My, Rodzice, stowarzyszenie matek, ojców i sojuszników osób LGBQIA w partnerstwie z Kampanią Przeciw Homofobii i Stowarzyszeniem Tęczówka ogłaszają nabór do 11. edycji Akademii Zaangażowanego Rodzica – cyklu warsztatów adresowanych do rodziców osób LGBT+. Zapisz się już dziś! 

Na czym polega Akademia Zaangażowanego Rodzica?

Akademia Zaangażowanego Rodzica to cykl spotkań adresowanych do matek, ojców i osób rodzicielskich, podczas których:

• doświadczysz siły, jaką niesie rozmowa z osobami, które naprawdę rozumieją, ponieważ przeżywają podobne sytuacje;
• zdobędziesz wiedzę i nabierzesz swobody w mówieniu o złożonych tematach dotyczących orientacji seksualnej i tożsamości płciowej;
• lepiej zrozumiesz własne dziecko i dzięki temu zacieśnisz więzi rodzinne;
• poznasz lokalną społeczność działająca na rzecz poprawy jakości życia osób LGBT+. A jeśli poczujecie zew, będziesz wiedzieć, jak się w owe działania włączyć.

Do kogo adresowana jest Akademia Zaangażowanego Rodzica?

Akademia Zaangażowanego Rodzica skierowana jest do matek, ojców i osób rodzicielskich dzieci LGBT+.

Kiedy i gdzie odbędzie się Akademia Zaangażowanego Rodzica?

Zjazdy stacjonarne Akademii Zaangażowanego Rodzica odbędą się w dwóch miastach: Warszawie i Katowicach. Godziny zajęć w soboty: 10:00 – 18:00, w niedziele: 10:00 – 16:00.

Warszawa – terminy zjazdów:

• 9 i 10 kwietnia
• 21 i 22 maja
• 11 i 12 czerwca
• 10 i 11 września
• 8 i 9  października

Katowice – terminy zjazdów:

• 28 i 29 maja
• 18 i 19 czerwca
• 02i 03 lipca
• 24 i 25 września,
• 15 i 16 października

Jak zgłosić się do Akademii Zaangażowanego Rodzica?

Warunkiem koniecznym do wzięcia udziału w Akademii Zaangażowanego Rodzica jest wypełnienie formularza zgłoszeniowego. Formularz zgłoszeniowy dostępny  TUTAJ. Zgłoszenia przyjmujemy do 13 marca. W przeciągu kolejnych 2 tygodni zaprosimy osoby, które wyślą zgłoszenie, na półgodzinną, telefoniczną rozmowę rekrutacyjną. Wyniki rekrutacji zostaną ogłoszone do 28 marca.

Warunki uczestnictwa w Akademii Zaangażowanego Rodzica

Udział w Akademii Zaangażowanego Rodzica jest bezpłatny. Zapewniamy ciepły posiłek i  napoje w przerwach. Osoby uczestniczące pokrywają koszty dojazdu we własnym zakresie. Ponieważ nie oferujemy możliwości noclegu zapraszamy osoby mieszkające na tyle blisko, że będą w stanie dojechać na miejsce warsztatów na godzinę 10:00.

Program Akademii Zaangażowanego Rodzica

Spotkania Akademii Zaangażowanego Rodzica odbywają w stałej grupie maksymalnie 18 osób. Każde spotkanie prowadzone jest przez dwie doświadczone osoby trenerskie, z których jedna jest z grupą na stałe, a druga zmienia się odpowiednio do  tematu. Zakres tematyczny spotkań obejmuje następujące zagadnienia:

1. Integracja grupy. Nasze różne, a jakże podobne historie
2. Czym jest transpłciowość­?
3. Czym jest homo- i biseksualność. Jak działają homofobia i bifobia?
   Stres mniejszościowy. Jak rodzic może zadbać o siebie?
4. O stereotypach, uprzedzeniach i dyskryminacji
5. Transpłciowe dziecko w szkole i innych instytucjach
   Zakończenie i ewaluacja cyklu szkoleniowo-rozwojowego

Projekt finansowany ze środków Fundacji Imienia Róży Luksemburg Przedstawicielstwo Polska.

Na wtorek, 22 lutego zaplanowano kolejne posiedzenie Rady ds. Ogólnych UE ws. naruszeń praworządności w Polsce. O sytuacji w Polsce debatować będą – zgodnie z procedurą z art. 7 Traktatu o UE – ministrowie wszystkich krajów członkowskich Unii. Mając to na uwadze KPH razem z innymi organizacjami, takimi jak np. International Federation for Human Rights, ILGA-Europe, Human Rights Watch czy Helsińska Fundacja Praw Człowieka, wystosowało wspólny list, którego celem jest wywarcie presji na Radę UE.

Chcemy, aby ta pilnie podjęła konkretne działania z uwagi na wyraźne ryzyko poważnego naruszania praworządności i wartości unijnych w Polsce, a także przyjęła ściśle określone zalecenia do wykonania przez polski rząd i monitorowała ich wdrożenie. W liście adresowanym do ministrów UE zwracamy m.in. uwagę na treść art. 2 Traktatu o UE, w którym mowa m.in. o prawach człowieka i prawach mniejszości. Zależy nam na tym, aby Rada, w ramach stwierdzenia naruszeń w zakresie praworządności, pamiętała również o włączeniu tematyki naruszeń praw człowieka, w tym praw człowieka osób LGBTI.

List organizacji pozarządowych do ministrów UE w sprawie kryzysu praworządności w Polsce

Szanowni Państwo,

w związku z tym, że 22 lutego Rada ds. Ogólnych UE przygotowuje się do przeprowadzenia wysłuchania na temat praworządności w Polsce w ramach procedury art. 7.1 TUE, niżej podpisane organizacje społeczeństwa obywatelskiego pragną zwrócić Państwa uwagę na pewne niepokojące wydarzenia. Poważny i stały spadek poszanowania wartości UE w Polsce utrzymuje się w niezmienionym tempie od czasu ostatniej dyskusji Rady na temat przedmiotowej sytuacji w czerwcu 2021 r. Pomimo licznych działań podjętych przez instytucje UE od czasu wszczęcia procedury w 2017 r., polski rząd nadal systematycznie narusza unijne standardy oraz ignoruje zarówno zalecenia UE, jak i orzeczenia Trybunału UE. 

Wzywamy Państwa rządy do pochylenia się nad tymi wydarzeniami podczas przesłuchania oraz do skłonienia Rady do działania poprzez przyjęcie zaleceń i/lub przeprowadzenie głosowania w sprawie stwierdzenia, że w Polsce istnieje „wyraźne ryzyko poważnego naruszenia” wartości UE na mocy art. 7 ust. 1 TUE.

Obawy dotyczące praworządności

Zmiany w systemie dyscyplinarnym wprowadzane od 2017 r. były wykorzystywane do karania sędziów za krytykę reform wymiaru sprawiedliwości i za kierowanie spraw do Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) w trybie prejudycjalnym. Zmiany te są nadal stosowane pomimo wielokrotnych ostrzeżeń ze strony Komisji, nakazów zastosowania środków tymczasowych oraz kar finansowych za nieprzestrzeganie nakazów Trybunału wydanych przez TSUE po stwierdzeniu niezgodności nowego systemu z unijnymi standardami praworządności. System ten nadal funkcjonował, zwłaszcza w zakresie uchylania immunitetów i zawieszania sędziów w sprawach rozpatrywanych przez Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego: organu, którego funkcjonowanie powinno zostać zawieszone ze względu na brak jego niezależności i bezstronności, zgodnie z orzeczeniami TSUE i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. 

Prezydent Polski Andrzej Duda ogłosił w zeszłym tygodniu, że w odpowiedzi na krytykę UE do Sejmu wpłynął nowy projekt ustawy przewidujący rozwiązanie Izby Dyscyplinarnej. Wydaje się jednak, że nie jest to odpowiedź na zastrzeżenia Komisji i TSUE. Zgodnie z nowym projektem po rozwiązaniu Izby Dyscyplinarnej sędziowie Sądu Najwyższego zasiadający obecnie w Izbie Dyscyplinarnej zostaliby przeniesieni do innych izb, a sprawy dyscyplinarne rozpoznawałby nowy skład 11 sędziów. Sędziowie Izby Dyscyplinarnej pozostaliby w Sądzie Najwyższym, a do rozpoznawania spraw dyscyplinarnych zostałaby utworzona nowa izba, złożona z sędziów powoływanych przy udziale tego samego upolitycznionego organu (tj. Krajowej Rady Sądownictwa, KRS). Istnieje zatem duże ryzyko, że proponowana zmiana będzie kosmetyczna, a skompromitowany system będzie nadal funkcjonował – tyle że pod inną nazwą.

Zarówno TSUE, jak i ETPCz wielokrotnie potępiały wpływ reform sądownictwa wprowadzanych od 2015 r. Oba trybunały krytykowały w szczególności skład polskich sądów i nowe zasady powoływania sędziów do Trybunału Konstytucyjnego oraz do poszczególnych izb Sądu Najwyższego. Uznały je za niezgodne z minimalnymi standardami, które gwarantowałyby niezawisłość sędziowską oraz prawo obywateli do niezależnego i bezstronnego wymiaru sprawiedliwości, sprawowanego przez prawomocny sąd ustanowiony na mocy ustawy, wolny od interesów politycznych i niewłaściwego wpływu innych władz państwowych. Ostatnio ETPCz stwierdził, że Izba Cywilna Sądu Najwyższego nie spełnia wymaganych standardów, aby sąd mógł być uznany za niezawisły w rozumieniu Konwencji Europejskiej.

Konsekwentna odmowa władz polskich wobec zastosowania się do zaleceń Komisji oraz wykonania nakazów i decyzji najwyższych sądów europejskich świadczy o lekceważeniu przez nie zobowiązań, których zobowiązały się przestrzegać, przystępując do reprezentowanego przez siebie systemu regionalnego. Jednocześnie, władze państwowe, w tym obecny Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny Ziobro, nadal kierują sprawy do skompromitowanego politycznie Trybunału Konstytucyjnego w celu podważania wyroków TSUE i ETPCz oraz podważania ich skutków w polskim porządku prawnym. To nie tylko otwarcie podważa autorytet tych sądów, ale stanowi naruszenie zobowiązań Polski wynikających z Traktatów UE, a mianowicie fundamentalnej zasady nadrzędności prawa UE wobec prawa krajowego.

Deficyty w zakresie praworządności wpływają na prawa seksualne i reprodukcyjne kobiet

Osłabienie przez polski rząd niezależności i bezstronności sądów poważnie wpłynęło na zdrowie i życie kobiet oraz dziewcząt w Polsce. Skompromitowany politycznie Trybunał Konstytucyjny podjął działania w celu usunięcia z polskiego prawa podstaw dostępu do opieki aborcyjnej, co doprowadziło do niemal całkowitego zakazu aborcji z katastrofalnymi konsekwencjami dla zdrowia i życia kobiet. W ciągu ostatniego roku, odkąd decyzja ta weszła w życie, co najmniej trzy kobiety zmarły w wyniku odmowy dostępu do ratującej życie opieki zdrowotnej w zakresie zdrowia reprodukcyjnego. Sytuacja nadal się pogarsza.

Cofnięcie praw reprodukcyjnych w Polsce i ciągłe zagrożenie dalszą regresją są sprzeczne z podstawowymi zasadami rządów prawa, zasadami pewności prawa, jak również z zasadami prawa międzynarodowego, które zabraniają państwom podejmowania środków osłabiających lub znoszących ochronę praw człowieka. Polska systematycznie odmawia stosowania się do wyroków ETPCz, w tym przełomowych orzeczeń dotyczących praw reprodukcyjnych. W grudniu 2021 roku Komitet Ministrów Rady Europy ponownie wezwał polskie władze do pilnego podjęcia kroków w celu wykonania trzech wyroków w sprawie aborcji, które zostały wydane ponad 10 lat temu. Władze nie podjęły żadnych znaczących działań w odpowiedzi. Od czasu decyzji Trybunału Konstytucyjnego w październiku 2020 r. tysiące kobiet złożyło sprawy do ETPCz, zarzucając wielokrotne naruszenia praw człowieka chronionych przez Konwencję. Ich wysiłki mające na celu dochodzenie sprawiedliwości i zadośćuczynienia poprzez składanie wniosków do ETPCz w sytuacji, gdy ich prawa reprodukcyjne są nieustannie podważane przez polskie władze, są wyraźnym przejawem odmowy dostępu do wymiaru sprawiedliwości w Polsce i uzasadniają pilną potrzebę podjęcia działań przez UE.

Dalsze ataki na prawa seksualne i reprodukcyjne obejmują powtarzające się próby pełnej kryminalizacji aborcji przy jednoczesnym zwiększeniu kar dla kobiet i podmiotów świadczących usługi medyczne, a także propozycję wprowadzenia obowiązkowej rejestracji wszystkich ciąż. Obejmują one również działania zmierzające do utworzenia Instytutu Rodziny i Demografii, uprawnionego do interweniowania w szerokim zakresie postępowań sądowych i administracyjnych, w tym w sprawach rozwodowych i sprawach dotyczących rodzin LGBTI, oraz do dostępu do danych gromadzonych przez dowolny organ publiczny w Polsce, w tym danych dotyczących ciąż i poronień.

Kryzys praworządności wpływa na prawa osób LGBTI

Systemowe naruszenia rządów prawa mają również bezpośredni wpływ na prawa człowieka osób LGBTI i osób działających na ich rzecz, które są regularnie atakowane przez rząd i funkcjonariuszy organów ścigania: wszystko zgodnie z programem rządzącej partii Prawo i Sprawiedliwość (PiS). Osoby LGBTI doświadczają utrudnień w dostępie do wymiaru sprawiedliwości, ingerencji w postępowania sądowe ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, a także ograniczeń wolności słowa i pokojowych zgromadzeń. Chociaż kilka polskich jednostek samorządowych wycofało tzw. „uchwały anty-LGBT” w następstwie gróźb UE dotyczących wycofania finansowania, około 80 samorządów w Polsce nadal określa się jako „przeciwne ideologii LGBT” lub utrzymuje w mocy dyskryminujące Samorządowe Karty Praw Rodzin. W polskim parlamencie rozpatrywany jest obecnie projekt ustawy zakazującej organizowania parad i marszów równości oraz innych zgromadzeń publicznych, które rzekomo “promują orientacje nieheteroseksualne”. W obecnej sytuacji osoby LGBTI w Polsce są coraz bardziej marginalizowane i atakowane, zarówno werbalnie jak i fizycznie. Według badań Kampanii Przeciw Homofobii (KPH), prawie połowa osób LGBTA doświadcza symptomów depresji, a coraz więcej z nich (12%) planuje opuszczenie kraju z powodu homofobicznej i transfobicznej nagonki władz.

Przestrzeń obywatelska

Obszar  działalności obywatelskiej uległ gwałtownemu regresowi. W obliczu znacznych ograniczeń i malejącego dostępu do skutecznych środków odwoławczych w celu zakwestionowania naruszeń swoich praw, organizacje społeczeństwa obywatelskiego i obrońcy praw człowieka zmobilizowali się w całej Polsce, aby potępić pogarszającą się sytuację w zakresie praworządności i odzyskać swoje prawa. Protesty w całym kraju, w tym w odpowiedzi na orzeczenia kwestionujące nadrzędność prawa UE, spotkały się z użyciem przemocy i środków uderzających w prawa społeczeństwa obywatelskiego do pokojowych zgromadzeń, wyrażania opinii i zrzeszania się. Obrońcy praw człowieka – zwłaszcza ci pracujący na rzecz praw kobiet, zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw osób LGBTI – stali się celem kampanii oszczerstw, gróźb, brutalności policji i nękania sądowego, a także oskarżeń karnych. Władze nie przeprowadzały szybkich, skutecznych, dokładnych i bezstronnych dochodzeń w sprawie takich incydentów.

Restrykcyjne reformy godzące w prawa człowieka lub obciążające sektor pozarządowy, wymagają od organizacji społeczeństwa obywatelskiego ciągłego oporu, co drenuje ich zasoby i zmniejsza zdolność do skupienia się na ich podstawowym zakresie obowiązków. Do zmian tych należy reforma systemu edukacji, która zwiększyłaby rządową kontrolę nad programami szkolnymi i zajęciami pozalekcyjnymi oraz znacznie ograniczyłaby możliwość prowadzenia przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego działalności edukacyjnej w kwestiach nieaprobowanych przez rząd, takich jak przeciwdziałanie dyskryminacji czy kompleksowa edukacja seksualna. Projekt ustawy, który zasadniczo uznawałby za przestępcę każdego, kto prowadzi edukację seksualną lub udziela informacji na temat zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw w tym zakresie, który parlament przesłał do komisji w kwietniu 2020 r., może zostać ponownie przedłożony do rozpatrzenia. 

Organizacje społeczeństwa obywatelskiego działające na rzecz praworządności i praw człowieka napotykają na znaczne ograniczenia w dostępie do środków finansowych zarządzanych przez instytucje państwowe, w tym Narodowy Instytut Wolności. Korzyści osiągają tu organizacje prorządowe, które korzystają również z uprzywilejowanego dostępu do kształtowania polityki i sprzyjającego klimatu politycznego. Takie zmiany stanowią zagrożenie dla niezależnych organizacji pozarządowych i mogą prowadzić do stopniowej transformacji zmieniającej strukturę polskiego społeczeństwa obywatelskiego.

Wolność mediów

W ciągu ostatnich kilku miesięcy poziom wolności mediów również uległ pogorszeniu, po tym jak państwowy gigant naftowy PKN Orlen przejął dom mediowy Polska Press i zwolnił jego pracowników, podczas gdy polska ustawa o dostępie do informacji publicznej jest obecnie rozpatrywana przez politycznie sterowany Trybunał Konstytucyjny. Jednocześnie w Polsce odnotowano znaczny wzrost liczby strategicznych powództw zmierzających do stłumienia debaty publicznej (SLAPP), wymierzonych w dziennikarzy i inne osoby stojące na straży praw publicznych.

Te alarmujące wydarzenia wymagają pilnej i poważnej reakcji Rady. Przedłużająca się niezdecydowana postawa państw członkowskich UE, by w pełni wykorzystać procedurę określoną w art. 7 ust. 1 TUE, może jedynie ośmielić polski rząd i doprowadzić do dalszych ataków na wartości UE. Potrzebne są natychmiastowe, skuteczne i wspólne działania Rady, wspieranej przez inne instytucje UE, aby powstrzymać pogarszanie się sytuacji i spełnić oczekiwania polskiego i unijnego społeczeństwa obywatelskiego pokazując, że w UE nie ma miejsca na łamanie praworządności i praw człowieka, a ci, którzy lekceważą te zasady, zostaną pociągnięci do odpowiedzialności. Aby tak się stało i aby nie pozostawić żadnych naruszeń bez kontroli, każde takie działanie Rady powinno uwzględniać poszanowanie przez Polskę wszystkich wartości zawartych w art. 2 TUE, zgodnie z zaleceniami Parlamentu Europejskiego zawartymi w rezolucji z października 2021 r.

W szczególności wzywamy Radę do przyjęcia jasnych, szczegółowych i konkretnych zaleceń, które rząd polski będzie zobowiązany wdrożyć w ściśle określonych ramach czasowych. Wzywamy również Państwa do objęcia przewodnictwa w dążeniach do uzyskania większości czterech piątych głosów potrzebnej do stwierdzenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 TUE, że w Polsce istnieje „wyraźne ryzyko poważnego naruszenia” wartości, o których mowa w art. 2 TUE.

Jesteśmy gotowi dostarczyć wszelkich dalszych informacji, jakich mogą Państwo potrzebować. Pozostajemy do Państwa dyspozycji.


Z poważaniem,

1. Aditus Foundation (Łotwa)
2. Akcja Demokracja (Polska)
3. Albanian Human Rights Group (AHRG) (Albania)
4. Amnesty International
5. Association “Papardes zieds” (Łotwa)
6. Austrian Family Planning Association (OGF) (Austria)
7. Autonomia Fundacja (Polska)
8. Center for Reproductive Rights
9. Civil Liberties Union for Europe
10. (The) Daphne Caruana Galizia Foundation (Malta)
11. Democracy Reporting International (DRI)
12. European Civic Forum
13. Edukacja w Działaniu (Education in Action) (Polska)
    
14. (The) Family Federation of Finland – Väestöliittory (Finlandia)
15. Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny FEDERA (Polska)
    
16. Federacja Znaki Równości (Polska)
17. Finnish League for Human Rights (Finlandia)
    
18. Fundacja Równość.org.pl (Polska)
19. Fundacja Aktywności Lokalnej (Polska)
20. Fundacja Autonomia (Polska)
21. Fundacja Centrum im. prof. Bronisława Geremka (Polska)
22. Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana (Polska)
23. Fundacja Panoptykon (Polska)
24. Fundacja Równość.org.pl (Polska)
25. Fundacja Stocznia (Polska)
26. Green REV Institute (Polska)
27. Helsińska Fundacja Praw Człowieka (Polska)
28. Human Rights Association (İHD) (Turcja)
29. Human Rights Watch
30. Hungarian Helsinki Committee (Węgry)
31. ILGA-Europe – European region of the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association
    
32. Instytut In.Europa (Polska)
33. International Commission of Jurists (ICJ)
34. International Federation for Human Rights (FIDH)
35. International Planned Parenthood Federation European Network (IPPF EN)
36. Institute of Public Affairs (IPA) (Polska)
37. Internationale Liga für Menschenrechte (Niemcy)
38. Kampania Przeciw Homofobii (Polska)
39. Kultura Równości (Polska)
40. Liga voor de Rechten van de Mens (Holandia)
41. Ligue des droits de l’Homme (LDH) (Francja)
42. Ligue des droits humains (Belgia)
43. Miłość Nie Wyklucza / Love Does Not Exclude (Polska)
44. My, Rodzice stowarzyszenie matek, ojców i sojuszników osób LGBTQIA (Polska)
45. Netherlands Helsinki Committee (Holandia)
46. Ogólnopolski Strajk Kobiet (Polska)
47. Open Society European Policy Institute (OSEPI)
48. Otwarta Rzeczpospolita – Stowarzyszenie przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii (Polska)
49. (Le) Planning Familial (MFPF) (Francja)
50. Portuguese League for Human Rights – Civitas (Portugalia)
51. Pro Diversity (Polska)
52. Pro familia Bundesverband (Niemcy)
53. Queer UW (Polska)
54. RFSU, The Swedish Association for Sexual and Reproductive Rights (Szwecja)
55. Sedra-Federación Planificación (Hiszpania)
56. SeNonOraQuando? (Włochy)
57. Sensoa vzw, the Flemish Centre of Expertise on Sexual Health (Belgia)
58. Sieć Obywatelska Watchdog Polska (Polska)
59. Stowarzyszenie Interwencji Prawnej (Polska)
60. Stowarzyszenie Lambda Szczecin (Polska)
61. Stowarzyszenie Lambda Warszawa (Polska)
62. Stowarzyszenie na rzecz osób LGBT Tolerado (Polska)
63. Stowarzyszenie Pracownia Różnorodności (Polska)
64. Stowarzyszenie Tęczówka (Polska)
65. Studencki Komitet Antyfaszystowski/Student’s Anti-fascist Committee (Polska)
66. Warszawski Klub Sportowy VOLUP (Polska)
67. Wielka Koalicja za Równością i Wyborem (Polska)

Jesteś specjalist(k)ą w dziedzinie zdrowia psychicznego bądź psychologii? A może pracujesz w organizacji pomocowej lub jesteś terapeut(k)ą? Do tego zależy Ci na zdobyciu nowej wiedzy lub zwiększeniu już posiadanych kompetencji w zakresie wsparcia osób interpłciowych*? Zgłoś się na bezpłatny webinar „Wsparcie w doświadczeniach interpłciowości”, który odbędzie się 12 marca online.

O czym będzie ten webinar?

Podczas webinaru „Wsparcie w doświadczeniach interpłciowości” dowiesz się m.in. jakie mogą być doświadczenia osób ze zróżnicowanymi cechami płciowymi i ich bliskich, zarówno z systemie opieki zdrowotnej, jak i w codziennym życiu oraz jak umiejętnie wspierać osoby interpłciowe i ich rodziny. Wiedzę przekażą Ci ekspertki w temacie interpłciowości: dr Lih-Mei  Liao, Niki Khanna, Katarzyna Stadnik oraz Magda Rakita. 

Dla kogo jest ten webinar?

Webinar „Wsparcie w doświadczeniach interpłciowości” kierujemy głównie do:

• przedstawicieli/ek środowiska psychologicznego, czyli psychologów_lożek, psychoterapeutów_tek
• pracowników/czek organizacji pomocowych 

Kiedy i gdzie odbędzie  się webinar?

Webinar odbędzie się 12 marca (sobota) online. Dzięki temu będziesz mógł/mogła wziąć w nim udział z dowolnego miejsca na kuli ziemskiej. Jedyne, czego potrzebujesz  to urządzenie z dostępem do Internetu, czyli komputer, telefon lub tablet.

Jak się zgłosić na webinar?

Udział w webinarze jest bezpłatny. Warunkiem koniecznym do wzięcia udziału w webinarze jest wypełnienie formularza rejestracyjnego. Termin nadsyłania zgłoszeń mija 10 marca. Formularz rejestracyjny dostępny jest TUTAJ

Harmonogram spotkań:

12 marca (sobota), godz. 16.15 – 17.45

• Spotkanie z dr Lih-Mei Liao: “Wsparcie osób interpłciowych i ich bliskich w doświadczeniach medycznych” + Q&A

Dr Lih-Mei Liao przedstawi doświadczenia osób interpłciowych i ich bliskich w systemie opieki zdrowotnej i lekcje wyciągnięte z długoletniej praktyki dotyczące adekwatnego wsparcia.

Dr Lih-Mei Liao jest psycholożką kliniczną i zdrowia z Wielkiej Brytanii. Przez 20 lat pełniła funkcję kierowniczki oddziału w University College London Hospitals (UCLH), gdzie wraz z endokrynologiem i ginekolożką współtworzyła klinikę dla osób (młodzieży i dorosłych) interpłciowych/ze zróżnicowanymi cechami płciowymi. Jest stypendystką Brytyjskiego Towarzystwa Psychologicznego i laureatką nagrody Gay and Lesbian Medical Association w USA. W 2020 roku przeszła na emeryturę. Obecnie pracuje nad książką „Variations in Sex Development: Medicine, Culture and Psychological Practice” (Cambridge University Press).

Spotkanie będzie tłumaczone na język polski.

12 marca (sobota), godz. 18.00 – 19.30 

• Spotkanie z Niki Khanna:  “Wsparcie osób interpłciowych w budowaniu związków i intymności” + Q&A

Wiele osób interpłciowych napotyka wyzwania w budowaniu związków oraz cieszeniu się intymnością. Niki przedstawi wnioski ze swojej praktyki i podzieli się praktycznymi wskazówkami jak umiejętnie wspierać osoby ze zróżnicowanymi cechami płciowymi w obszarach związanych z intymnością.

Niki Khanna – psychoterapeutka i pedagożka z rejonu zatoki San Francisco. Koncentruje się na pracy ze społecznością osób queer, trans- i interpłciowych. Jest certyfikowaną edukatorką zdrowia seksualnego z 20-letnim doświadczeniem.  Niki jest osobą interpłciową i identyfikuje się jako Femme i POC. Pasjonuje ją poszukiwanie sposobów na wykorzystanie umiejętności, które nabyła, aby przyczynić się do poprawy sytuacji społeczności osób interpłciowych. Prowadziła warsztaty i grupy wsparcia dla osób interpłciowych zrzeszonych w InterConnect. Pełnił również funkcję konsultantki ds. zdrowia psychicznego w interACT –  największej organizacji wspierającej interpłciową młodzież. Jej obecne projekty rozwijają praktyczne moduły szkoleniowe dla specjalistów/ek zajmujących się zdrowiem psychicznym, którzy pracują z osobami interpłciowymi i ich rodzinami.

Spotkanie będzie tłumaczone na język polski.

12 marca (sobota), godz. 20.00 – 21.15

• Spotkanie z Katarzyną Stadnik i Magdą Rakita: “Doświadczenia interpłciowości z perspektywy rodzica i osoby interpłciowej” + Q&A

W tej części wydarzenia Kasia i Magda podzielą się swoimi doświadczeniami, oraz doświadczeniami innych osób interpłciowych i ich bliskich, oraz obserwacjami dotyczącymi, jakie wparcie może być pomocne.

Katarzyna Stadnik i Magda Rakita to założycielki Fundacji Interakcja. Kasia jest mamą nastolatki ze zróżnicowanymi cechami płciowymi a Magda dorosłą osobą interpłciową. Wspólnie prowadzą również spotkania grup wsparcia dla rodziców/opiekunów dzieci ze zróżnicowanymi cechami płciowymi i osób interpłciowych.

Kontakt

W razie jakichkolwiek pytań dot. webinaru prosimy o kontakt z Fundacją Interakcja: kontakt@interakcja.org.pl 

Fundacja Interakcja: https://www.interakcja.org.pl/

Kampania Przeciw Homofobii: https://kph.org.pl/

*Interpłciowość dotyczy osób, które rodzą się z ciałem nie wpisującym się w społeczne i medyczne oczekiwania dotyczące wyglądu i funkcjonowania typowych ciał kobiecych i męskich. Interpłciowość może objawiać się na poziomie układu hormonalnego, genetycznego lub /i wewnętrznych lub/i zewnętrznych narządów płciowych. Zróżnicowane cechy płciowe mogą być widoczne tuż po narodzinach lub ujawnić się w późniejszym okresie życia. Interpłciowość dotyczy biologicznych cech płciowych, a nie tożsamości.

Projekt realizowany z dotacji programu Aktywni Obywatele – Fundusz Krajowy, finansowanego z Funduszy EOG.

KPH kolejny raz spotkała się na sali sądowej z TVP. Chodzi o homofobiczny para-reportaż „Inwazja”. Za KPH już jedno zwycięstwo – sąd nakazał w postępowaniu zabezpieczającym usunięcie telewizyjnej produkcji z Youtube’a. W związku z treścią telewizyjnego materiału  KPH  złożyło pozew o naruszenie dóbr osobistych żądając od TVP przekazania 10.000 zł na cel społeczny i przeprosin w głównym wydaniu Wiadomości. Do postępowania przyłączył się Rzecznik Praw Obywatelskich. Rozprawa odbyła się 15 lutego w Sądzie Okręgowym w Warszawie – przesłuchiwana była m.in. kobieta szpiegująca w KPH. 

10 października TVP wyemitowało szkalujący społeczność LGBT program „Inwazja”. W złowrogo brzmiącym materiale Telewizja Polska zaserwowała widzom 30 minut manipulacji, przekłamań i nietrafionych interpretacji nt. osób LGBT+, marszów równości i Kampanii Przeciw Homofobii. W para-reportażu wykorzystano m.in. materiały z nagrań zrobionych przez kobietę, która podszywając się pod wolontariuszkę KPH starała się zebrać – bezskutecznie – upokarzające organizację materiały. Para-reportaż spotkał się z krytyką opinii publicznej, która z oburzeniem przyjęła informację o inwestowaniu pieniędzy podatniczek i podatników w programy szczujące na społeczność LGBT+. KPH złożyło wezwanie przedsądowe, a następnie pozew przeciwko  TVP do Sądu Okręgowego w Warszawie. W czerwcu 2020 roku sąd wydał postanowienie o zabezpieczeniu, w którym nakazał Telewizji Polskiej usunąć „Inwazję” z serwisu Youtube. TVP otrzymała wówczas zakaz rozpowszechniania „Inwazji” w całości lub jej fragmentów w jakiejkolwiek formie przez okres 1 roku (więcej na ten temat TUTAJ). 15 lutego sprawa wróciła do Sądu Okręgowego w Warszawie w wyniku złożenia przez Kampanię Przeciw Homofobii pozwu o naruszenie dóbr osobistych.

Przeprosiny w głównym wydaniu Wiadomości

W pozwie o naruszenie dóbr osobistych  KPH domaga się od Telewizji Polskiej S.A. m.in. przekazania 10 000 zł na stowarzyszenie Lambda Warszawa. KPH chce również, aby TVP wyemitowało w głównym wydaniu Wiadomość przeprosiny o następującej treści: „Telewizja Polska S.A. z siedzibą w Warszawie przeprasza stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii z siedzibą w Warszawie o bezprawne naruszenie dóbr osobistych stowarzyszenia, tj. naruszenie jego dobrego imienia oraz wolności w sporządzenie z naruszeniem zasad rzetelności i staranności dziennikarskiej materiale pt. „Inwazja” wg. Scenariusza i reżyserii Przemysława Wenerskiego”. W czasie wtorkowej rozprawy przesłuchani przez sąd zostali m.in. współtwórca  homofobicznego materiału, Marcin Tulicki i kobieta podszywająca się pod wolontariuszkę KPH oraz dyrektor zarządzający KPH, Slava Melnyk. Stowarzyszenie reprezentował współpracujący z Kampanią Przeciw Homofobii,  radca prawny Jakub Turski, który tak komentuje dzisiejsze posiedzenie sądu:

Dotychczasowy przebieg postępowania dowodowego potwierdza nasze stanowisko, że doszło do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych KPH. Z zeznań świadków wynikać miało m. in., że działalność organizacji LGBT może doprowadzić do legalizacji pedofilii, że marsze równości nie mają z równością nic wspólnego czy że do dokonywania nagrań z ukrycia TVP zatrudniła osobę bez żadnego doświadczenia dziennikarskiego i wykształcenia w tym zakresie. Takiego materiału prasowego nie można, naszym zdaniem, ocenić jako obiektywnego czy rzetelnego – stwierdza radca prawny, Jakub Turski.

RPO i  zbiórka na 36 000 zł

Do postępowania przeciwko TVP przyłączył się ówczesny Rzecznik Praw Obywatelskich, Adam Bodnar popierając powództwo w całości. Jest to sytuacja bezprecedensowa, ponieważ  to pierwsza sprawa o ochronę dóbr osobistych, w której RPO popiera powództwo przeciwko medium publicznemu. Co istotne, sprawa nie trafiłaby do sądu, gdyby nie ponad pół tysiąca osób, które wsparły zbiórkę „Inwazja równości na TVP” kwotą 36 441 zł (link do zbiórki TUTAJ). Zebrane fundusz, poza KPH, umożliwiły wytoczenie sprawy przeciwko TVP siedmiu osobom, w tym m.in. Monice Tichy, Elżbiecie Podleśnej, Karolowi Opica, Krzysztofowi Listowskiemu i Magdalenie Świder, które pojawiły się w „Inwazji” i których bezpieczeństwo – z uwagi na nienawistny wydźwięk materiału – zostało narażone.

Kolejna rozprawa została wyznaczona na 6 września 2022 roku.

Stale gęstniejąca atmosfera homo- i transfobii, duża skala agresji, nasilająca się depresja i rozpowszechniające się nastroje samobójcze coraz silniej skłaniają osoby LGBT+ do rozważania planu opuszczenia Polski. Z wyników badania pt. Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce w latach 2019-2020 wyłania się fatalny obraz realiów i perspektyw osób nieheteronormatywnych. Tegoroczny raport to już 6 edycja badania. W tym roku drugi raz z rzędu przeprowadzili go naukowcy z Centrum Badań nad Uprzedzeniami UW na zlecenie Kampanii Przeciw Homofobii i Stowarzyszenia Lambda Warszawa. Doświadczenia blisko 23 000 uczestników badania wskazują, że w ostatnich latach załamał się stabilny dotychczas trend wzrostu akceptacji i poprawy sytuacji osób LGBT+.

Najnowszy raport z badania pt. Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce potwierdzają jednoznacznie negatywne zmiany odczuwane w codziennym życiu przez tęczową społeczność. W szóstej edycji badania wzięło udział blisko 23 000 uczestników, którzy odpowiadali na ponad 300 pytań w internetowej ankiecie opracowanej przez naukowców z Uniwersytetu Warszawskiego.

W ciągu raptem kilku lat nastąpił bardzo wyraźny odwrót od korzystnych wcześniej trendów wywołany trwającą agresywną propagandą homo- i transfobiczną. Obserwowane zmiany to niszczący skutek nagonki narzuconej w ostatnich kampaniach wyborczych przez prawicowych polityków, radykalne organizacje fundamentalistyczne i osoby duchowne. Obecna fatalna atmosfera szczególnie dotkliwie wpływa na najmłodszą część społeczności LGBT+, która powszechnie nie może liczyć na akceptację tożsamości czy orientacji – ani w rodzinie, ani na uczelni, ani w miejscu pracy. W efekcie coraz częściej doświadczamy depresji, przemocy i wykluczenia, co znacząco utrudnia funkcjonowanie w szkole, pracy, czy w rodzinie. Wnioski z naszego badania dopełniają obraz katastrofalnego regresu, jaki dokonał się w polskim społeczeństwie pod wpływem sterowanej przez władze kampanii nienawiści wobec osób LGBT+ – wyjaśnia Mirosława Makuchowska, wicedyrektorka Kampanii Przeciw Homofobii.

Kampania nienawiści zbiera żniwa. Co druga osoba LGBTA z poważnymi objawami depresji.

O ponad połowę wzrosła liczba osób LGBT+ deklarujących poważne objawy depresji. Obecnie problem dotyczy już prawie co drugiego z respondentów (44%), podczas gdy w 2017 roku wskaźnik ten wynosił 28%. Jednocześnie ponad połowa (55%) uczestników badania deklarowała, że zdarza im się mieć myśli samobójcze (wzrost z 45% w 2017 roku oraz 38% w 2012 r.). Szczególnie wyraźnie widać to wśród osób zamieszkujących powiaty ogłoszone przez władze samorządowe „strefami wolnymi od LGBT”.

Mniej wsparcia ze strony rodziny, większe obawy przed ujawnieniem.

Wskutek kampanii skierowanej przeciwko osobom nieheteronormatywnym coraz rzadziej mogą one liczyć na wsparcie ze strony najbliższych. Aż 37% respondentów nikomu w rodzinie nie ujawniło swojej orientacji/tożsamości płcio­wej (wzrost z 33% w 2017 r.). Zaledwie 55% matek i 40% ojców wie o nieheteronormatywności ich dzieci. Podobny odsetek dotyczy wyoutowania osób LGBT+ przed rodzeństwem (53% sióstr i 43% braci). Ostoją  wsparcia pozostają w zasadzie jedynie przyjaciele – jedynie 5% uczestników badania żadnemu z przyjaciół nie powiedziało o swojej orientacji lub tożsamości płciowej (bez zmian w porównaniu z 2017 r.). 25% respondentów uznało, że lepiej nie ujawniać się w miejscu pracy. Jednocześnie nastąpił spadek poziomu akceptacji orientacji/tożsamości płciowej dzieci przez rodziców. Wśród matek, które wiedzą o nieheteronormatywności swoich dzieci, zaakceptowało ją 61% (spadek z 68% w 2017r.). Jeszcze gorzej jest wśród ojców, ponieważ na ich akceptację mogło liczyć jedynie 54% osób LGBT+ (spadek z 59% w 2017 r.).

Badania opinii społecznej pokazują, że w Polsce w ostatnich latach wzrosły negatywne postawy wobec osób LGBT+. Media pełne są stereotypów i homofobii, a także, co niezwykle ważne, różne osoby z autorytetem, takie jak osoby kościoła czy politycy, często otwarcie szerzą nienawiść. Ta atmosfera tworzy niezwykle ponurą rzeczywistość społeczną, w której żyją na co dzień osoby nieheteronormatywne. Wyniki naszych badań, w których wzięło udział blisko dwadzieścia trzy tysiące osób, pokazują, że ta otwarta nienawiść, często przejawiająca się agresją, ma ogromny wpływ na niemalże każdą sferę życia gejów, lesbijek, osób biseksualnych, transpłciowych, aseksualnych oraz queer – podsumowuje dr Mikołaj Winiewski z  Centrum Badań nad Uprzedzeniami Uniwersytetu Warszawskiego.

Trzeba stąd wyjechać…

Sytuacja w kraju wpływa na zmiany procesów migracyjnych osób nieheteronormatywnych. W porównaniu do ogółu populacji osoby LGBT+ znacznie częściej wybierają do zamieszkania duże miasta, w których mogą żyć względnie swobodnie. Respondenci poważniej niż dotychczas rozważają też opuszczenie kraju – wyprowadzkę z Polski bierze pod uwagę już 12% osób LGBT+ (około 140 000 osób), a co trzecia jako powód podaje doświadczenie dyskryminacji w bliskim otoczeniu. Trend migracyjny przyczynia się do zmniejszenia potencjału ekonomicznego kraju, co jest prostą konsekwencją wyjazdu cenionych specjalistów z kwalifikacjami deficytowymi na rynku pracy.

Dłużej nie czekamy! Śluby za granicą coraz popularniejsze.

Realia życia w państwach bardziej tolerancyjnych niż Polska są ważne dla społeczności LGBT również z uwagi na możliwość formalizowania związków jednopłciowych. W Polsce żyje już około 18 000 osób, które zawarły związek partnerski lub wzięły ślub poza granicami kraju. Gdyby nie bariery finansowe, na taki krok za granicą zdecydowałoby się nawet 70% osób LGBTA pozostających w związkach (wzrost z 62% w 2017 r.).  Do 37% zwiększył się również odsetek osób, które chciałyby adoptować dzieci, gdyby w Polsce była taka możliwość (wzrost z 32% w 2017 r.).

Narastająca wrogość wywołana kampanią nienawiści przekłada się na dużą rezerwę osób LGBT+ wobec instytucji państwowych. Poziom zaufania do rządu, parlamentu i policji jest wręcz skrajnie niski, a wyniki badania wskazują na niemal całkowity brak zaufania do tych instytucji. Dystansowi w stosunku do państwa towarzyszy wzrost zaufania do organizacji LGBTQIA oraz innych organizacji pozarządowych, a także do Unii Europejskiej. Nasza społeczność deklarowała w badaniu, że w wyborach najczęściej oddaje głosy na tych kandydatów i partie, które uwzględniają w swoich programach postulaty dotyczące równości osób LGBT+ – wyjaśnia Krzysztof Kliszczyński ze Stowarzyszenia Lambda Warszawa.

Spadek zaufania do państwa.

Brak zaufania do państwa widać wyraźnie m.in. na przykładzie silnej niechęci osób LGBT+ do zgłaszania przestępstw. Respondenci zgłosili zaledwie 2,5% przestępstw, których byli ofiarami. Bardzo niski poziom zgłoszeń na policję wynika z braku wiary w skuteczność tej formacji (51%) oraz brak zaufania, że policja potraktuje sprawę poważnie (35%.) Niechęć często wynika z poprzednich złych doświadczeń, ponieważ funkcjonariusze często bagatelizują sprawy i namawiają do rezygnacji ze składania oficjalnych zgłoszeń.

Pandemia wpłynęła na skalę i rodzaj przemocy. 

Na wyniki badania wpłynęła trwająca pandemia, wskazując na konieczność ostrożnej oceny niektórych zjawisk w sposób odmienny od dotychczasowego. Kluczowe problemy sygnalizowane przez społeczność LGBT+ to m.in. utrata pracy lub redukcja etatu oraz związana z tym utrata lub obniżenie zarobków, a także pogorszenie stanu zdrowia psychicznego. W okresie izolacji społecznej wywołanej lockdownem zmniejszył się poziom przemocy fizycznej, której osoby LGBT+ doświadczały zazwyczaj w przestrzeni publicznej. Brak imprez masowych, parad i zgromadzeń publicznych przełożył się w efekcie na mniejszą liczbę bezpośrednich ataków na osoby nieheteronormatywne. Podobny trend widać również w spadku poziomu przemocy werbalnej, który zmalał podczas pandemii o 5%. Mimo to spotkało się z nią 65% młodzieży LGBT+. Z kolei 26% osób uczących się i 25% studiujących doświadczyło przemocy seksualnej, której skala wzrosła w związku z pandemią.

Wyrzucanie z domu prowadzi do bezdomności.

Najnowsze badanie po raz pierwszy w historii objęło problem bezdomności osób LGBT+. Prawie 17% badanych doświadczyło co najmniej jednego epizodu bezdomności. Dla co drugiej osoby epizod ten trwał do tygodnia, a w 10% przypadków brak stałego dachu nad głową trwał ponad rok. Co dziesiąta osoba LGBTA była wyrzucona z rodzinnego domu, a 20% z niego uciekło. Zjawisko bezdomności szczególnie mocno dotyka młodych ludzi – aż 26% osób uczących się i 18% studiujących doświadczyło ucieczki z domu.

“Leczenie z homoseksualizmu” wciąż praktykowane przez specjalistów.

W wynikach badania zwraca również uwagę wciąż rozpowszechnione w polskim społeczeństwie przekonanie o możliwości „wyleczenia” z nieheteronormatywności. Respondenci wskazywali, że doświadczyli nacisków dotyczących zmiany orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej. Takie zalecenia przekazywali badanym m.in. psychologowie, psychiatrzy, terapeuci, kadra szkolna i uczelniana oraz osoby duchowne. W sumie co piąty gej lub lesbijka spotkali się z jednoznacznymi sugestiami, by spróbowali zmienić swoją orientację lub tożsamość seksualną.

Badanie pt. Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce zostało przeprowadzone w formie ankiety online w okresie od grudnia 2020 roku do końca lutego 2021 roku. W badaniu wzięły udział 22 883 osoby, w tym przede wszystkim osoby młode (67% respondentów miało poniżej 25 lat). To największe i najważniejsze badanie sytuacji osób nieheteronormatywnych jest realizowane od 1994 roku co około 5 lat.

Zachęcamy do lektury całego raportu, który można pobrać TUTAJ.
Skrócona wersja raportu (przegląd najważniejszych informacji) TUTAJ.

Karolina Gierdal, prawniczka Kampanii Przeciw Homofobii, po czterech lat współpracy, odchodzi z zespołu KPH. Współpracę z Kampanią Przeciw Homofobii rozpoczęła w 2017 roku  jako wolontariuszka grupy prawnej. Po kilku miesiącach dołączyła do zespołu pracowniczego KPH  jako młodsza prawniczka. Do jej obowiązków należało m.in. udzielanie pomocy prawnej osobom zgłaszającym się do KPH, koordynacja grupy prawnej, wspieranie działań rzeczniczych i politycznych. 

Działalność Karoliny Gierdal ma szczególne znaczenie w dobie kryzysu praworządności, demokracji i naruszania praw człowieka. W roku 2020 została wybrana Adwokatką Roku w konkursie zorganizowanym przez Naczelną Radę Adwokacką oraz zajęła miejsce na podium konkursu Rising Stars w roku 2019. Dodatkowo, Karolina współtworzy kolektyw antyrepresyjny “Szpila”, organizowała pracę prawników i prawniczek zrzeszonych w sieć Tęczowych Prawników w czasie Tęczowej Nocy w sierpniu 2019.

Ma to, co powinno charakteryzować prawnika w dzisiejszych czasach – odwagę i przywiązanie do wartości. Walczy o respekt dla prawa i szacunek dla drugiego człowieka – tak napisała o niej adwokat Sylwia Gregorczyk-Abram, laureatka Rising Stars w 2016 roku.

Dziękujemy Karolinie za jej pełną zaangażowania pracę. Jesteśmy dumni, że współtworzyła z nami KPH. Całym zespołem Kampanii Przeciw Homofobii z całego serca życzymy Karolinie samych sukcesów w salach sądowych i działalności na rzecz praw człowieka!

Jesteś rodzicem osoby LGBT? Szukasz informacji lub specjalistycznej wiedzy? Ciekawią Cię doświadczenia innych rodziców? Jesteś na początku drogi rodzica lesbijki, geja, osoby biseksualnej lub transpłciowej i chcesz skorzystać z doświadczenia rodziców, którzy od lat towarzyszą swojemu dziecku?

Przygotowaliśmy cykl siedmiu webinarów zatytułowany „Ucz się mamo, tato ucz, bo nauka to do Twojego dziecka klucz!”, które pomogą Ci zrozumieć tożsamość Twojego dziecka, przyjąć własne emocje i zdobyć niezbędną wiedzę. W wykładach uczestniczą rodzice, ich pytania pomagają lepiej zrozumieć prezentowany materiał. Po godzinnym wykładzie, odbywa się żywa rozmowa. Wiedza w połączeniu z aktywnym udziałem rodziców, daje osobistą perspektywę i – mamy nadzieję – pomaga w lepszym zrozumieniu, z czym mierzy się dziecko LGBT i jego rodzina.

Trzy pierwsze webinary kierujemy do rodziców lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych. Biorą w nich udział zarówno rodzice, którzy właśnie dowiedzieli się, że ich dziecko jest osobą LGBT, jak i rodzice z długim już doświadczeniem. Seksuolożka przeprowadza z nimi intrygujące ćwiczenie. Osoba trenerska, dzieląc się własną historią i wiedzą, pomaga zrozumieć, z czym mierzy się transpłciowa osoba.

Cztery pozostałe webinary, to kompendium wiedzy medycznej, terapeutycznej i prawniczej dla rodziców osób transpłciowych. Masz okazję skorzystać z doświadczenia wybitnych specjalistów, specjalistek które na co dzień pracują z osobami transpłciowymi. Znajdziesz tutaj uporządkowaną wiedzę, a pytania rodziców i rozmowa po wykładzie pomoże w zrozumieniu drogi, jaką kroczy Twoje dziecko.

Cykl „Ucz się mamo, tato ucz, bo nauka to do Twojego dziecka klucz!” powstał w ramach projektu KPH Akademia Zaangażowanego Rodzica, ze środków Fundacji im. Róży Luksemburg Przedstawicielstwo w Polsce.

Webinary będziemy publikować na facebooku KPH w poniedziałki i czwartki od 18 listopada do 9 grudnia. 

Cykl webinarów – dowiedz się więcej

1. Nasze różne, a jakże podobne historie. Spotkanie z rodzicami geja, lesbijki i dzieci transpłciowych. 

Obejrzyj tutaj.

Udział w rozmowie biorą: Anna – mama transpłciowego syna; Magda – mama transpłciowej córki; Jarek – tata lesbijki; Mirella i Marek – rodzice geja. Moderacja: Katarzyna Remin KPH, twórczyni Akademii Zaangażowanego Rodzica.

Wydawać by się mogło, że życie każdej rodziny pisze inną historię, jednak w opowieściach rodziców osób LGBT przewija się uderzająco wiele wspólnych wątków. Nierzadki szok po coming oucie dziecka, strach o jego bezpieczeństwo, lęk przed odrzuceniem przez najbliższą rodzinę i znajomych, rozdarcie między miłością do ukochanej istoty a nabytymi bezwiednie uprzedzeniami. Takie są wspólne początki. Podobne drogi wiodą też do uwolnienia się od ciężaru i zbudowania nowej, często głębszej i żywszej więzi z dzieckiem. Jakie to drogi? Jak się po nich poruszać? Posłuchaj, jaki obraz wyłania się z pięciu różnych, przeplatających się opowieści.

2. O co chodzi z tym Fiołem?

Obejrzyj tutaj.

Prowadzenie: dr Katarzyna Bojarska. Moderacja: Katarzyna Remin, KPH.

Prowadząca przeprowadza z osobami uczestniczącymi pewne ćwiczenie. Przygotuj sobie i Ty papier i ołówek, żebyś mogła, mógł zanotować własne myśli i reakcje na tekst, który przeczytasz. Na podstawie odpowiedzi osób uczestniczących w nagraniu, opowiedziana w tekście historia zostanie na Twoich oczach poszerzona, poddana refleksji, stanie się poniekąd Twoim doświadczeniem. W obszernym podsumowaniu prowadząca odwoła się do niego, objaśniając pewne istotne procesy, które zaszły w nauce i społeczeństwie na przestrzeni ostatnich 150 lat.   

Katarzyna Bojarska – dr seksuologii, wykładowczyni akademicka, trenerka, laureatka Nagrody Tolerancji 2012; wykłada na SWPS w Poznaniu; prowadziła w Gdańsku poradnię zdrowia psychoseksualnego, oferującą szeroką pomoc osobom LGBT oraz ich rodzinom. Posiada 9-letnie doświadczenie prowadzenia warsztatów dla rodziców osób LGBT.

3. O transpłciowości dla rodzica 

Obejrzyj tutaj.

Prowadzenie: Eweryst Zaremba. Moderacja: Katarzyna Remin, KPH.

Osoba prowadząca, identyfikująca się jako osoba transmęska, dzieli się własnym doświadczeniem przeżywania dysforii płciowej, procesu tranzycji, wsparcia, które otrzymała od swoich rodziców. Przedstawia podstawowe pojęcia związane z transpłciowością, spektrum transpłciowych tożsamości, ekspresją płciową. Porusza też kwestie wyzwań, z którymi mierzą się osoby transpłciowe w życiu codziennym W żywej rozmowie z rodzicami uczestniczącymi w webinarze odpowiada na pytania dotyczące m.in. niebinarności czy stosowania właściwych zaimków. Podkreśla, jak ważne jest dla dziecka, by rodzic mu towarzyszący nie zapominał o sobie, by wzmacniał i karmił siebie np. poprzez kontakt z innymi rodzicami transpłciowych dzieci. 

Eweryst Zaremba – osoba trenerska specjalizująca się w treningu antydyskryminacyjnym oraz pracy ze społecznością LGBTQIA i sojuszni(cz)kami.

4. Transpłciowe dziecko u endokrynologa_żki

Obejrzyj tutaj.

Prowadzenie: dr n.med. Anna Kępczyńska-Nyk. Moderacja: Katarzyna Remin, KPH z udziałem Eweliny Negowetti (Transpłciowość w rodzinie).

Endokrynolożka opowiada o kryteriach, jakie należy spełnić, aby rozpocząć stosowanie hormonów płciowych oraz innych leków w ramach uzgodnienia płci u osób poniżej 18 roku życia, które wchodzą w okres pokwitania oraz u osób po okresie pokwitania. Webinar zawiera informacje dotyczące stosowanych preparatów, spodziewanych efektów klinicznych oraz ewentualnych działań niepożądanych, a także zasad monitorowania leczenia. Omówione zostają kwestie nieodwracalności niektórych efektów leczenia hormonalnego oraz kwestie dotyczące płodności.

dr n. med. Anna Kępczyńska-Nyk – absolwentka Warszawskiej Akademii Medycznej, uzyskała specjalizację w dziedzinie chorób wewnętrznych, seksuologii, endokrynologii. Nauczycielka akademicka, autorka i współautorka publikacji naukowych z zakresu endokrynologii i seksuologii. W praktyce lekarskiej zajmuje się pacjentami z zaburzeniami układu wydzielania wewnętrznego. W kręgu jej szczególnych zainteresowań leżą choroby gonad, nadnerczy oraz leczenie korekcyjne osób transpłciowych.

5. Z wizytą u psychoseksuologów. O wspieraniu transpłciowego dziecka i jego rodziny

Obejrzyj tutaj.

Prowadzenie: Marta Dora i Miłosz Dziedziak. Moderacja: Katarzyna Remin, KPH  z udziałem Eweliny Negowetti (Transpłciowość w rodzinie).

Specjaliści wyjaśniają, jaka jest ich rola w procesie diagnostyki bądź tranzycji. Omawiają z jakimi wyzwaniami mogą się mierzyć osoby transpłciowe, jak tym wyzwaniom sprostać oraz w jaki sposób zadbać o siebie i o codzienność osób im najbliższych. Webinar dostarcza także wiedzy na temat radzenia sobie ze środowiskiem przedszkolnym oraz szkolnym, a także w jakim zakresie może w tym pomóc psycholog lub psychoterapeuta. 

mgr Marta Dora – psycholożka, certyfikowana seksuolożka kliniczna, psychoterapeutka. Pracuje w Poradni Seksuologicznej Oddziału Klinicznego Psychiatrii Dorosłych, Dzieci i Młodzieży Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie oraz Centrum Terapii Synteza. Prowadzi prywatną praktykę psychologiczną w Krakowie i Warszawie. Współredagowała dwie książki oraz kilkanaście tekstów z obszaru zdrowia seksualnego. Prowadzi zajęcia dla studentów psychologii i medycyny oraz warsztaty i szkolenia dla profesjonalistów.

Miłosz Dziedziak – mgr psychologii o specjalności psychologia kliniczna (SWPS), psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT, w trakcie szkolenia), doktorant (GUMed) w dziedzinie Nauk o Zdrowiu. Pracuje w modelu terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT). Ukończył studia podyplomowe z seksuologii klinicznej (UAM). Pracuje z młodzieżą i dorosłymi, oferując m. in. indywidualne poradnictwo psychologiczne, seksuologiczne i diagnozę psychologiczno-seksuologiczną. Prowadzi grupy wsparcia, terapeutyczne i psychoedukacyjne.

Więcej informacji: www.miloszdziedziak.pl 

6. Transpłciowe dziecko u dr psychiatrii i seksuologii

Obejrzyj tutaj.

Prowadzenie: dr n.med. Justyna Holka-Pokorska. Moderacja: Katarzyna Remin z udziałem Eweliny Negowetti (Transpłciowość w rodzinie).

Psychiatra w trakcie webinaru przybliża stan aktualnej wiedzy medycznej na temat transpłciowości. Przedstawia wiele bardzo konkretnych i cennych wyników prowadzonych badań, które pomagają lepiej zrozumieć transpłciowość, ale też dostrzec, czym tak naprawdę jest transpłciowość. Omawiane są również kwestie występowania lub współwystępowania zaburzeń leczonych przez psychiatrów oraz związek tych zaburzeń z transpłciowością.

dr n. med. FECSM Justyna Holka-Pokorska – specjalistka psychiatra, seksuolog, psychoterapeutka. Przewodnicząca Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, od 2017 r. członkini WPATH (Światowego Stowarzyszenia Specjalistów_ek do spraw Zdrowia Osób Transpłciowych). Od kilkunastu lat związana z Instytutem Psychiatrii i Neurologii. Zainteresowana naukowo postępowaniem klinicznym wobec osób niebinarnych oraz zależnością pomiędzy zjawiskiem dysforii płci oraz zaburzeń ze spektrum autyzmu. Od wielu lat zajmuje się klinicznie diagnozą oraz terapią osób z objawami dysforii płci. 

7. Pomoc prawna dla pełnoletnich i niepełnoletnich osób transpłciowych

Obejrzyj tutaj.

Prowadzenie: Anna Mazurczak. Moderacja:  Katarzyna Remin, KPH z udziałem Eweliny Negowetti (Transpłciowość w rodzinie).

Sądowe ustalenie płci osób małoletnich i pełnoletnich krok po kroku – adwokatka opowiada o dokumentacji medycznej, którą należy zgromadzić przed napisaniem pozwu i o tym, jak się przygotować do jego złożenia. Webinar zawiera także informacje o przebiegu postępowania sądowego, gdy pozew przeciwko rodzicom wytacza osoba poniżej 18 roku życia. Podsumowuje przebieg rozprawy, doradza, jak pokonać potencjalne przeszkody i gdzie szukać profesjonalnej pomocy prawnej, a także źródeł finansowania sprawy.

Anna Mazurczak – adwokatka specjalizująca się w ochronie praw osób LGBT, w latach 2012-2018 prawniczka w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, od 2018 roku partnerka w kancelarii Knut Mazurczak Adwokaci. Pełnomocniczka w postępowaniach sądowych w sprawach dotyczących ustalenia płci, sytuacji prawnej par tej samej płci i dzieci urodzonych za granicą w związkach jednopłciowych, toczących się przed sądami krajowymi i międzynarodowymi. 

W najbliższy czwartek w Sejmie planowane jest pierwsze czytanie obywatelskiego projektu ustawy  Stop LGBT. Projekt jawnie godzący w konstytucyjnie gwarantowaną wolność zgromadzeń to kolejna próba ograniczania praw osób LGBT+ w Polsce.

Projekt tej skandalicznej ustawy wprowadziłby faktyczny zakaz organizacji jakichkolwiek zgromadzeń publicznych (w tym Marszów Równości czy Parady Równości), na których głoszone byłyby hasła i postulaty dotyczące równości osób LGBT+. Łamałby tym samym szereg praw i wolności – wolności słowa, zgromadzeń, zakaz dyskryminacji – gwarantowanych w polskiej Konstytucji i w ratyfikowanych przez Polskę traktatach międzynarodowych.*

Zapisy obywatelskiego projektu “Stop LGBT” naruszają istotę wolności słowa i zgromadzeń, a ich wprowadzenie naruszałoby standardy ochrony praw człowieka, zarówno te ustanowione w Konstytucji, na poziomie UE, jak i te zawarte w innych wiążących Polskę przepisach prawa międzynarodowego.

Niesłyszana mniejszość

Społeczność LGBT+ w Polsce od ponad dwóch dekad zabiega o zwiększenie poziomu równouprawnienia, m.in. poprzez wprowadzenie związków partnerskich i równości małżeńskiej, zakaz mowy nienawiści i przestępstw z nienawiści ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, uregulowanie procesu uzgodnienia płci czy wprowadzenie pełnej ochrony przed dyskryminacją. Jak dotąd jednak rządzący byli głusi na postulaty społeczności LGBT+ i żadna z wymienionych wyżej zmian prawnych nie została wprowadzona. Niesłyszany dotąd głos mniejszości w końcu wychodzi na ulicę, aby tam wykrzyczeć swoje postulaty. Zakaz marszów równości odbierze jedną z ostatnich przestrzeni publicznych, w których społeczność LGBT+ może głośno powiedzieć, że chce zmian. Zmian, dzięki którym będzie się czuć w Polsce jak u siebie, a nie jak obywatel/ka drugiej kategorii.

Nie odbierajcie nadziei

Marsze to nie tylko postulaty, ale też wspólnota. Wspólnota, która pomaga z poczuciem osamotnienia i zastraszania, wywołanego przez trwające ponad 3 lata nienawistne ataki ze strony rządzących, hierarchów kościelnych i fundamentalistycznych organizacji prawicowych. Wspólnota, która daje nadzieję i siłę.  Dla wielu osób LGBT+ Marsze Równości są często jedyną okazją w roku, aby przejść się ulicami swojego miasta i z dumą wykrzyczeć “Jestem LGBT, jestem stąd i chcę równych praw!”. Marsze dają siłę, poczucie przynależności i nadzieję na to, że może być normalnie. Zabranie możliwości maszerowania to kolejny cios wymierzony w osoby LGBT+ i jasny sygnał ze strony rządzących – “Nie chcemy Was tutaj” i “Nie ma dla Was tutaj miejsca”.

Posłowie, posłanki – odrzućcie tę haniebną ustawę do kosza! Nie pozwólcie, by ktokolwiek był wykluczany z polskiej wspólnoty. To Wasza odpowiedzialność, by w Polsce każdy człowiek – w tym osoby LGBT+ – był traktowany z należytym szacunkiem i godnością. Apelujemy do Waszych sumień – nie bądźcie oprawcami i odrzućcie ten haniebny projekt ustawy w pierwszym czytaniu!

*Przepisy zaproponowane w projekcie ustawy są niezgodne z:

1. 1. art. 32, 54 ust. 1, 57 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
   2. art. 10, 11 w zw. z art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (EKPC)
   3. art. 11 ust. 1, 12 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (KPP)
   4. art. 21 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (MPPOiP).

Zapraszamy media na konferencję prasową: Tęczowy Piątek świętuj na tęczowo i pokaż młodzieży LGBT+, że jest OK!

Konferencja prasowa odbędzie się w czwartek, 28 października o godz. 10:00 pod Pomnikiem Syreny warszawskiej na bulwarach wiślanych.

W konferencji prasowej udział wezmą:

• Mirosława Makuchowska – wicedyrektorka stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii
• Franek Broda – aktywista młodzieżowego forum LGBT+
• Wiktoria Magnuszewska – aktywistka młodzieżowego forum LGBT+
• Agata Zapora – działaczka Rankingu Szkół LGBTQ+
• inicjatywa Wolna Szkoła
• Małgorzata Świerszcz – stowarzyszenie My, Rodzice

Szczegółowe informacje dot.  Tęczowego Piątku TUTAJ

Kontakt dla mediów:
Justyna Nakielska
Kampania Przeciw Homofobii
kom. 794 152 011
jnakielska@kph.org.pl

Po sześciu latach od pierwszej edycji Tęczowy Piątek na dobre zadomowił się w szkolnym kalendarzu. Wyczekiwane przez uczennice i uczniów święto, które ma pokazać młodzieży LGBT, że jest akceptowana, odbędzie się – jak co roku – w ostatni piątek października (29.10). Również w tym roku o tym, jak będzie wyglądał Tęczowy Piątek, zdecyduje młodzież. Do akcji mogą – a nawet powinni – dołączyć wszyscy, którzy chcą jej okazać wsparcie.

W czasie gdy grozi nam wejście w życie Lex Czarnek i zakaz Marszów Równości młodzież LGBT+ potrzebuje nas jeszcze bardziej niż dotychczas. Dlatego w tym roku tak ważne jest, by w Tęczowy Piątek młode osoby LGBT+ usłyszały od nas, dorosłych, “Jesteście OK i stoimy za Wami murem!” – zachęca do świętowania dyrektor KPH, Slava Melnyk.

Już prawie tradycją stały się próby zakłócania święta młodych osób LGBT+ przez polskie władze. W tym roku rządzący niestety również przeszkadzają młodzieży w obchodach Tęczowego Piątku.

Lex Czarnek

Społeczność szkolna od wielu miesięcy protestuje przeciwko projektowi zmiany ustawy o prawie oświatowym, tzw. Lex Czarnek. Projekt odbiera bowiem niezależność i podmiotowość samorządom, dyrektor(k)om i rodzicom, natomiast decyzyjność i władzę nad edukacją oddaje w ręce homofobicznej administracji rządowej. Jeśli Lex Czarnek wejdzie w życie, z pewnością uderzy w młodzież LGBT+ w wieku szkolnym. Nauczyciel(k)om i dyrektor(k)om, którzy będą chcieli wspierać uczniów i uczennice LGBT+ oraz edukować na temat orientacji seksualnej i tożsamości płciowej, będzie grozić zwolnienie albo nawet postawienie przed sądem.  Efekt mrożący wywołany przez Lex Czarnek oraz panujący obecnie chaos w szkołach w związku z ogromnymi brakami kadrowymi już teraz fatalnie odbijają się na młodzieży LGBT+, która dostaje od rządzących kolejny sygnał: “Nie ma dla was tutaj miejsca!”.

Młodzież LGBT+ nie siedzi pozamykana w ciemnych norach, ale widzi, co się dzieje i osobiście doświadcza negatywnych efektów rządowej nagonki, czując się w szkole coraz mniej bezpiecznie. Już ostatnie wyniki raportu Agencji Praw Podstawowych UE są alarmujące: 39% polskiej młodzieży LGBT ukrywa w szkole swoją tożsamość, a tylko 18% z nich uważa, że szkoła przedstawia tematykę związaną ze społecznością LGBT w pozytywny lub zrównoważony sposób. W szkole Lex Czarnka jeszcze bardziej wzrosną nierówności i wykluczenie, a na młodzież LGBT będzie coraz mniej miejsca – ostrzega Justyna Nakielska z KPH.

Zakaz marszów równości, czyli projekt Stop LGBT w Sejmie

28 października, czyli dzień przed Tęczowym Piątkiem odbędzie się w Sejmie pierwsze czytanie obywatelskiego projektu ustawy pt. “Stop LGBT”, która jawnie łamie jedno z fundamentalnych praw człowieka, tj. wolność zgromadzeń.  Jeśli ustawa wejdzie w życie, nielegalna będzie m.in. organizacja Marszów Równości czy Parad Równości, w których uczestniczą przede wszystkim młode osoby LGBT+. Marsze Równości są często jedyną w roku okazją dla młodzieży, aby przejść się ulicami swojego miasta i z dumą wykrzyczeć “Jestem LGBT, jestem stąd i chcę równych praw!”. Marsze dają młodym siłę, poczucie przynależności i nadzieję na to, że może być normalnie. Odebranie możliwości maszerowania to kolejny cios wymierzony w osoby LGBT+ i jasny sygnał od rządzących: “Nie chcemy Was tutaj” i “Nie ma dla Was tutaj miejsca”. Taka polityka wymazywania obecności młodych osób LGBT+ ze szkół i przestrzeni publicznej przynosi fatalne skutki.

Przerażające jest, gdy widać młodych ludzi z depresja, a powodem jest miedzy innymi Polski rząd, który regularnie promuje nienawiść wobec osób LGBTQIA+. Mamy ministra, który zamiast świecić przykładem, jest naczelnym homofobem. Dlatego właśnie nie możemy się poddać i musimy dawać całkowite wsparcie dla młodych, którzy sobie nie radzą. To my bądźmy dla nich, skoro rząd jest wrogi – apeluje Franek Broda z młodzieżowego strajku LGBT+.

Fakty o młodzieży LGBT+, które musisz poznać przed Tęczowym Piątkiem

Tęczowy Piątek to święto, które w życiu dorastającego nastolatka może zmienić bardzo wiele. Jak wynika z badań aż 70 proc. nastolatków LGBT ma myśli samobójcze, a blisko połowa z nich zmaga się z objawami depresji. Młode lesbijki, geje, osoby biseksualne i transpłciowe regularnie dotyka przemoc motywowana homo- i transfobią, do której w 26 proc. przypadków dochodzi w szkole. Młodzież LGBT wytchnienia nie może zaznać nawet w domu: wśród nastolatków, które o swojej orientacji psychoseksualnej lub tożsamości płciowej powiedziały rodzicom, jedynie 25 proc. spotkało się z akceptacją ze strony matek i tylko 12 proc. z akceptacją ojców*. Negatywny wpływ na młodzież LGBT+ ma dodatkowo pandemia. Jak wskazują tegoroczne badania aż 80 proc. nastolatków LGBT twierdzi, że izolacja w sposób negatywny odbiła się na ich dobrostanie psychicznym, a 1/4 bała się uczestniczyć w zajęciach online z obawy przed homofobicznymi rówieśnikami**.  Jasne jest więc, że Tęczowy Piątek jest dla młodych osób LGBT+ bardzo potrzebnym wyrazem wsparcia.

Wedle tegorocznych wyników Rankingu Szkół Przyjaznych LGBTQ+, spośród ankietowanych osób uczniowskich, 63% wzięło choć raz udział w aktywnościach związanych z Tęczowym Piątkiem w swoich szkołach ponadpodstawowych. Organizacja Tęczowego Piątku jest dla nas ważnym wyznacznikiem rankingowym – to znak tolerancji i bezpieczeństwa, które może odczuwać nieheteronormatywna młodzież w swoich placówkach. Znak, że są pełnoprawnymi członkami i członkiniami swoich społeczności szkolnych – wyjaśnia Agata Zapora z Rankingu Szkół LGBTQ+.

Jak świętować Tęczowy Piątek? Kilka pomysłów od KPH

Tęczowy Piątek to akcja zainicjowana sześć lat temu przez Kampanię Przeciw Homofobii. Natomiast sposoby na świętowanie Tęczowego Piątku w danej szkole i/lub poza jej murami wybierają zawsze osoby z danej szkolnej społeczności.

Jak najlepiej świętować Tęczowy Piątek? Odpowiedź jest prosta – bezpiecznie! W poprzednich latach dostawaliśmy wiele sygnałów od młodzieży i nauczycieli, że za świętowanie Tęczowego Piątku spotkały ich nieprzyjemne konsekwencje. Jeśli obawiasz się, za Tęczowy Piątek będą Ci grozić w szkole kłopoty – świętuj poza murami szkolnymi. Np. umów się ze znajomymi i zróbcie tęczowe zdjęcie w rozpoznawalnym w Twojej miejscowości miejscu.

Załóż coś tęczowego – np. przypinkę, torbę lub skarpetki, wywieś w oknie lub na balkonie tęczową flagę, zrób jej zdjęcie i wrzucić na media społecznościowe (koniecznie z hasztagiem #TęczowyPiątek) lub wydrukuj plakat ze strony teczowypiatek.pl i powieś go w widocznym miejscu. Możesz też po prostu zadzwonić do młodej osoby LGBT, którą znasz i powiedz jej, że może na Ciebie liczyć – podpowiada wicedyrektorka KPH, Mirosława Makuchowska i dodaje: – Każdy sposób na tęczowe świętowanie jest dobry. Pokaż młodzieży LGBT+, że jest OK!

* “Sytuacja społeczna osób LGBTA. Raport za lata 2015–2016”, red. Magdalena Świder i dr Mikołaj Winiewski

** “Raport badawczy. Historie młodzieży LGBTQ+ z czasu pandemii i nauczania zdalnego”, red. Agata Zapora, Aleksandra Tarka, Marta Lipska, Dominik Kuc

W związku z przeprowadzką i zmianą siedziby Kampanii Przeciw Homofobii w dniach 23 września – 10 października 2021 roku biuro będzie nieczynne. Osoby zainteresowane kontaktem z przedstawicielkami i przedstawicielami KPH zapraszamy do kontaktu za pośrednictwem poczty e-mail. Za wszelkie utrudnienia przepraszamy.

Znamy wyniki  3. edycji plebiscytu Korony Równości organizowanego przez KPH. W drodze internetowego głosowania nagrodzone zostały osoby i grupy szczególnie zaangażowane w roku 2021 w walkę o prawa społeczności LGBT+: Maja Staśko, zespół Rankingu Szkół LGBT+, Magdalena Biejat, kolektyw Szpila, Maja Heban oraz Janina Bąk. Z okazji 20-lecia KPH zespół stowarzyszenia przyznał nagrody specjalne. Otrzymali je Robert Biedroń i redakcja magazynu Replika. Wyróżniono również drag queen Kim Lee za całokształt jej działalności.

Organizowany przez stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii od 2019 roku plebiscyt Korony Równości ma na celu wyróżnienie osób szczególnie zaangażowanych w walkę o równe prawa dla społeczności LGBT+. W tym roku nominowanych było 18 osób i grup w 6 kategoriach: Zaangażowanie Społeczne, Równe Traktowanie, Życie Polityczne, Prawo, Media i Ludzie Internetu. O zwycięzcach i zwyciężczyniach plebiscytu zadecydowali internauci i internautki biorący udział w głosowaniu, a wyniki ogłoszono na ceremonii wręczenia nagród połączonej z obchodami 20-lecia KPH.

Zaangażowanie Społeczne – Maja Staśko

Nagrodę w kategorii Zaangażowanie Społeczne otrzymała Maja Staśko – feministka, aktywistka i dziennikarka oraz autorka książki „Gwałt to przecież komplement. Czym jest kultura gwałtu?” i „Gwałt polski”. Staśko doceniono za to, że mówi głośno o problemach dyskryminowanych grup społecznych w Polsce, w tym osób LGBT+. Wykorzystuje do tego dostępne platformy i kanały komunikacji, aby konsekwentnie i bezkompromisowo stawać po stronie równości i sprawiedliwości.

Równe Traktowanie – Ranking Szkół LGBT+

W kategorii Równe Traktowanie zwyciężył zespół Rankingu Szkół LGBT+. Ranking, to nie tylko oddolnie zainicjowane badanie, w którym wzięły udział 22 tysiące młodzieży szkolnej z całej Polski, ale przede wszystkim narzędzie, dzięki któremu młode osoby mają szansę trafić do otwartej i szanującej każdego szkoły średniej. Internautki i internauci docenili to, że dzięki zespołowi tworzącemu Ranking Szkół LGBT+ szkoły mobilizują się do podejmowania działań na rzecz zwiększenia akceptacji, a młodzież wie, jaką szkołę ma wybrać, by zdobywać wiedzę w bezpiecznych warunkach.

Życie Polityczne – Magdalena Biejat

Korona Równości w kategorii Życie Polityczne trafiła w ręce posłanki Magdaleny Biejat, która już po raz drugi została nominowana w plebiscycie KPH (pierwszy raz w 2019 roku). Biejat od początku swojej kariery politycznej opowiada się za równością małżeńską i adopcją dzieci przez pary osób tej samej płci. Konsekwentnie upomina się o prawa osób LGBT+ w Polsce. Stale angażuje się w pomoc osobom zatrzymywanym w trakcie pacyfikowanych przez policję protestów ulicznych w obronie praw osób LGBT+, kobiet i ochrony klimatu.

Prawo – kolektyw Szpila

Głosami internautek i internautów w kategorii Prawo zwyciężyła Szpila –  feministyczny kolektyw antyrepresyjny, który koordynuje udzielanie bezpłatnej pomocy prawnej osobom doświadczającym prześladowań ze strony władzy i policji. Dzięki ich poświęceniu i zaangażowaniu, często bez chwili wytchnienia i snu, każda uczestnicząca w protestach osoba może liczyć na wsparcie. Szpila pomagała podczas Tęczowej Nocy oraz na strajkach przeciwko zaostrzeniu przepisów dot. aborcji. Obecnie zajmuje się ok. 200 sprawami karnymi i niezliczoną liczbą spraw wykroczeniowych.

Media – Maja Heban

Laureatką Korony Równości w kategorii Media została dziennikarka i publicystka portalu Noizz.pl – Maja Heban, która jest jednym z najważniejszych głosów osób transpłciowych w Polsce. Heban cechuje wielka wrażliwość i wnikliwość, które pozwalają jej cierpliwie, mądrze i spokojnie opisywać życie oraz problemy osób transpłciowych. Nieustępliwie walczy z terfizmem, przejawami pogardy i nienawiści, a dzięki jej pracy dziennikarskiej i edukacyjnej wzrasta świadomość nt. osób niecispłciowych.

Ludzie Internetu – Janina Bąk (Janina Daily)

Koroną Równości w nowej kategorii plebiscytu – Ludzie Internetu nagrodzona została Janina Bąk. Laureatka 3. edycji plebiscytu KPH, szerzej znana jako Janina Daily, wspiera społeczność LGBT+ w mediach społecznościowych, filmach, webinariach, podczas wystąpień publicznych i konferencji. Tłumaczy dlaczego tak ważna jest walka o równe prawa, edukuje i dostarcza rzetelnych materiałów. Janina zwraca również uwagę na problemy psychiczne, które wiążą się z dyskryminacją i wspiera finansowo organizacje LGBT+ poprzez działania charytatywne.

Nagrody Specjalne

Z okazji 20-lecia Kampanii Przeciw Homofobii – stowarzyszenia założonego 11 września 2021 roku przez grupę entuzjastek i entuzjastów, którzy uwierzyli, że Polska może być krajem ludzi równych praw – przyznano 3 nagrody specjalne. Otrzymali je Robert Biedroń – założyciel KPH, który przez 8 lat pełnił funkcję prezesa stowarzyszenia wkładając w to całe swoje serce oraz redakcja Repliki – jedyny w Polsce magazyn LGBT+, który napędzany siłą zespołu wolonariuszek i wolontariuszy kierowanego od 2006 roku przez Mariusza Kurca czyni głos osób LGBT+ słyszalnym. Za całokształt działalności nagrodą specjalną wyróżniono również drag queen, Kim Lee, która odeszła od nas w tym roku, ale zawsze będzie z nami.

1 września zaczyna się nowy rok szkolny, w którym szkoła zmieni się nie do poznania. – Rząd chce odebrać naszym dzieciom wolność wyboru i krytycznego myślenia, nauczyć nietolerancji, oportunizmu i konformizmu. Nie pozwólmy na to – mówią organizatorzy/ki kampanii społecznej #Wolna szkoła NIE partyjna. KPH wspiera akcję przyłączając się do Sieci Organizacji Społecznych SOS dla Edukacji.

W trakcie wakacji rząd przygotował radykalne zmiany przepisów dotyczących funkcjonowania szkoły. Mogą one zostać uchwalone przez Sejm już we wrześniu. Rząd chce odebrać rodzicom i samorządom lokalnym wpływ na szkoły. Poddać dyrektorów/ki i nauczycieli/ki bezpośredniej ministerialnej kontroli. Karać za niezależność i samodzielność i twórcze myślenie. Usuwać niewygodnych dyrektorów/ki i obsadzać placówki posłusznymi władzy funkcjonariuszami/kami. Wprowadzić w szkole znaną z okresu PRL atmosferę donosów, kontroli i strachu.  Nowe przepisy dotkną każdego, kto ma do czynienia ze szkołą. Czyli 4,6 milionów uczniów i uczennic, ponad 700 tysięcy nauczycielek i nauczycieli, i ich rodzin.

Wolna Szkoła

Grupa organizacji działających w Sieci Organizacji Społecznych SOS dla Edukacji przygotowała kampanię społeczną, która pokazuje, jak zmieni się polska szkoła, jeśli rząd przeforsuje planowane zmiany, którym sprzeciwiają się środowiska szkolne, samorząd i opinia społeczna. W skład koalicji SOS dla Edukacji wchodzą:  Amnesty International Polska, Fundacja Fundacja Akcja Demokracja Aktywności Lokalnej, Fundacja Centrum Cyfrowe, Fundacja Centrum im. prof. Bronisława Geremka, Fundacja Edukacja w Działaniu, Fundacja im. Roberta Schumana, Fundacja im. Stefana Batorego, Fundacja na rzecz Praw Ucznia, Fundacja Ośrodka KARTA, Fundacja Pole Dialogu, Fundacja Rozwoju Dzieci im. Jana Amosa Komeńskiego, Fundacja Szkoła z Klasą, Fundacja Wolne Sądy, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Instytut Spraw Publicznych,  Kampania Przeciw Homofobii, Komitet Obrony Demokracji, Ogólnopolska Federacja Organizacji Pozarządowych, Protest z Wykrzyknikiem, Stowarzyszenie im. Prof. Zbigniewa Hołdy, Stowarzyszenie Klon/Jawor, Towarzystwo Edukacji Antydyskryminacyjnej, Wolne Sądy.

Hasłem kampanii jest Wolna szkoła NIE partyjna i Uwolnij szkołę, a jej symbolem jest czerwona szkolna ekierka.  Kampania prowadzona jest przede wszystkim w mediach społecznościowych oraz na stronie wolnaszkola.org

Organizacje zachęcają do włączenia się do protestu poprzez:

• Promocję kampanii w mediach społecznościowych: upowszechnianie filmów kampanii, infografik, plakatów i materiałów informacyjnych; dodanie nakładki i tła na zdjęcie profilowe z użyciem grafiki i symbolu kampanii; nagrywania własnych wypowiedzi, filmików, robienia zdjęć z emblematem i hasztagiem z hasłami kampanii #WolnaSzkola, #WolnaSzkolaNIEPartyjma, #UwolnijSzkole
• Noszenia emblematów protestu; czerwonej ekierki, czerwonych elementów ubioru (broszki, spinki, bransoletki, szarfy, bluzki, czapki, T-shirtu, spodni, spódnicy, rajstop, skarpetek, itp.), oznakowania samochodów, okien naklejką, plakatem kampanii
• Podpisania apelu do premiera oraz posłów i posłanek, wzywającego do wycofania się z projektu dewastującego szkołę
• Wysyłania indywidualnych listów z apelem o odrzucenie projektu ustawy do posłów ze swojego okręgu
• Brania udziału w lokalnych akcjach protestacyjnych i informowania innych o konsekwencjach planowanych zmian

Treść apelu, wzór listu oraz wszystkie materiały kampanijne, w tym nakładki na zdjęcia profilowe, ulotki informujące o konsekwencjach planowanych zmian, plakaty z symbolem i hasłami kampanii do pobrania znajdują się na stronie  akcji www.wolnaszkola.org Na stronie znajduje się też mechanizm wysyłania maili oraz informacje o konsekwencjach planowanych zmian i o tym, jak szkoła powinna się zmieniać, żeby odpowiadać na potrzeby dzieci i wyzwania naszych czasów.

O co chodzi w nowych przepisach o oświacie? 

Rząd chce zmienić przepisy tak, by łatwiej było odwoływać dyrektorów/ki i zastępować ich posłusznymi funkcjonariuszami/kami realizującymi ideologiczny przekaz władzy. Pozornie zmiana dotyczy tylko szkolnej administracji. Kurator/a reprezentujący/a ministra będzie mógł/a w trybie natychmiastowym (2-3 tygodnie) zwolnić dyrektora/kę – bez uzasadnienia i bez możliwości odwołania od tej decyzji.

Ministerstwo zagwarantuje sobie większy wpływ na obsadzanie dyrektorów/ek placówek oświatowych. Kurator/ka będzie też decydował/a o tym, jakie zajęcia nieobowiązkowe mogą się odbyć i jakie organizacje społeczne mogą je prowadzić na terenie szkoły. Za “niedopełnienie obowiązków w zakresie opieki lub nadzoru nad małoletnim” czyli np. zorganizowanie zajęć z edukatorami/kami seksualnymi, które według prokuratury szkodzą dzieciom, dyrektor/ka może trafić do więzienia. Groźba więzienia wywoła efekt mrożący. Dyrektor/ka i nauczyciele/ki rezygnować będą z działań ponadprogramowych i na wszelki wypadek odrzucać propozycje rodziców czy organizacji społecznych  wzbogacenia zajęć lekcyjnych.

W praktyce oznacza to, że szkołą zacznie rządzić strach. Żaden dyrektor/ka nie zaryzykuje wprowadzania innowacji pedagogicznych i rozwijania współpracy szkoły z innymi podmiotami, jeśli grozić za to będzie usunięcie z pracy lub kara więzienia. Nauczyciele i nauczycielki ograniczą się do realizowania minimum programowego, wielu z nich – jak to się już dzieje – odejdzie z zawodu. Nie będzie kto miał uczyć naszych dzieci.

W efekcie wprowadzanych zmian w szkole zapanuje konformizm i oportunizm. Dzieci będą uczone, jak ukrywać swoje poglądy i poglądy swoich rodziców – za ich wyrażanie, a także za wyrażanie swojej tożsamości, mogą grozić im kary i napiętnowanie. Dzieci będą mogły chodzić na wycieczki śladami kardynała Wyszyńskiego, Jana Pawła II  i żołnierzy wyklętych, ale dyskusja na temat praw zwierząt, ochrony przyrody, nazywana przez ministra edukacji ekologizmem, będzie zakazana.

Uczniowie i uczennice odstający od średniej nie dostaną wsparcia. Umocni się rządząca od lat polską szkołą zasada “zakuć – zdać – zapomnieć”. Szkoła po zmianach oddali nas od szansy przekazania dzieciom kompetencji potrzebnych do stawienia czoła wyzwaniom XXI wieku.

Jak nowe przepisy zniszczą szkołę: 

• Jeśli kurator/ka będzie mógł zwolnić każdego dyrektora/ę bez podania przyczyny w trybie natychmiastowym, na przykład z powodu niewykonania zaleceń po kontroli, czy za wypowiedź na prywatnym koncie w mediach społecznościowych, to na pierwszy ogień pójdą dyrektorzy/ki myślący niezależnie i twórczo. Ci, co zostaną, i ci, co przyjdą na ich miejsce, będą wypełniać (i zgadywać) oczekiwania władz, zamiast odpowiadać na potrzeby edukacyjne i wychowawcze dzieci. A przecież zadaniem szkoły jest realizowanie praw dziecka, a nie spełnianie życzeń ministra czy kuratora oświaty.
• Jeśli kurator/ka zechce odwołać dyrektora/ę, nikt – ani rodzice, ani nauczyciele/ki, ani samorząd jako organ prowadzący – nie będzie mógł go obronić. Od takiej jednoosobowej decyzji nie będzie też żadnego odwołania. To da pole do wielu nadużyć, nacisków, intryg i donosów. Wprowadzi do szkół najgorsze demoralizujące wzorce z okresu PRL.
• Nauczyciele i nauczycielki, wychowawcy/czynie dzieci, staną się ofiarami donosów. Wystarczy, że ktoś opowie, że nauczyciel/ka poruszał/a na lekcji piętnowane przez partię rządzącą tematy (np. mówił o Konstytucji, sądach, wolności mediów, równości czy prawach zwierząt), a dyrektor/ka może spodziewać się wizyty kuratora/ki. I jeśli okaże się, że nie ukarał nauczyciela/ki, sam/a może stracić pracę.
• Byle wyskok, niesubordynacja dziecka, zadanie przez nie “trudnego pytania”, zakwestionowanie przekazywanych dogmatów, skończy się karą, bo nauczyciele/ki i dyrektorzy/ki będą się bali/ły konsekwencji „nadmiernej pobłażliwości”. W szkole w miejsce rozmowy, współpracy, wsparcia i zaufania wkradnie się podejrzliwość, kontrola, strach i obłuda.
• Nie będzie zajęć dodatkowych, nawet tych zgodnych z podstawą programową lub potrzebami młodych ludzi. Dzieci nie będą miały szansy na uzupełnienie wiedzy i zdobycie nowych umiejętności, nauczyciele/ki nie będą sięgać do ofert uatrakcyjnienia zajęć lekcyjnych, bo dyrektorzy/ki będą się bali/ły wychylić. Zgoda rodziców nie będzie miała znaczenia, przesądzająca będzie opinia kuratora/ki. Jeśli on się nie zgodzi, zajęcia mimo życzeń rodziców, się nie odbędą. Jeśli jednak minister zdecyduje, że jakieś treści dodatkowe mają się w szkole pojawić, to rodzice oraz uczniowie i uczennice w żaden sposób nie będą mogli się temu sprzeciwić.
• Władze samorządowe będą mieć drastycznie ograniczony wpływ na swoje szkoły, chociaż ciężar ich utrzymania i prowadzenia w dalszym ciągu będzie na nich spoczywał i to w sytuacji, gdy  władze centralne poważnie ograniczają dochody samorządów na realizowane przez nie zadania publiczne i obarczają je nowymi wydatkami związanymi z realizacją Polskiego Ładu i wyzwaniami pandemicznymi.

To wszystko się zdarzy już w tym roku szkolnym, o ile my: rodzice, dyrektorzy i dyrektorki, nauczyciele i nauczycielki, uczennice i uczniowie, obywatele i obywatelki oraz nasi reprezentanci i reprezentantki we władzach samorządowych i w parlamencie, nie zabierzemy głosi i nie wyrazimy swojego sprzeciwu.

Zainteresujmy się zmianami w szkole, zanim będzie za późno! Wyraźmy swój sprzeciw wobec planowanych zmian!

• O tym, jak można się włączyć w akcję sprzeciwu przeczytaj na stronie www.wolnaszkola.org

W czwartek rano (19 sierpnia 2021 r.) zostały wznowione obrady Sejmiku Województwa Małopolskiego poświęcone tzw. uchwale anty-LGBT. W wyniku głosowania uchwała została utrzymana – za uchyleniem haniebnej uchwały oddano 15 głosów, przeciw uchyleniu 23. Decyzję Sejmiku komentuje KPH. 

Dzisiaj, 19 sierpnia radne i radni PiS swoimi głosami zafundowali mieszkankom i mieszkańcom Małopolski życie w niepewności i strachu o jutro. Nie wykorzystali szansy, żeby naprawić popełniony przez siebie błąd skazując tym samym osoby LGBT mieszkające w regionie na dalsze wykluczenie.

Nie posłuchano opinii ekspertów/ek prawnych apelujących o uchylenie uchwały: ani Rzecznika Praw Obywatelskich i jego biura, ani ekspertów/ek unijnych, ani swoich własnych prawników/czek. Zignorowano ostrzeżenia Komisji Europejskiej o zerwaniu negocjacji i utracie miliardów euro z funduszy unijnych. Tzw. uchwała anty-LGBT nadal będzie dyskryminować setki tysięcy osób LGBT, a Unia Europejska na dyskryminację się nie godzi. Głosując za uchwałą hańby radne i radni PiS odrzucili fundamentalne wartości, na których opiera się Unia Europejska, jakimi są poszanowanie godności ludzkiej i poszanowanie praw człowieka, w tym praw mniejszości. To pewne, że utrzymanie w mocy dyskryminującej uchwały tylko pogłębi istniejące problemy województwa, a winę za to ponosić będzie bezsprzecznie PiS.

Komisja Europejska dała czas zarządowi województwa na uchylenie uchwały do 14 września: radni/e mają więc jeszcze niecały miesiąc, żeby się opamiętać. Jeszcze w tym tygodniu, w piątek 20 sierpnia o godz. 10:00 odbędzie się zdalne posiedzenie komisji ds. petycji i wniosków Sejmiku Województwa Małopolskiego. Będzie na nim rozpatrywana petycja o uchylenie tzw. uchwały anty-LGBT złożona przez małopolską Federację Znaki Równości, pod którą podpisało się kilka tysięcy osób. KPH wysłało w tej sprawie pismo popierające uchylenie uchwały.

Kampania Przeciw Homofobii niezmiennie apeluje do Sejmiku Województwa Małopolskiego i innych jednostek samorządowych o uchylenie dyskryminujących uchwał. Czas zrobić krok do przodu i stanąć po stronie ludzi, którzy wykluczani przez homofobiczną uchwałę cierpią. A na to żaden samorząd nie może się godzić.

Odważne, skuteczne, entuzjastyczne, pełne pasji i wiary w lepsze jutro. Takie są osoby i grupy nominowane do Koron Równości – nagród przyznawanych w konkursie organizowanym przez Kampanię Przeciw Homofobii. Tegoroczna edycja plebiscytu, który ma na celu docenić osoby i grupy szczególnie zaangażowane w walkę o prawa społeczności LGBT+,  startuje 16 sierpnia. Kto zwycięży w 3. edycji Koron Równości? O tym dowiemy się już 9 września na gali rozdania nagród, której towarzyszyć będą obchody 20-lecia KPH.

Plebiscyt Korony Równości organizowany jest już po raz trzeci. Jego celem jest wyróżnienie osób, które przez ostatnie 12 miesięcy w sposób szczególny angażowały się w walkę o równe prawa dla społeczności LGBT+. W tym roku Korony Równości przyznawane są w aż w sześciu kategoriach: Zaangażowanie Społeczne, Równe Traktowanie, Życie Polityczne, Prawo, Media oraz w nowej kategorii – Ludzie Internetu. O tym, kto znajdzie się w zwycięskiej szóstce zadecydują osoby biorące udział w internetowym głosowaniu na stronie www.koronyrownosci.pl. Głosować można do 6 września, a wyniki poznamy już 9 września na ceremonii rozdania nagród, której towarzyszyć będą obchody 20 lat działalności Kampanii Przeciw Homofobii. 

6 Koron Równości

Wśród nominacji zgłoszonych przez internautki i internautów, kapituła konkursowa w składzie: Agnieszka Dziemianowicz-Bąk i zespół Atlasu Nienawiści, osoby członkowskie zarządu KPH – Dorota Stobiecka i Marcin Rodzinka oraz dyrektor zarządzający KPH Slava Melnyk, wytypowała 18 osób i grup. I tak w kategorii Zaangażowanie Społeczne wśród osób nominowanych znalazły się: waleczne trio, które przed sądem stanęło z powodu tęczowej Matki Boskiej – Joanna Gzyra-Iskandar, Anna Prus i Elżbieta  Podleśna, feministka, aktywistka i dziennikarka – Maja Staśko oraz trzy olimpijki – Aleksandra Jarmolińska, Jolanta Ogar-Hill i Katarzyna Zillmann, które Igrzyska Olimpijskie wykorzystały do tego, by zabrać głos ws. społeczności LGBT+.  Osoby i grupy wyróżnione w kategorii Równe Traktowanie to: Rzeczniczka Praw i Wartości Akademickich UJ, dr hab. Beata Kowalska, aktywista-społecznik z Kraśnika, który skutecznie rozprawił się z tamtejszą uchwałą anty-LGBT, Cezary Nieradko oraz zespół Rankingu Szkół LGBTQ+, dzięki któremu młodzież wie, jaką szkołę ma wybrać, by czuć się bezpiecznie. O nagrodę w kategorii Życie Polityczne zawalczą: posłanka Magdalena Biejat (to już druga nominacja polityczki do Korony Równości), Intergrupa LGBTI w Parlamencie Europejskim oraz poseł Krzysztof Śmiszek. Nominacje w kategorii Prawo trafiły do: feministycznego kolektywu antyrepresyjnego Szpila, radcy prawnego znanego m.in. z głośnej sprawy przeciwko TVP dot. pseudodokumentu „Inwazja”, Jakuba Turskiego oraz Koła Osób LGBT+ działającego przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Warszawie. Koronę Równości w kategorii Media mają szansę zdobyć: Anna Gmiterek-Zabłocka – dziennikarka lubelskiego oddziału radia TOK FM, Maja Heban – redaktorka portalu Noizz.pl lub Angelika Pitoń – dziennikarka krakowskiej Gazety Wyborczej (Pitoń była nominowana do Korony Równości również w 2019 roku). W nowej kategorii – Ludzie Internetu nominowane są: Janina Bąk znana w sieci jako Janina Daily, aktywistka zaangażowana w edukację nt. równości małżeńskiej i praw osób transpłciowych, Kasia Gauza oraz Mariusz Kozak – pomysłodawca cyklu „Tolerancja jest kozak”.

Poznaj sylwetki nominowanych

Kto wygrał w poprzednich edycjach?

Wśród osób nagrodzonych w plebiscycie Korony Równości w latach ubiegłych znalazły się: Zaangażowanie Społeczne: Grzegorz Sobieszek (2019), Wanda Traczyk-Stawska (2020); Równe Traktowanie: Monika Niedźwiecka (2019), zespół Atlasu Nienawiści (2020),  Życie Polityczne: Monika Rosa (2019), Agnieszka Dziemianowicz-Bąk (2020), Prawo: prof. Monika Płatek (2019), adw. Anna Błaszczak – Banasiak (2020); Media: Anton Ambroziak (2019), redakcja OKO.Press (2020). W 2020 roku zespół Kampanii Przeciw Homofobii przyznał również dwie nagrody specjalne, które trafiły w ręce Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara oraz twórcy internetowego Krzysztofa Gonciarza.