. Głosowanie nad przyjęciem rezolucji już jutro, 11 marca między godziną 9:45 a 11:00. Tymczasem Kampania Przeciw Homofobii zebrała najmocniejsze wypowiedzi dzisiejszego posiedzenia Parlamentu Europejskiego.

Stoję za Wami moi tęczowi bracia i siostry murem! – Łukasz Kohut (S&D)

Nazywacie nas szaleńcami, osobami perwersyjnymi, a my chcemy tylko równości. Prosimy Was jedynie o bezpieczeństwo. Jedyne, czego chcemy to wolność! Będziemy walczyć o naszą wolność, bezpieczeństwo i równość – Terry Rientke (G/EFA)

Nigdy w moim imieniu! Nie wykorzystujcie swojej homofobii jako przykrywki do rasizmu i islamofobii – Malin Bjork (GUE/NGL)

Rezolucja ogłaszająca Unię Europejską „Strefą wolności dla osób LGBTIQ” to jasny przekaz – to nasza obietnica dla LGBT – że Europarlament zawsze będzie po ich stronie – Pierre Karleskind (RE – Grupa Renew Europe)

W Unii Europejskiej strefy wolne od tzw. ideologii LGBT przypominają nam o barbarzyństwach naszej przeszłości – Iratxe Garcia Perez (S&D)

Każda osoba w Unii Europejskiej powinna być szanowana. Wydaje się to proste, ale w Polsce i na Węgrzech tak nie jest. Tysiącom osób w tych krajach kradnie się ich prawa – Cyrus Engerer (SND)

Musimy walczyć aż tolerancja zapanuje w Europie. Każda para homoseksualna powinna mieć prawo iść po ulicy za ręce bez strachu – Moritz Körner  (Grupa Renew Europe)

Prawa osób LGBTIQ to prawa człowieka i muszą być chronione w całej Unii – Sylvie Guillaume (S&D)

Już czas, aby Unia Europejska stała się strefą praw człowieka, gdzie nikt nie jest wykluczany. Pani Komisarko zacznijcie działać! – Sylwia Spurek

Do nowonarodzonego wnuka: Obyś żył w Europie, w której będziesz mieć szanse być tym kim chcesz być (…). Dzisiaj możemy obalić bariery, które stoją na drodze do równości osób LGBTIQ – Komisarz ds. Równości EU Helena Dalli

Mecenas Karolina Gierdal z Kampanii Przeciw Homofobii została wyróżniona przez Naczelną Radę Adwokacką nagrodą Adwokatki Roku 2020. „Pani porusza świat. Pani stając w obronie ludzi dokonała czynu niezwykłego. Pani jest liderką z wielką perspektywą” – mówiła zastępczyni RPO dr Hanna Machińska uzasadniając przyznanie tej prestiżowej nagrody.

Adw. Karolina Gierdal to prawniczka współpracująca z KPH od 2017 roku. Ma zaledwie 33 lata i mnóstwo osiągnięć na koncie. W grudniu zajęła trzecie miejsce w konkursie Rising Stars Prawnicy – liderzy jutra 2020, jednak – co podkreśliła dr Hanna Machińska – adw. Karolina Gierdal jest nie tylko liderką jutra, ale również liderką teraźniejszości. Dlatego wyróżniona została tytułem Adwokatki Roku 2020 przyznanym przez Naczelną Radę Adwokacką podczas oficjalnej gali online 8 marca 2021 roku.

Adwokatura jest kobietą

Kiedy patrzyłam na to, co pani w pewnych dramatycznych momentach robi, trudno mi było uwierzyć, że oto jedna osoba była w stanie poruszyć Polskę – mówiła o laureatce dr Hanna Machińska, uznana prawniczka oraz zastępczyni Rzecznika Praw Obywatelskich.

W uzasadnieniu dla wyróżnienia adwokatki KPH zwrócono uwagę m.in. na to, że współorganizowała wsparcie dla osób zatrzymanych podczas protestu 7 sierpnia 2020 roku w obronie aktywistki LGBT, Margot oraz tych po ogłoszeniu wyroku Pseudo Trybunału Konstytucyjnego ograniczającego prawo do legalnej aborcji. W ramach działań kolektywu Szpila współkoordynuje Tęczowych Obrońców – sieć adwokatek i adwokatów liczącą obecnie 130 osób, które świadczą darmową pomoc dla zatrzymanych w dzień i w nocy. W duchu hasła „Nigdy nie będziesz szła sama”, kolektyw nie zostawia żadnej osoby bez pomocy prawnej wyręczając państwo w stworzeniu sieci wsparcia. Oprócz tego mec. Gierdal reprezentowała przed sądem między innymi twórców Atlasu Nienawiści, rodzinę małego Victora i Fundację LGBT Business Forum w głośnej sprawie drukarza z Łodzi.

Bardzo Pani dziękuję, na Pani ręce składam gratulacje dla wszystkich osób, które pociągnęła Pani za sobą i które walczą o prawa człowieka – dodała dr Machińska.

Działać kolektywnie

Moim przesłaniem jest działać kolektywnie i otwierać się na nowe środowiska. Mam nadzieję, że nowe pokolenie idzie z informacją, że rzeczy można robić nie samodzielnie, a wspólnie – mówiła odbierając nagrodę adw. Karolina Gierdal.

Karolino, jesteśmy niezwykle dumne i dumni, że możemy działać wspólnie z Tobą. Ogromnie gratulujemy Ci nagrody!

10 marca w Europarlamencie odbędzie się debata nad rezolucją przygotowaną przez Grupę Parlamentarną ds. LGBTI ogłaszającą Unię Europejską „Strefą wolności dla osób LGBTIQ”. Głosowanie dotyczące rezolucji, która powstała w związku z 2 rocznicą przyjęcia w Polsce pierwszej uchwały anty-LGBT, będzie miało miejsce dzień później, tj. 11 marca. W związku z tym Kampania Przeciw Homofobii przygotowała dla mediów zbiór najważniejszych informacji dot. rezolucji. 

Debata nad rezolucją ogłaszającą UE „Strefą wolności dla osób LGBTIQ” odbędzie się 10 marca (środa) w sesji zaplanowanej na godziny 15:00 – 20:00 (porządek obrad TUTAJ), a głosowanie nad rezolucją będzie miało miejsce już następnego dnia, tj.  11 marca (czwartek) w czasie sesji głosowań zaplanowanej w godz. 9:45 – 11:00 (porządek obrad TUTAJ). 

Transmisja debaty odbędzie się tutaj: https://europarl.europa.eu/plenary/en/home.html 

Debata będzie komentowana na żywo na Twitterze Kampanii Przeciw Homofobii TUTAJ. Oficjalny hasztag: #LGBTIQFreedomZone

Co znajduje się  w rezolucji? 

Treść rezolucji ogłaszającej Unię Europejską “Strefą wolności dla osób LGBTIQ” dostępna jest TUTAJ. My wyróżniliśmy jej kluczowe elementy:

A/ Dotychczasowe raporty i rezolucje

Autorzy/ki rezolucji przywołują w dokumencie wiele raportów i rezolucji, które już zostały przyjęte i odnoszą się do sytuacji osób LGBT w Polsce. Wśród nich znajdują się m.in.:

• Rezolucja z 18 grudnia 2019 roku przyjęta przez Europarlament na temat dyskryminacji i mowy nienawiści wobec osób LGBTI oraz stref wolnych od LGBT (treść rezolucji dostępna TUTAJ).
• Memorandum Komisarz Praw Człowieka Rady Europy z 3 grudni 2020 nt. stygmatyzacji osób LGBTI w Polsce (treść Memorandum dostępna TUTAJ).
• Raport powstały po misji przeprowadzonej na zlecenie Kongresu Władz Lokalnych i Regionalnych Europy przy Radzie Europy (ang. Fact Checing Mission) , w którym wskazano na rolę i odpowiedzialność władz samorządowych w ochronie praw osób LGBTQI (raport dostępny TUTAJ).

B/ Informacje o konsekwencjach finansowych 

Rezolucja przypomina również o konsekwencjach finansowych jakie spotkały Polskę za dyskryminację osób LGBT, a mianowicie wycofaniu funduszy z tzw. mechanizmu norweskiego (przykład województwa Podkarpackiego, które straciło 8 mln złotych na Szlak Karpacki) czy odrzucenie przez Komisję Europejską wniosków o dofinansowanie w ramach programu miast partnerskich (na 147 gmin i organizacji z Polski środki unijne otrzymało zaledwie osiem; wnioski opiewały na sumę 25.000 euro każdy). 

C/ Skarga złożona do Komisji Europejskiej przez organizacje pozarządowe 

W dokumencie wymieniona jest również oficjalna skarga, która została złożona do  Komisji Europejskiej przez organizacje pozarządowe – Kampanię Przeciw Homofobii, ILGA Europe i Fundację Równość.org wskazująca, że tzw. strefy wolne od LGBT naruszają prawo unijne, a dokładnie tzw. dyrektywę równościową (treść dyrektywy dostępna TUTAJ). Komisja musi się do skargi odnieść i ocenić czy doszło do naruszenie prawa. Jeśli stwierdzi naruszenie, to na Polskę mogą zostać nałożone duże kary finansowe. 

D/ Deklaracja ustanawiająca UE “Strefą wolności dla osób LGBTIQ”

Na końcu dokumentu znajduje się deklaracja ustanawiająca Unię Europejską „Strefą wolności dla osób LGBTIQ”.

Komentarz Kampanii Przeciw Homofobii do treści rezolucji: 

Inicjatorzy rezolucji ogłaszającej UE „Strefą wolności dla osób LGBTIQ” przypominają, że nie da się bezkarnie dyskryminować osób LGBTIQ i jednocześnie wyciągać ręki po pieniądze z Brukseli. Dlatego w rezolucji wymieniane są fundusze, które Polska już utraciła przez strefy wolne od LGBT. Jest to przestroga na przyszłość i jasny komunikat dla polskich władz > Albo skończycie z dyskryminacją osób LGBT albo pożegnać się z finansowym wsparciem od Unii< – komentuje  wicedyrektorka Kampanii Przeciw Homofobii, Mirosława Makuchowska. 

Kto jest pomysłodawcą/pomysłodawczynią rezolucji?

Inicjatorami/kami rezolucji, której celem jest ogłoszenie UE “Strefą Wolności dla osób LGBTIQ”  są: 

• Malin Björk, Zjednoczona Lewica Europejska / Nordycka Zielona Lewica, Twitter: @MalinBjork_EU, Mail: malin.bjork@europarl.europa.eu
• Cyrus Engerer, Postępowy Sojusz Socjalistów i Demokratów, Twitter: @engerer, Mail: cyrus.engerer@europarl.europa.eu
• Sophie in ‘t Veld, Odnówmy Europę, Twitter: @SophieintVeld, Mail: sophie.intveld@europarl.europa.eu
• Pierre Karleskind, Odnówmy Europę, Twitter: @Pierre_Ka, Mail: pierre.karleskind@europarl.europa.eu
• Roberta Metsola, Europejska Partia Ludowa/ Chrześcijańscy Demokraci, Twitter: @RobertaMetsola, Mail: roberta.metsola@europarl.europa.eu
• Terry Reintke, Zieloni / Wolny Sojusz Europejski, Twitter: @TerryReintke, Mail: terry.reintke@europarl.europa.eu

Co przyjęcie  rezolucji  oznacza dla Polski?

Choć rezolucja ogłaszająca całą UE „Strefą wolności dla osób LGBTIQ” jest jedynie polityczną deklaracją i nie pociąga za sobą żadnych konsekwencji czy zobowiązań prawnych dla polskich władz, to fakt jej postania to kolejny sygnał wysłany Polsce przez Europarlament wskazujący, że Unia nie zgadza się na dyskryminację i wykluczanie osób LGBT z europejskiej wspólnoty. Przyjmując rezolucję unijni politycy i polityczki wyślą mocny komunikat dla polskich władz > Albo skończycie z dyskryminacją osób LGBT albo pożegnać się z finansowym wsparciem od Unii<” – komentuje  wicedyrektorka Kampanii Przeciw Homofobii, Mirosława Makuchowska.

Kampania w mediach społecznościowych #LGBTIQFreedomZone

Rezolucja jest częścią kampanii, do której przyłączają się organizacje, media i influencerzy/ki. Głównym założeniem kampanii jest okazanie solidarności ze społecznością LGBT w Polsce i niezgody na łamanie przez polskie władze praw podstawowych osób LGBT. 

Na czym poleca?

• Opublikuj w mediach społecznościowych zdjęcie znanego pomnika, widoku, miasta, kraju razem z tęczową flagą lub grafiką akcji (pobierz TUTAJ). Na zdjęciu możesz być Ty ale nie musisz – decyzja należy do Ciebie
• Zdjęcia publikujemy między 8 marca (poniedziałek) a 10 marca 2021
• Przykładowa treść wpisu towarzyszącego zdjęciu: “Our rights, our freedom. We are not an ideology. We are proud citizens of the European #LGBTIQFreedomZone” (PL “Nasze prawa, nasza wolność. Nie jesteśmy ideologią. Jesteśmy dumnymi mieszkańcami/kami Europy #LGBTIQFreedomZone”)
• Zdjęcia publikujemy na Facebooku, Twitterze i Instagramie razem z hasztagiem #LGBTIQFreedomZone
• Tagujemy (opcjonalnie) następujące konta:
  • Twitter: @LGBTIIntergroup, @vonderleyen, @helenadalli, @Europarl_EN (editable to other languages, for example, the Portuguese handle of the EP would be @Europarl_PT
  • Facebook: @LGBTIIntergroup, @dallihelena, @europarl, @EuropeanCommission

Organizacje społeczne otworzyły pierwsze w Warszawie mieszkanie interwencyjne dla młodych osób LGBT w kryzysie bezdomności. Mieszkanie działa i ma już pierwszych lokatorów – informują Fundacja po DRUGIE, Kampania Przeciw Homofobii, Lambda Warszawa i My, Rodzice.

Najczęstszymi przyczynami, z powodu których młode Europejki i Europejczycy LGBT tracą dach nad głową,  są:  konflikty rodzinne, brak wsparcia instytucjonalnego i bieda. W związku z brakiem systemowych narzędzi kierujących ofertę schronienia dla osób LGBT znajdujących się w kryzysie bezdomności, które nasiliło się w okresie pandemii COVID-19, cztery organizacje – Fundacja po DRUGIE, Kampania Przeciw Homofobii, Lambda Warszawa i My, Rodzice – otworzyły pierwsze w Warszawie mieszkanie interwencyjne dla młodych osób LGBT w kryzysie bezdomności.

Bywa, że młody człowiek po coming oucie traci wszelkie wsparcie ze strony najbliższych. Staje się wrogiem, balastem, wstydem. Zostaje wyrzucony z domu na ulicę bez środków do życia. Jego edukacja jest przerwana. Zostaje zepchnięty na  margines. Nasze działania zmierzają do bezpośredniej pomocy młodym osobom ze społeczności LGBT  dotkniętym w taki sposób kryzysem bezdomności – zapewnieniu absolutnie podstawowej potrzeby poczucia bezpieczeństwa  oraz usamodzielnienia się – wyjaśnia Ewa Miastkowska ze stowarzyszenia My, Rodzice. 

Coraz więcej młodych traci dach nad głową 

Przed pandemią z Fundacją po DRUGIE miesięcznie kontaktowały się 1 – 2 młode osoby w kryzysie bezdomności. W czasie pandemii ta liczba wzrosła do 3 – 4 osób tygodniowo. I choć w Polsce brakuje oficjalnych danych dot. problemu bezdomności wśród osób LGBT, to liczne zgłoszenia do stowarzyszeń Kampania Przeciw Homofobii i  Lambda Warszawa wskazują, że problem jest poważny i wymaga natychmiastowej reakcji, bo systemowych rozwiązań brakuje.

Przez prawie dwa lata prowadziliśmy Hostel Interwencyjny dla osób LGBT+, z którego pomocy skorzystało ponad 70 osób. Trafiały do nas osoby, które niespodziewanie traciły dach nad głową tylko z powodu swojej orientacji psychoseksualnej lub tożsamości płciowej. Często, były to osoby które doświadczały przemocy ze strony najbliższych. Były to też osoby, które czasem za cały majątek miały reklamówkę własnych rzeczy – mówi Krzysztof Kliszczyński ze stowarzyszenia Lambda Warszawa i dodaje – Mieszkanie, które udostępnimy będzie nie tylko przywracało osobom, które z niego skorzystają możliwość zwykłego funkcjonowania, ale też przywracało coś bardzo podstawowego – godność  ludzką.

W ostatnim tygodniu lutego warszawski Ratusz ogłosił konkurs na prowadzenie hostelu interwencyjnego dla bezdomnych osób LGBT. To początek wdrażania zainicjowanej przez stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza Warszawskiej Deklaracji LGBT+, której powstanie hostelu było jednym z punktów. Mieszkanie interwencyjne otwarte przez organizacje stanowi uzupełnienie miejskiej inicjatywy, która jest Warszawie tak bardzo potrzebna. 

Kompleksowe wsparcie 

Celem istnienia mieszkania interwencyjnego jest stworzenie odpowiednich  warunków do prawidłowego przebiegu procesu readaptacji społecznej. W tym konkretnym lokalu mogą mieszkać jednocześnie  3 osoby ze społeczności LGBT w wieku między 18 a 29 lat. Maksymalny czas pobytu to 12 miesięcy z możliwością przedłużenia, jeżeli sytuacja będzie tego wymagać.

To istotne, żeby osoby korzystające z mieszkania interwencyjnego były w zbliżonym wieku i z jednej społeczności. Dzięki temu ryzyko doświadczenia homo- lub transfobicznej przemocy ze strony np. współlokatorów diametralnie spada w porównaniu ze schroniskami, którym brakuje systemowych narzędzi, by stworzyć bezpieczną przestrzeń dla osób LGBT – tłumaczy Mirosława Makuchowska z KPH.

Lokatorki i lokatorzy mieszkania interwencyjnego otrzymają niezbędną dla pokonania kryzysu bezdomności pomoc, która pozwoli im uregulować swoją sytuację mieszkaniową i znaleźć pracę. Podopiecznym zapewnione zostanie indywidualne wsparcie opiekuna/ki, specjalistyczna pomoc (psychologiczna, prawna, terapetyczna z zakresu uzależnień), doradztwo zawodowe oraz program aktywizujący kształtujący kompetencje społeczne (m.in. warsztaty, wyjazdy etc).  Stowarzyszenie My, Rodzice zrzeszające matki i ojców osób LGBT udzielać będzie lokatorkom i lokatorom mieszkania wsparcia emocjonalnego.

Sytuacja każdej osoby, która nie ma gdzie mieszkać, bez względu na przyczynę, jest dramatem. Zależy nam, by każdy młody człowiek, który się do nas zgłosi,  otrzymał pomoc oraz wsparcie w pokonaniu kryzysu. Kluczowe jest, by każdy był u nas bezpieczny i odnalazł przestrzeń dla siebie – deklaruje Agnieszka Sikora z Fundacji po DRUGIE. 

Jak się zgłosić?

Lokalizacja mieszkania interwencyjnego nie jest publiczna, podobnie jak wszystkich innych mieszkań kierowanych do osób w kryzysie bezdomności. Ma to zapewnić jego mieszkankom i mieszkańcom prywatność i bezpieczeństwo. Młode osoby LGBT w kryzysie  bezdomności mogą skontaktować się z opiekunami/kami mieszkania mailowo: fundacja@podrugie.pl lub telefonicznie: 22 628 52 22 (telefon czynny od poniedziałku do piątku w godzinach 18:00–21:00). Szczegółowe informacje nt. mieszkanie dostępne na stronie www.podrugie.pl

Mieszkanie jest finansowane ze środków organizacji: Kampania Przeciw Homofobii, Lambda Warszawa, My, Rodzice i Fundacja po DRUGIE.

Niewinne – usłyszały dzisiaj na ostatniej rozprawie sądowej trzy aktywistki – Joanna Gzyra-Iskandar, Anna Prus i Elżbieta Podleśna – którym zostały postawione zarzuty obrazy uczuć religijnych za rozklejenie w Płocku naklejek z wizerunkiem tzw. Tęczowej Maryjki. 

Akcja podjęta przez aktywistki była formą protestu i niezgody na homofobiczną instalację w kościele  św. Dominika w parafii św. Maksymiliana Kolbego w Płocku przedstawiającą tradycyjny Grób Pański, którego ściany składały się z pudełek symbolizujących poszczególne grzechy. Obok egoizmu, nienawiści czy zdrady, pojawiały się tam „gender” oraz „LGBT”.

To przełomowa i historyczna sprawa. Sąd nie tylko uniewinnił aktywistki, ale w ustnym uzasadnieniu powiedział, coś na co osoby LGBT bardzo czekały – tęcza  jako symbol społeczności LGBT nie obraża. Mamy nadzieję, że ten wyrok będzie jasną wskazówką dla innych sądów, w których toczą się podobne postępowanie przeciwko aktywistom LGBT – komentuje wicedyrektorka KPH, Mirosława Makuchowska.

5 argumentów Sądu 

Na pisemne uzasadnienie wyroku trzeba będzie poczekać kilka tygodni, dlatego streszczamy 5 najważniejszych argumentów sądu w sprawie:

1. Tęcza nie obraża! –  symbol tęczy nie może być uznawany sam w sobie  jako znieważający.
2. Instalacja w płockim kościele była homofobiczna – w instalacji Grobu Pańskiego obok pospolitych grzechów znalazły się hasła „gender” i „LGBT”.
3. Tęcza to symbol równouprawnienia – symbol osób nieheteronormatywnych, którego ideą jest równouprawnienie ludzi, bez względu na orientację seksualna i tożsamość płciową, nie wyraża żadnych negatywnych myśli, nie niesie żadnych poniżających treści.
4. Aktywistki to bohaterki, a nie przestępczynie – celem oskarżonych było wsparcie osób LGBT, walka o ich równouprawnienie w reakcji na instalację Grobu Pańskiego.
5. Po pierwsze wolność słowa – aktywistki wybrały religijną formę protestu, ale nie w celu poniżenia, tylko w celu zwrócenia uwagi na istotny problem społeczny.

Wyrok ws. Tęczowej Maryjki jest nieprawomocny

Obawiamy się, że to może nie być koniec sprawy tzw. Tęczowej Maryjki. Prokuratura już zapowiedziała wniesienie apelacji. Jeśli druga instancja podtrzyma wyrok uniewinniający, to należy się liczyć z możliwością wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego. Podobnie, jak było w sprawie drukarza z Łodzi – mówi Karolina Gierdal, adwokatka KPH.

Trzem aktywistkom – Joannie Gzyrze – Iskandar, Elżbiecie Podleśnej i Annie Prus – grożą 2 lata więzienia za naklejki z Matką Boską w tęczowej aureoli. Sprawa stała się głośna, gdy w maju 2019 roku policja celem znalezienia naklejek, bladym świtem przeprowadziła rewizję w mieszkaniu Elżbiety i przewiozła ją do płockiego więzienia. Po trwającym rok dochodzeniu aktywistki zostały oficjalnie oskarżone o „obrazę uczuć religijnych”. Proces sądowy rozpoczął się 13 stycznia  2021 w Płocku. Ogłoszenie wyroku zaplanowano na 2 marca, godz. 10:00. 

27 kwietnia 2019 roku Anna, Elżbieta i Joanna, protestując przeciwko homofobicznej instalacji w kościele św. Dominika w Płocku, rozwiesiły w jego okolicy (na słupach, znakach, ławkach, na parafialnej tablicy ogłoszeń) wizerunki Matki Boskiej Częstochowskiej z aureolą w kolorach tęczy symbolizujących społeczność osób LGBT. Tydzień później policja, celem znalezienia naklejek z  „tęczową Maryjką” przeprowadziła rewizję w  mieszkaniu Elżbiety, zarekwirowała jej sprzęt elektroniczny i przewiozła ją do płockiego aresztu. O postępach w sprawie na bieżąco raportował ówczesny Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Joachim Brudziński. Po upływie roku od rewizji mieszkania Podleśnej, Prokuratura Rejonowa w Płocku postawiła aktywistkom zarzut z art. 196 Kodeksu karnego. 

Sprawa odbiła się głośnym echem na całym świecie. Głos zabrały liczne organizacje broniące praw człowieka: Amnesty International, Freemuse, Front Line Defenders, Human Rights Watch, ILGA-Europe, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Kampania Przeciw Homofobii publikując wspólny apel (zobacz tutaj) i tworząc petycje (zobacz tutaj). Pierwsza rozprawa represjonowanych aktywistek miała miejsce 13 stycznia 2021 roku – wówczas aktywistki złożyły wyjaśnienia, które można przeczytać tutaj: wyjaśnienia Joanny Gzyry-Iskandar, wyjaśnienia Elżbiety Poleśnej, wyjaśnienia Anny Prus). Kolejna rozprawa, na której mowy końcowe wygłosili m.in. przedstawiciele prokuratury, adw. Karolina Gierdal i adw. Marcin Pawelec-Jakowiecki z Kampanii Przeciw Homofobii oraz aktywistki: Joanna Gztea-Iskandar, Elżbieta Podleśna i Anna Prus. Sąd zapowiedział ogłoszenie wyroku na 2 marca 2021.

Kalendarium

• 20.04.2019 – w mediach społecznościowych pojawia się informacja o instalacji, jaka pojawiła się w kościele św. Dominika w parafii św. Maksymiliana Kolbego w Płocku. Przedstawia ona tradycyjny Grób Pański, którego ściany składają się pudełka symbolizujące poszczególne grzechy. Obok egoizmu, nienawiści czy zdrady, pojawiają się tam „gender” oraz „LGBT”. 
• 20.04.2019 – do kościoła przychodzą płoccy aktywiści, którzy wtykają między pudełka tęczowe chorągiewki i kartkę z napisem „63 proc. młodzieży LGBT myśli o samobójstwie. Dlaczego uczycie nienawiści i przykładacie do tego rękę?”. Ksiądz podarł je, zabrał telefon aktywiście i uciekł do zakrystii. Oddał go dopiero po przyjeździe policji, jednak bez karty SIM ani karty pamięci. Postępowanie w sprawie kradzieży telefonu przez ks. Tadeusza Łebkowskiego zostało umorzone. 
• 26-27.04.2019 – w centrum Płocka (na słupach, znakach, ławkach, na parafialnej tablicy ogłoszeń) aktywistki rozwiesiły grafiki wyrażające sprzeciw wobec homofobii, hipokryzji i przemocy seksualnej w kościele katolickim oraz listy nazwisk biskupów ukrywających sprawców czynów pedofilnych. Na starych chodnikach i przeznaczonych do rozbiórki budynkach napisały sprejem „boże chroń tęczę” i „god save the queer”.     
• 27.04.2019 – w Płocku ma miejsce pikieta w obronie proboszcza Łebkowskiego, na której obecna jest Kaja Godek; działaczka na swoim Twitterze informuje o plakatach z tęczową Maryją, które nazywa „profanacją”.
• 30.04.2019 – w portalu natemat.pl pojawia się pierwszy wywiad z aktywistkami, które wyjaśniają motywy swojego działania: „Nie zgadzamy się na indoktrynowanie w kierunku nienawiści i segregacji. Sposób, w jaki księża katoliccy przedstawiają i tłumaczą świat, nie jest wewnętrzną sprawą kościoła, gdy dotyczy i dotyka nie tylko jego wyznawców. To, co się stało w płockim kościele nie jest też wewnętrzną sprawą Płocka, bo dzieje się w Polsce i na nią promieniuje”. [2]
• 06.05.2019 – kilka minut po godzinie 6 rano do mieszkania Elżbiety w Warszawie puka policja; podczas przeszukania mieszkania i samochodu rekwirują wszystkie nośniki elektroniczne, w tym dyskietki. Zabierają także wszystkie naklejki z wizerunkiem Matki Boskiej z tęczą. Policja przewozi ją na komisariat w Płocku, gdzie zostaje poddana rewizji osobistej.
• 09.05.2019 – Anna i Joanna dobrowolnie stawiają się na płockiej komendzie; jedna z nich zarzut usłyszy tego samego dnia, druga – rok później.  
• 08.07.2019 – Sąd Rejonowy w Płocku orzeka, że zatrzymanie Elżbiety P. było niezasadne   
• 01.07.2020 – Prokuratura Rejonowa w Płocku informuje o postawieniu aktywistkom zarzutów z art. 196 KK.
• 13.01.2021 – pierwsza rozprawa aktywistek w Sądzie Rejonowym w Płocku
• 17.02.2021 – druga rozprawa aktywistek w Sądzie Rejonowym w Płocku zakończona podaniem terminu, na którym ma nastąpić ogłoszenie wyroku, tj. 2 marca 2021

Rada Konsultacyjna Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, w którego skład wchodzi Mirosława Makuchowska z KPH, opublikowała dziś postulaty dotyczące praw osób LGBT+. Postulaty powstały w oparciu o transparenty i plakaty z tęczowymi hasłami, które pojawiały się na protestach, a które KPH zebrało w ramach akcji Galeria Protestu. W postulatach m.in. o procedurze uzgadniania płci osób transpłciowych, tzw. strefach wolnych od LGBT i praktykach konwersyjnych.

Na dzisiejszej konferencji prasowej, osoby członkowskie zespołu ds. Praw Osób LGBT Rady Konsultacyjnej przy OSK, w tym Mirosława Makuchowska z KPH, zaprezentowały dwa dokumenty będące podsumowaniem kilkumiesięcznej pracy. Pierwszy z nich to poradnik dla dziennikarzy i dziennikarek o tym, jak pisać i mówić o osobach LGBT+; drugi natomiast to postulaty i najważniejsze propozycje zmian docelowych i rozwiązań tymczasowych, które poprawiłyby sytuację osób LGBT+ w Polsce.

1. Nic o Was bez Was: głos ulicy słyszany

Postulaty zostały wypracowane na podstawie haseł z transparentów z demonstracji i komentarzy z internetu na temat koniecznych zmian systemowych w danym obszarze. Na początku listopada poprosiliśmy społeczność o przesyłanie nam zdjęć tych transparentów, które zawierały tęczowe hasła. Tak powstała akcja Galeria Protestu, która pomogła Zespołowi ds. praw osób LGBT wypracować postulaty odzwierciedlające głos ulicy.

2. Ku Polsce niehomofobicznej

Jednym z najważniejszych wniosków jest wezwanie samorządów do uwzględnienia skarg RPO oraz uszanowania praw i wartości Unii Europejskiej, a tym samym do wycofania dyskryminujących uchwał, które swoim zasięgiem obejmują już 30% Polski. Zespół Rady Konsultacyjnej podkreślił również wartość edukacji obywateli mniejszych miejscowości w celu oddolnego wpłynięcia na radne i radnych. Wyraził równieżpotrzebę powołania pełnomocniczek i pełnomocników ds. równego traktowania przy burmistrzyniach i burmistrzach oraz prezydent(k)ach miast.

3. Osoby transpłciowe to ludzie

Równego traktowania Zespół oczekuje również dla osób transpłciowych, które muszą obecnie przechodzić przez upokarzający proces uzgadniania płci. Angażuje on nie tylko specjalistki i specjalistów różnych dziedzin, ale również biegłe i biegłych, którzy pozbawiają osobę możliwości stanowienia o sobie. Rada postuluje zmianę polegającą na uregulowaniu procesu uzgadniania płci w procedurze administracyjnej. Skorzystać mogłyby z tej prodcedury również osoby niebinarne, w których dowodach tożsamości nie byłoby ani K, ani M.

4. Nie szkodzić, ale pomagać i wspierać

„Homoseksualność, tożsamość płciowa nie jest chorobą” – mówiła na dzisiejszej konferencji prasowej Mirosława Makuchowska z KPH wprowadzając temat praktyk konwersyjnych. OSK żąda ich całkowitego zakazu oraz wprowadzenia szkoleń dla lekarek i lekarzy dotyczących aktualnej wiedzy o orientacji seksualnej i tożsamości płciowej. Dotyczy to również wprowadzenia rzetelnej opieki zdrowotnej dla osób interpłciowych, zlikwidowanie klauzuli sumienia oraz finansowania ze środków publicznych zabiegów związanych z korektą płci, ponieważ dyskryminacja w obszarze ochrony zdrowia nie może mieć miejsca.

Fot. Adam Stepien / Agencja Gazeta

5. Nie dla homofobusów

Zapobiegać jej ma rozszerzenie artykułów 119, 256 i 257 kodeksu karnego dotyczących gróźb, publicznego nawoływania do nienawiści ze względu na “orientację seksualną, tożsamość płciową, ekspresję płciową lub cechy płciowe”. Zapewniłoby to ustawową ochronę osób dyskryminowanych i prześladowanych, i wprowadziłoby między innymi zakaz szerzenia dezinformacji np. w postaci homofobusów jeżdżących po ulicach polskich miast. Postulowane jest również przywrócenie prawidłowego działania policji, w której ostatnio spora część społeczeństwa widzi niebezpieczeństwo, a nie instytucję chroniącą ich prawa.

6. Tęczowe rodziny

Kolejna ochrona, o której w dokumencie wspomina Zespół ds. Praw Osób LGBT to ochrona tęczowych rodzin. Chodzi o równość małżeńską (oraz transkrypcję zagranicznych aktów małżeństwa), związki partnerskie oraz możliwość adopcji dzieci przez pary tej samej płci, których nazwisko mogłoby być uwspólnione. Brak tych podstawowych praw to utrudnianie wspólnego życia osobom LGBT, które i tak w Polsce nie mają łatwo.

7. Przede wszystkim edukacja

I to właśnie młodzież powinna być edukowana, by wyrosła na pełne akceptacji osoby dorosłe. Rada Konsultacyjne OSK proponuje wprowadzenie do szkół zajęć antydyskryminacyjnych (na zasadzie dobrowolnego uczestnictwa), a także– przeszkolenie ich rodziców oraz funkcjonariuszek i funkcjonariuszy publicznych.

Zachęcamy do przeczytania całego dokumentu zawierającego treści postulatów i dziękujemy za przesyłanie nam zdjęć transparentów, na których podstawie powstał.

Pobierz publikację – „Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce. Raport za lata 2019-2020”

Pobierz przegląd najważniejszych danych z raportu

—-

Oddajemy w Państwa ręce najnowszy raport, w którym prezentujemy wyniki kolejnej edycji największego w Polsce badania warunków życia osób nieheteronormatywnych mieszkających w Polsce.

Badanie zostało zrealizowane przez zespół Centrum Badań nad Uprzedzeniami Uniwersytetu Warszawskiego i współpracowników_czki. Badanie zostało sfinansowane przez Kampanię
Przeciw Homofobii i Lambdę Warszawa – dwie najdłużej działające organizacje społeczne zajmujące się prawami osób LGBTQIA (lesbijek, gejów, osób biseksualnych i panseksualnych, transpłciowych, queerowych, interpłciowych i aseksualnych) w Polsce. Badanie objęte było także patronatem Fundacji Trans-Fuzja (organizacji działającej na rzecz osób transpłciowych).

„Poradnik: jak mówić i pisać o grupach mniejszościowych”, w tworzeniu którego uczestniczyło KPH,  jest już dostępny na stronie etykajezyka.pl. Publikacja przeznaczona jest dla osób zajmujących się komunikacją społeczną. W jej powstaniu brały udział wyspecjalizowane organizacje pozarządowej oraz  Rada Języka Polskiego. Honorowym Patronatem objął ją Rzecznik Praw Obywatelskich. Projekt jest inicjatywą agencji PR FleishmanHillard.

„Poradnik: jak mówić i pisać o grupach mniejszościowych” kierowany jest do dziennikarzy i dziennikarek, specjalistów i specjalistek ds. komunikacji oraz innych osób wypowiadających się publicznie, mających wpływ na język debaty publicznej.

Jako specjalistki i specjaliści na co dzień zajmujący się komunikacją, zdajemy sobie sprawę jaki wpływ ma język na tworzenie rzeczywistości społecznej. Wiemy, że słowa mogą ranić, nawet wbrew intencjom wypowiadających je osób. Jednocześnie obserwujemy zaostrzenie języka debaty publicznej, wynikające z jej polaryzacji, a także z walki o uwagę odbiorców. Chcielibyśmy, by język używany publicznie tworzył rzeczywistość przyjazną, w której nikt nie czuje się wykluczany, dyskryminowany czy obrażany – tłumaczy Wojciech Waglowski, szef warszawskiego oddziału agencji FleishmanHillard, odpowiedzialnej za publikację Poradnika.

Publikacja ma ułatwić mówienie i pisanie w sposób niedyskryminujący, empatyczny i wolny od stereotypów, w szczególności o grupach narażonych na dyskryminację – o kobietach, osobach tworzących społeczność LGBT, uchodźcach, Żydach i Afrykanach. Rozdziały poświęcone każdej z grup napisane zostały przez autorów i autorki z wyspecjalizowanych organizacji pozarządowych: Fundacji Dziewuchy Dziewuchom, Stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii, Fundacji Ocalenie, Fundacji Afryka Inaczej, Żydowskiego Stowarzyszenia Czulent oraz Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie.

Używanie odpowiedniego słownictwa to pierwszy krok w kierunku tworzenia materiałów medialnych opartych na szacunku do osób, których one dotyczą. Dlatego tak ważne jest, aby pisząc artykuł lub przygotowując materiał wideo, dbać o język służący opisowi społeczności  LGBT+. Poradnik etycznego języka to lektura obowiązkowa dla każdej dziennikarki i dziennikarza – mówi autorka jednego z rozdziałów, Cecylia Jakubczak z KPH.

Poradnik powstał we współpracy merytorycznej z prof. dr hab. Ewą Kołodziejek oraz pod patronatem Rady Języka Polskiego i Rzecznika Praw Obywatelskich.

Nie chcemy, by język był narzędziem dominacji nad drugim człowiekiem. Chcemy natomiast, by naszym działaniom słownym przyświecała zasada wzajemności zawarta w „złotej regule etycznej”: traktuj innych tak, jak sam chciałbyś być traktowany. Lub w prostej, ogólnoludzkiej sentencji: Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe – wyjaśnia prof. dr hab. Ewa Kołodziejek, członkini Rady Języka Polskiego.

Poradnik dostępny jest w wersji online pod adresem www.etykajezyka.pl, również do pobrania jako plik .pdf, na licencji CC (BY). Oznacza to, że może być wykorzystywane w dowolny sposób i bez ograniczeń, za podaniem źródła.

W październiku 2020 roku media społecznościowe obiegła informacja o wepchnięciu na tory tramwajowe aktywisty LGBT z kolektywu  Stop Bzdurom. I o ile nikogo nie zdziwił fakt zaoferowania działaczowi wsparcia psychologicznego i prawnego przez KPH, to za kontrowersyjne uznano złożenie na prokuraturę przez radykałów z homofobicznej frakcji Ordo Iuris zawiadomienia o możliwości usiłowania zabójstwa.

Skuteczność oddolnych działań podejmowanych przez aktywistów i aktywistki LGBT z Polski jest niepodważalna. To dzięki zespołowi Atlasu Nienawiści i Bartowi Staszewskiemu cały świat usłyszał o haniebnych uchwałach anty-LGBT i dyskryminacyjnej Samorządowej Karcie Praw Rodzin (SKPR). Zareagowały kluczowe instytucje unijne, takie jak Parlament Europejski* i Komisja Europejska** oraz najważniejsi światowi politycy, w tym obecny prezydent USA, Joe Biden. Samorządy, które przyjęły homofobiczne rozporządzenia straciły partnerów, fundusze i dobre imię. Nie doszłoby do tego, gdyby nie radykalne organizacje. W tym Ordo Iuris, które wydaje się nie poczuwać do odpowiedzialności za to, że z powodu dyskryminacyjnych uchwał gminy w Polsce tracą milionowe dofinansowania, jak np. województwo podkarpackie pozbawione 8 mln zł. wsparcia.

Zdesperowane Ordo Iuris, którego m.in. Samorządowa Karta Praw Rodzin ściągnęła na polskie samorządy czarne chmury, romansuje z prokuraturą, by zatuszować homofobię w Polsce. Fakt złożenia zawiadomienia o możliwości usiłowania zabójstwa aktywisty “Stop Bzdurom” wbrew jego wyraźnej prośbie, zdaje się próbą przypodobania Zbigniewowi Ziobrze, którego prokurator kilka miesięcy wcześniej wpakował za kratki działaczkę tej samej grupy. Areszt poprzedziły m.in. najścia policji w domach członkiń i członków niewygodnego dla władzy kolektywu. Dlatego nie dziwi fakt, że kiedy 20 października działacz “Stop Bzdurom”  został pociągnięty za plecak przez współpasażerów i upadł na tory tuż po tym, jak wysiadł z tramwaju nie chciał potem zgłosić sprawy na policję czy prokuraturę.

Nie chciał tego zrobić jak większość osób LGBT, które doświadczają przestępstw z nienawiści motywowanych homo- i transfobią***. Fundamentaliści z Ordo Iuris, których celem jest obniżenie wiarygodności aktywistów i aktywistek LGBT, postanowili wykorzystać tę sprawę. Zrobili to ze świadomością trudności, jakie towarzyszą zebraniu materiału dowodowego w sprawach dotyczących  przestępstw z nienawiści, a których próby odszukania podjęła się Kampania Przeciw Homofobii. Finalnie – jak wynika z krążącego po Internecie fragmentu pisma (dokument jak dotąd nie dotarł drogą oficjalną do KPH) – prokuratura najprawdopodobniej odmówiła wszczęcia dochodzenia uznając, że sytuacja wepchnięcia kogoś na tory tramwajowe nie jest przestępstwem ściganym z urzędu.

Podobnie jak inne osoby LGBT, które doświadczyły przestępstwa z nienawiści, aktywista ma możliwość samodzielnego złożenia aktu oskarżenia. Dla wielu wydaje się nie mieć to sensu w kraju, w którym prokuratura odmówiła m.in. wszczęcia postępowanie w sprawie skrajnie homofobicznych naklejek Gazety Polskiej i nie znalazła sprawców grożących zespołowi Kampanii Przeciw Homofobii pomimo dostarczenia nagrań z monitoringu. Natomiast ochoczo ściga aktywistki i aktywistów za tęczowe flagi wywieszane na pomnikach, wlepki z tęczową Matką Boską czy za udział w pokojowych demonstracjach, jak ta z 7 sierpnia 2020 roku w Warszawie, podczas której brutalnie zatrzymano aż 48 osób. I choć chcielibyśmy i chciałybyśmy wierzyć w niezależność decyzji prokuratorów, którzy odmówili wszczęcia dochodzenia ws. działacza “Stop Bzdurom”, to wobec druzgocącego raportu stowarzyszenia Lex Super Omnia o stanie prokuratury pod rządami Ziobry i mając powyższe na uwadze przychodzi nam to z wielkim trudem.

Wydarzenia ostatnich miesięcy, do których należy również zaliczyć sprawę aktywisty ze “Stop Bzdurom”, potwierdzają jedno – homofobicznych radykałów zjada strach przed utratą wpływu na coraz bardziej świadome konsekwencji ich działań polskie społeczeństwo. Jednocześnie bardzo wyraźnie widać, że my – obrońcy i obrończynie praw człowieka –  rośniemy w siłę. Rośniemy w siłę, bo nigdy nie zostawiamy nikogo bez wsparcia i wierzymy prześladowanym osobom ze społeczności LGBT w Polsce. Byliśmy, jesteśmy i będziemy razem z Lu, Elżbietą Podleśną, Bartem Staszewskim, Margot, Anną Prus, Joanną Gzyrą-Iskandar oraz wszystkimi innymi aktywistkami i aktywistami LGBT, którzy zawsze mogą liczyć na Kampanię Przeciw Homofobii.

* Rezolucja Parlamentu Europejskiego

**Memorandum Komisarz Praw Człowieka Rady Europy o stygmatyzacji osób LGBT

*** Zgodnie z wynikami raportu “Sytuacja społeczna osób LGBTIA w Polsce. Raport za lata 2015 – 2016” zgłaszalność ataków przez osoby LGBTIA na policję jest bardzo niska i wynosi kolejno: 1,5% dla przemocy werbalnej, 6,9% dla gróźb, 6,5% wandalizm i 3,1% przemoc seksualna, 27,3% dla przemocy fizycznej

Kultowe klapki Kubota z tęczowym logo to walentynkowy hit dla tych, którym zależy na upominku z misją. Reaktywowana po 25 latach najtisowa marka dołącza do walki o prawa osób LGBT przekazując 5 zł. od każdej sprzedanej pary z limitowanej serii klapków na Kampanię Przeciw Homofobii.

Zamiast ogromnego bukietu róż i czekoladek w kształcie serc w tym roku postaw na klapki Kubota z tęczowym logo. Poza tym, że podarujesz ukochanej osobie niestandardowy prezent, to wesprzesz walkę o równość. Wskrzeszona przez grupę przyjaciół marka z Łodzi przekaże 5 złotych od każdej sprzedanej pary na działania Kampanii Przeciw Homofobii 

5 złotych od pary na równość 

Klapki z tęczowym logo swoją premierę miały podczas Miesiąca Dumy w 2020 roku i wywołały prawdziwą furorę. Całą partię wyprzedano w ciągu zaledwie kilku godzin, a część dochodu przekazano poznańskiej Grupie Stonewall. Klapki Rzep z tęczowym logo ponownie wróciły do sprzedaży, a 5 złotych z każdej sprzedanej pary trafi tym razem do Kampanii Przeciwko Homofobii – prężnie działającej polskiej organizacji społecznej, która od 2001 roku działa na rzecz osób LGBT, ich rodzin i bliskich.

Coraz więcej marek angażuje się w walkę o równość. W ostatnim roku KPH wsparły wielkie firmy takie jak np. Zalando oraz niszowe jak Blahol i Dwa Borsuki. To trend, który nas cieszy i liczymy na to, że będzie się rozwijał – mówi Franciszka Sady odpowiedzialna w Kampanii Przeciw Homofobii za współpracę z biznesem.

Kubota łączy ludzi w imię wolności

Motto marki to „Kubota to nie klapki, to styl życia”.  Dlatego w naszej filozofii kierujemy się tym co sprawia, że codzienność jest przyjemniejsza. A to oznacza również łączenie ludzi – podkreśla Piotr Kwiatkowski, prezes firmy.

Niezwykle bliska jest nam idea poszanowania wolności, w każdym wymiarze, szczególnie jeśli chodzi o podstawowe prawa człowieka – dodaje Alina Sztoch, szefowa marketingu marki Kubota.

Klapki Rzep z tęczowym logo są dostępne w kolorze żółtym, czerwonym i czarnym. Cena to zaledwie 39.99 zł!

W związku z licznymi zapytaniami dotyczącymi szczegółów sprawy związanej z atakiem na aktywistę kolektywu Stop Bzdurom, informujemy, że Lu jest objęty pomocą prawną Kampanii Przeciw Homofobii. Adwokat KPH jest pełnomocnikiem w prokuratorskim postępowaniu przygotowawczym dotyczącym próby wepchnięcia aktywisty pod tramwaj.

Jednocześnie, kierując się przede wszystkim prawnymi ograniczeniami wynikającymi z obowiązku dochowania tajemnicy adwokackiej, tajemnicy śledztwa, a także mając na uwadze najważniejsze w tej sprawie dobro klienta, KPH nie może udzielić więcej informacji na temat sprawy.

Kampania Przeciw Homofobii nie ustaje w walce ze strefami wolnymi od LGBT. Po tym jak we wrześniu KPH wspólnie z All Out przekazało komisarz Helenie Dalli liczącą 350,000 podpisów petycję ws. homofobii w Polsce i wyświetliło apel na budynku Komisji Europejskiej przyszedł czas na kampanię #InfringementNOW. KPH za pomocą Twittera i procedury naruszeniowej chce wywrzeć presję na unijnych komisarzach, by raz na zawsze odesłać tzw. strefy anty-LGBT na homofobiczny śmietnik polskiej historii.

Ursula von der Leyen wielokrotnie potępiła homofobię w Polsce, ale słowa nie wystarczą. Strefy wolne od LGBT w oczywisty sposób naruszają prawo unijne, najwyższy czas aby Komisja Europejska skierowała sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej  – wskazuje dyrektorka programowa KPH, Mirosława Makuchowska.

Stąd pomysł kampanii #InfringementNOW w ramach której w styczniu unijni komisarze, tacy jak m.in. Helena Dalli, Didier Reynders i Věra Jourová będą bombardowani historiami osób ze społeczności LGBT wskazującymi na konieczność wszczęcia procedury naruszeniowej wobec Polski. 

1. Procedura naruszeniowa (ang. infringement procedure) – co to jest i na czym polega?

Procedura naruszenia (ang. infringement procedure) to mechanizm prawny, który pozwala na sprawdzenie czy dany kraj członkowski Unii Europejskiej naruszył prawo unijne. 

2.Dlaczego chcemy uruchomienia procedury naruszeniowej wobec Polski?

Członkostwo w Unii Europejskiej zobowiązuje do poszanowania praw mieszkańców i mieszkanek krajów członkowskich, a łamanie tych praw przez władze państwa może się spotkać z konsekwencjami. 

Wszczęcie procedury naruszeniowej ma na celu sprawdzenie czy do takiego naruszenia doszło. W przypadku kontynuacji, naruszeń mimo ostrzeżeń ze strony Komisji Europejskiej, może dojść do nałożenia na dany kraj kar finansowych (tak jak w przypadku wycinki puszczy białowieskiej kiedy rząd zgodził się jej zaprzestać gdy Polsce groziła kara 100 tysięcy euro dziennie).

Uchwały o strefach wolnych od LGBT czy tzw. Samorządowe Karty Praw Rodziny są rażącym przykładem naruszenia prawa unijnego. Są  dyskryminujące i stoją w sprzeczności z fundamentalnymi wartościami Unii Europejskiej zapisanymi w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej takimi jak: poszanowanie godności i praw człowieka, wolność i równość. Dlatego KPH domaga się, aby Komisja Europejska wszczęła procedurę naruszeniową wobec Polski.

3. Jakie korzyści przyniesie Polsce i społeczności LGBT uruchomienie procedury naruszeniowej?

Uruchomienie procedury naruszeniowej i związana z nią groźba kar finansowych może odstraszyć kolejne samorządy od przyjmowania dyskryminujących uchwał jak i skłonić do ich uchylenia te samorządy, które przyjęły tzw. uchwały anty-LGBT lub Samorządowe Karty Praw Rodzin. 

4. Na czym polega kampania #InfringementNOW?

Przez kolejnych 30 dni, KPH codziennie będzie twittować do komisarzy UE jedną historię osoby LGBT żyjącej w Polsce, pokazującą jak strefy wolne od LGBT wpływają na ich życie.

5. Skąd pochodzą historie opisane w tweetach kampanii #InfringementNOW?

Historie opisane w tweetach kampanii #InfringementNOW pochodzą od osób, które wysłały do Komisji Europejskiej skargi na strefy wolne od LGBT. Ze względu na bezpieczeństwo autorów/autorek skarg, imiona i inne informacje, które mogłyby doprowadzić do ich rozpoznania, zostały zmienione.

6. Do kogo wysyłane są tweety w ramach akcji #InfringementNOW?

Tweety z konta Kampanii Przeciw Homofobii zostaną wysłane do unijnych Komisarzy, którzy podejmują decyzje dotyczące wszczęcia procedury naruszeniowiej. Wśród czwórki komisarzy znaleźli się m.in. Helena Dalli, Didier Reynders i Věra Jourová.