Jeśli identyfikujesz się z misją i wartościami KPH, posiadasz wiedzę na temat sytuacji osób LGBT+ w Polsce, interesujesz się polityką oraz tematami związanymi z ruchem LGBT+ oraz innymi ruchami z obszaru sprawiedliwości społecznej i spełniasz wymagania rekrutacyjne – to właśnie Ciebie szukamy!

Szukamy osoby na stanowisko Koordynator_ka rzecznictwa. Wyślij CV do 24.11.2025 r. do g. 23:59 na adres praca@kph.org.pl.

Koordynator_ka rzecznictwa będzie odpowiedzialny_na za realizację działań wynikających z planu strategicznego KPH w obszarze rzecznictwa.

Zakres obowiązków i kluczowe zadania:

• we współpracy z kierownikiem rzecznictwa – opracowywanie planów działań i projektów rzeczniczych, realizujących cele strategiczne organizacji,
• realizacja i koordynacja działań zgodnie z założeniami projektowymi, w tym budżetem i harmonogramem,
• analiza i ocena efektywności działań rzeczniczych, monitorowanie i ocenianie wpływu prowadzonych działań rzeczniczych na podstawie uzyskanych wyników i feedbacku,
• współpraca z innymi zespołami organizacji, w celu zapewnienia spójności i efektywności działań rzeczniczych, 
• ścisła współpraca z zespołem komunikacyjnym w celu opracowania i wdrażania efektywnych i dopasowanych do celów projektu i działania planów komunikacyjnych, 
• monitorowanie i śledzenie bieżących wydarzeń z życia społecznego i politycznego, zwłaszcza z zakresu praw osób LGBT+,  które mają wpływ na realizację celów oraz działań rzeczniczych,
• budowanie i utrzymywanie relacji z kluczowymi interesariuszami, w tym m.in. grupy odbiorcze i docelowe działań projektowych i kampanijnych.

Wymagane kompetencje, poparte posiadanym doświadczeniem zawodowym:

• kompetencje projektowe – umiejętność planowania, realizacji oraz monitorowania projektów; doświadczenie w zarządzaniu finansami projektu, monitorowaniu wydatków oraz bieżącej kontroli harmonogramu; dostosowanie działań projektowych do dostępnych zasobów, eliminacja niepotrzebnych kosztów oraz terminowe osiąganie zamierzonych efektów,
• budowanie kampanii rzeczniczych – umiejętność opracowania kampanii rzeczniczych, która obejmuje wyznaczenie celów, dobór odpowiednich metod i narzędzi oraz dostosowanie działań do grup docelowych,
• negocjacja i perswazja – przekonywanie interesariuszy i partnerów do zaangażowania. Umiejętność budowania argumentacji i stosowania technik komunikacyjnych, które zwiększają szanse na wsparcie i współpracę w kluczowych działaniach,
• praca zespołowa – umiejętność efektywnej współpracy z osobami w zespole, otwartość na opinie oraz umiejętność przyjmowania konstruktywnego feedbacku,
• monitoring i adaptacja działań – umiejętność ewaluacji działań i sprawdzanie ich efektywności poprzez systematyczną analizę osiąganych wyników w stosunku do ustalonych celów; reagowanie na bieżące potrzeby i wprowadzanie niezbędnych modyfikacji w prowadzonych działaniach, aby zwiększyć ich efektywność,
• śledzenie wydarzeń politycznych i społecznych – umiejętność bieżącej obserwacji aktualnych wydarzeń z życia politycznego i społecznego, w szczególności dotyczących praw człowieka i społeczności LGBT+, w celu identyfikowania szans, które można wykorzystać do wsparcia działań rzeczniczych i wzmocnienia efektów kampanii,
• znajomość tematyki praw osób LGBT+ – specjalistyczna wiedza w zakresie międzynarodowych standardów oraz instytucjonalnych ram systemu ochrony praw człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem praw osób LGBT+, mile widziane wykształcenie kierunkowe z obszaru nauk prawnych lub politycznych.

Oferujemy:

• wynagrodzenie w wysokości 7.283-8.433 zł brutto, w zależności od doświadczenia,
• umowę o pracę na 1 rok w wymiarze pełnego etatu, z możliwością przedłużenia na czas nieokreślony (okres próbny: 3 miesiące),
• pracę w Warszawie w systemie hybrydowym (praca zdalna lub stacjonarna w biurze zlokalizowanym w zabytkowej kamienicy w centrum Warszawy*), obowiązkowa praca z biura minimum 2 dni w tygodniu,
• prywatną opiekę zdrowotną,
• kartę Multisport,
• uczestnictwo w indywidualnych i zespołowych formach wsparcia w rozwoju zawodowym,
• 26 dni urlopowych w roku, niezależnie od stażu pracy,
• 7-godzinny dzień pracy.

*Biuro Kampanii Przeciw Homofobii mieści się w zabytkowej kamienicy, winda znajduje się na półpiętrze. KPH stosuje zasadę równego traktowania w zatrudnieniu i dołoży starań, aby odpowiedzieć na potrzeby osób kandydujących i zatrudnianych, dlatego w razie pytań lub wątpliwości – skontaktuj się z nami. Jesteśmy otwarci_te na znalezienie rozwiązań, które zwiększą dostępność, choć mamy świadomość, że część barier może na tę chwilę stanowić trudność w podjęciu pracy na opisanym stanowisku.

Rekrutacja

Jeżeli po zapoznaniu się z ofertą KPH stwierdziłeś_aś, że chcesz dołączyć do Zespołu KPH, to wyślij CV w formacie PDF na adres: praca@kph.org.pl do 24.11.2025 r. do godziny 23:59, w tytule maila wpisując: „Rekrutacja: Koordynator_ka rzecznictwa”. Wybrane osoby zostaną zaproszone na stacjonarną rozmowę rekrutacyjną.

W aplikacji prosimy o umieszczenie klauzuli: „Niniejszym wyrażam zgodę na przetwarzanie przez Stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii moich danych osobowych w celach związanych z przeprowadzeniem procesu rekrutacyjnego. Zostałam/em poinformowana/y, że administratorem moich danych osobowych jest Stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii z siedzibą w Warszawie, adres Aleje Jerozolimskie 99/40, 02-001 Warszawa KRS 0000 1111 209. Oświadczam, iż jestem świadoma/y prawa do wglądu do swoich danych, prawa poprawiania danych oraz prawa do żądania usunięcia danych, a dane te zostały przeze mnie podane dobrowolnie”. Zgłoszenia bez załączonej powyższej klauzuli nie będą rozpatrywane.

Zapoznaj się ze szczegółowymi informacjami dot. przetwarzania danych osobowych przez KPH. 

Rozpoczęcie pracy – 1 stycznia 2026 r.

Równe szanse

KPH jest pracodawcą oferującym równe szanse i zobowiązuje się do zwalczania wszelkiej dyskryminacji. Do wzięcia udziału w rekrutacji szczególnie zachęcamy osoby transpłciowe i interpłciowe oraz osoby homo-, biseksualne, queerowe i niebinarne oraz osoby sojusznicze.

Dołącz do nas i wspólnie budujmy Polskę równych praw!

Niniejsza publikacja z 2009 roku jest częścią projektu Monitoring Dyskryminacji Osób LGBT w Polsce. Projekt ten jest trzyletnim kompleksowym zadaniem realizowanym przez Kampanię Przeciw Homofobii, dofinansowanym ze środków Open Society Institute. Powstał z myślą o stworzeniu efektywnych narzędzi monitorowania sytuacji osób zagrożonych nierównym traktowaniem z powodu ich orientacji seksualnej i tożsamości płciowej. Jednym z ważniejszych działań realizowanych w ramach projektu jest także udzielanie konkretnego wsparcia prawnego ofiarom dyskryminacji i homofobii.

Najważniejszym założeniem projektu Monitoring Dyskryminacji Osób LGBT w Polsce są długofalowe działania prawne i lobbingowe mające doprowadzić do rozwiązania konkretnych problemów dotykających tę społeczność.

Pobierz publikację

Społeczność szkolna jest różnorodna. Znajdują się w niej osoby heteroseksualne, geje, lesbijki, osoby biseksualne, uczniowie i uczennice odkrywający swoją orientację seksualną, a także osoby do nich uprzedzone. Polscy nauczyciele i nauczycielki mierzący się z tematyką różnorodności, często potrzebują wsparcia, ulegają stereotypom lub doświadczają trudności w rozmowie z młodzieżą na tematy związane z płcią oraz homoseksualnością.

W pierwszej części publikacji „Lekcja Równości – postawy i potrzeby kadry szkolnej i młodzieży wobec homofobii w szkole” znajdują się wyniki dwóch badań przeprowadzonych przez Kampanię Przeciw Homofobii pod koniec 2011 roku w ramach wsparcia uzyskanego dzięki Komisji Europejskiej z Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa, w ramach programu Daphne III. Badania te dotyczą sposobów pojawiania się tematyki związanej z orientacją seksualną na lekcjach oraz w szkole, a także związanych z tym tematem doświadczeń kadry nauczycielskiej i młodzieży LGBT+.

Pobierz publikację

W poradniku ,,Przemoc i uwłasnowolnienie. Wsparcie psychologiczne dla osób LGBTQ” Katarzyny Dułak i Jana Świerszcza znajdziesz niezbędne informacje, które mogą być pomocne we wspieraniu osób doświadczających opresji motywowanej homofobią. 

Publikacja skupia się głównie na osobach LGBTQ, czyli kobietach oraz mężczyznach homoseksualnych i biseksualnych, osobach transpłciowych i nieokreślających swojej seksualności lub płci.

Pobierz publikację

Publikacja „Sytuacja społeczna osób biseksualnych i homoseksualnych w Polsce. Raport za lata 2005 i 2006″ to szczegółowa analiza sytuacji społecznej osób bi- i homoseksualnych we wszystkich sferach życia.

Pierwsza część raportu zawiera analizę danych uzyskanych w badaniu ankietowym przeprowadzonym pod koniec 2006 roku. W badaniu wzięło udział ponad 1000 osób bi- i homoseksualnych. Druga część raportu stanowi analizę stosunku społeczeństwa do osób bi- i homoseksualnych w poszczególnych sferach, takich jak polityka, media, edukacja etc.

Pobierz raport

Pride & Parent to bezpieczna, wspierająca przestrzeń dla tęczowych kobiet i osób mających doświadczenie kobiecości, które rozważają lub realizują rodzicielstwo. 

Dziękujemy za ogromne zainteresowanie i wszystkie zgłoszenia – kolejny raz w tak krótkim czasie otrzymaliśmy_łyśmy ich znacznie więcej niż się spodziewaliśmy_łyśmy. To pokazuje, jak bardzo potrzebne są bezpieczne przestrzenie dla queerowych rodzin, które planują rodzicielstwo lub już wychowują wspólnie dzieci.

W najbliższych dniach skontaktujemy się mailowo z osobami zakwalifikowanymi, by przekazać szczegóły udziału w warsztatach.

Jeśli tym razem nie udało Ci się dostać – nie martw się! Ze względu na ogromne zainteresowanie planujemy kolejne edycje – w tym roku odbędzie się jeszcze jedna, jednak planujemy organizację warsztatów także w innych miastach w przyszłości.

---

Projekt jest współfinansowany przez Fundację im. Róży Luksemburg.

---

Chcesz wesprzeć nas w organizacji kolejnych spotkań?

Pomóż nam stworzyć kolejne queerowe, bezpieczne przestrzenie, w których tęczowe mamy lub queerowe kobiety* będą mogły mówić o rodzicielstwie, zadawać pytania, dzielić się doświadczeniem i poczuć, że nie są same.

Wspieram 

QueerMuzeum Warszawa, we współpracy z wrocławską Kulturą Równości inicjuje coroczne obchody Miesiąca queerowej historii Polski, który od bieżącego roku chcą celebrować każdego listopada pod przewodnictwem QueerMuzeum. Jako KPH, dołączamy do obchodów!

Czterdzieści lat temu – w listopadzie 1985 roku w Polsce rozpoczęła się milicyjna akcja „Hiacynt” – akcja zatrzymywania i przesłuchiwania tysięcy homoseksualnych mężczyzn; akcja, która mogła złamać rodzący się polski ruch osób nieheteronormatywnych. Czterdzieści lat temu – w listopadzie 1985 roku w tygodniku „Polityka” ukazał się artykuł „Jesteśmy inni” – pierwszy w polskiej prasie głos osoby homoseksualnej, głos wzywający naszą społeczność do działania i samoorganizowania się.

Listopad to miesiąc, w którym wspominamy historię, obchodzimy Święto Niepodległości, wspominamy ważne dla nas osoby – ustanawiając Miesiąc queerowej historii Polski, podkreślamy obecność nieheteronormatywnych osób w dziejach naszych miast, regionów, kraju. W ramach Miesiąca, QueerMuzeum zaprosi na specjalne wydarzenia (wykłady i spotkania z Ewą Majewską, Ryszardem Kisielem, Mathiasem Foitem, Anną Dżabaginą oraz na okolicznościowe oprowadzania). Już teraz wiele się dzieje – we Wrocławiu trwają, do końca listopada, Wrocławskie Dni Queerstorii i wystawa „Historie odzyskane. Queer na Dolnym Śląsku”.

Sprawdź szczegóły wydarzenia

Celem projektu jest wzmocnienie potencjału lokalnych grup i organizacji działających na rzecz społeczności LGBT+  (w szczególności na rzecz dzieci i młodzieży LGBT+, osób transpłciowych, niebinarnych oraz interpłciowych) w miejscowościach do 250 tys. osób. Termin zgłaszania projektów mija 25 listopada.

Po sukcesie poprzedniej edycji programu widzimy, jak duży wpływ może mieć nasze wspólne działanie. Udało nam się wesprzeć wiele ważnych, lokalnych inicjatyw oraz stworzyć wartościową przestrzeń do współpracy, wymiany doświadczeń i wzajemnego wsparcia pomiędzy organizacjami i grupami grantobiorczymi.

Dlatego z ogromną radością kontynuujemy program także w tym roku. Naszym celem jest dalsze wzmacnianie grup i organizacji, które często dopiero rozpoczynają swoją drogę w pracy projektowej i zarządzaniu funduszami, ale mają ogromny potencjał, energię i pomysły, które realnie odpowiadają na potrzeby społeczności lokalnych.

Chcemy nadal wspierać inicjatywy, które budują bezpieczne i przyjazne przestrzenie dla osób LGBT+ w mniejszych miejscowościach i regionach, gdzie takie działania są szczególnie potrzebne. Wierzymy, że dzięki kolejnym edycjom programu ruch społeczny będzie jeszcze silniejszy, bardziej zróżnicowany i solidarny – mówi Magdalena Więch, koordynatorka ds. wsparcia ruchu LGBT+

Kto może aplikować?

Zapraszamy do składania wniosków organizacje, grupy i kolektywy (minimum 3-osobowe), które:

• działają na rzecz poprawy sytuacji i praw osób LGBT+, w szczególności dzieci i młodzieży LGBT+, osób transpłciowych, niebinarnych oraz interpłciowych,
• są związane z lokalną społecznością LGBT+ i odpowiadają na jej potrzeby, ze szczególnym uwzględnieniem grup i organizacji koncentrujących się na pomocy psychologicznej, wsparciu w procesie tranzycji oraz przeciwdziałaniu transfobii,
• angażują się w budowanie bezpiecznych przestrzeni dla osób LGBT+ w swojej społeczności,
• mieszczą się i prowadzą działania w miejscowościach do 250 tys. mieszkańców, ze szczególnym uwzględnieniem województw: lubelskiego, warmińsko-mazurskiego, małopolskiego, podlaskiego i podkarpackiego,
• mają niewielkie doświadczenie w realizacji grantów i chcą rozwijać swoje umiejętności prowadzenia projektów ze wsparciem KPH,
• są otwarte na rozwijanie swojej wiedzy i umiejętności w obszarze komunikacji (np. komunikacja w social mediach) oraz na budowanie współpracy w ramach ruchu na rzecz praw osób LGBT+.

Zachęcamy grupy i organizacje do budowania lokalnych partnerstw i składania indywidualnych wniosków wraz z oznaczeniem, że są one częścią większych inicjatyw realizowanych w tymże partnerstwie.

Jakiego rodzaju działania mogą być finansowane?

• wsparcie/budowanie społeczności (grupy integracyjne, spotkania społecznościowe),
• edukacja (warsztaty, szkolenia, spotkania networkingowe),
• kultura i integracja społeczna (koncerty, wystawy, spotkania autorskie oraz tworzenie bezpiecznej przestrzeni dla lokalnej społeczności LGBT+).

Jaka jest wysokość grantu? 

Wysokość grantu wynosi od 5 tysięcy do 10 tysięcy złotych. 

Budżet i harmonogram 

• Całkowita kwota na dofinansowanie projektów: 70 tys. złotych.
• Wysokość wsparcia dla jednego projektu: od 5 tys. do 10 tys. złotych.
• Termin nadsyłania wniosków (tj. aplikacje oraz budżet) upływa: 25 listopada 2025, 23:59 CEST
• Informacja o wyborze wniosków do realizacji: do 20 grudnia 2025, 23:59 CEST
• Termin rozpoczęcia projektu: nie wcześniej niż 1 stycznia 2026.
• Termin zakończenia projektu: do 31 sierpnia 2026.
• Termin złożenia ostatecznego sprawozdania: do 21 września 2026.

Jak się zgłosić?

Wniosek wyślij w wyznaczonym terminie wypełniając formularz z załączonym i wypełnionym budżetem. 

Budżet należy pobrać, wypełnić i dołączyć na końcu formularza.

W razie trudności z wypełnieniem formularza pobierz wniosek o grant i budżet, a wypełnione dokumenty prześlij na adres e-mail: wsparcieruchu@kph.org.pl

 

Wyślij wniosek i dołącz do nas w budowaniu bardziej inkluzywnego i wspierającego środowiska dla osób LGBT+ w Polsce! 

Więcej informacji na temat programu grantowego „Wspólnymi siłami budujemy równość” znajdziesz w regulaminie i FAQ.

Zapoznaj się z polityką prywatności.

Program grantowy „Wspólnymi siłami budujemy równość: wsparcie i rozwój dla lokalnych grup i organizacji LGBT+” KPH jest realizowany dzięki wsparciu CD PROJEKT RED.

 

Z końcem tego roku z Kampanii Przeciw Homofobii po 20 latach odchodzi Mirka Makuchowska – dyrektorka, wieloletnia członkini i współtwórczyni naszej organizacji. Jej obowiązki od listopada będzie sukcesywnie przejmować Miko Czerwiński – osoba z wieloletnim doświadczeniem aktywistycznym, zarządczym i rzeczniczym.

Czym będzie zajmować się Miko Czerwiński?

Miko Czerwiński będzie odpowiedzialnx m.in. za wdrażanie nowej strategii KPH, zarządzanie zespołem, wprowadzanie zmian strukturalnych i programowych w naszej organizacji. Miko będzie również podtrzymywałx relacje z organizacjami partnerskimi, grantodawcami, mediami i decydentami.

W odczuciu zarządu KPH, Miko był najlepszą osobą kandydacką, z największym doświadczeniem w budowaniu relacji z donorami, w rzecznictwie i wielu innych obszarach kluczowych w funkcjonowaniu naszej organizacji – mówi Blanka Rozbicka, członkini zarządu KPH.

Z dużą ekscytacją przekazuję stery Miko Czerwińskiemu – osobie z ogromnym doświadczeniem, wizją i energią. Jestem przekonana, że liderująca rola Miko wprowadzi KPH na nowy etap rozwoju i pozwoli jeszcze skuteczniej realizować naszą misję. To właściwa osoba na właściwym miejscu – mówi Mirka Makuchowska, obecna dyrektorka KPH.

Kilka słów o Miko 

Miko Czerwiński w aktywizmie działa już od ponad 15 lat. Zasiada w zarządzie Fundacji Równość.org.pl, pełniłx funkcję osoby współprzewodniczącej zarządu KPH, pracowałx jako osoba menedżerska działu kampanii i mobilizacji w Amnesty International – skupiając się na prawach seksualnych i reprodukcyjnych oraz przeciwdziałaniu przemocy i dyskryminacji. Wspiera organizacje pozarządowe w zakresie zarządzania strategicznego, rzecznictwa oraz kampanii. Ma również doświadczenie w projektach rozwojowych w Afryce Wschodniej (m.in. we współpracy z UN-HABITAT) oraz koordynowaniu projektów społecznych w Londynie. Posiada dyplom Uniwersytetu Jagiellońskiego z zarządzania kulturą.

---

Jakie emocje towarzyszą Ci w Twojej nowej roli jako osoby dyrektorskiej KPH?

Miko Czerwiński: Objęcie roli dyrektorskiej w KPH budzi we mnie mieszankę wdzięczności, ekscytacji i odpowiedzialności. Czuję, że wchodzę w moment nowego etapu, w którym mamy wszystko, by KPH stała się jeszcze mocniejszą siłą w obronie praw osób LGBT+.

Sam swoje pierwsze kroki stawiałxm w lokalnych inicjatywach i wiem, jak fundamentalne znaczenie mają działania zaczynające się w społecznościach, rodzinach i sąsiedztwach. To one budują kulturę wsparcia, otwartości i dają impuls do zmian wykraczających daleko poza nasze najbliższe otoczenie. Wiem też, że aktywizm to nie tylko odwaga i gotowość do zabrania głosu tam, gdzie panuje cisza, ale też niewidoczna, żmudna praca wymagająca cierpliwości, konsekwencji i determinacji.

W mojej nowej roli chcę pomagać skupić tę energię, wspierać społeczność i wzmacniać cały ruch LGBT+. Towarzyszy mi radość, że możemy razem to zrobić. To czas odwagi, współpracy i wzrostu. Czuję, że jesteśmy w momencie, w którym naprawdę mamy szansę zmieniać rzeczywistość.

Jakie wartości stoją za Twoją wizją świata, w którym każda osoba LGBT+ może żyć dumnie? Skąd czerpiesz siłę i inspirację, by tę wizję urzeczywistniać?

Wychodzę ze świata praw człowieka i wierzę, że prawa osób LGBT+ są jego integralną częścią. Równość, godność i sprawiedliwość to nie przywileje, to podstawowe prawa każdego i każdej z nas. Napędza mnie gniew na niesprawiedliwość i system, który próbuje je nam ograniczać i dawkować.

Inspiruje mnie historia chilijskiej kampanii przeciwko dyktaturze “La alegría ya viene” („Radość już nadchodzi”). Zmiana to proces, a nadzieja to skuteczne narzędzie polityczne. Czerpię siłę z momentów oporu i odwagi, queerowa radość to nie ucieczka od rzeczywistości, a strategia oporu i budowy nowego porządku – opartego o wzajemne wsparcie, sprawczość i bezkompromisową autentyczność.

Doceniam każdy ruch, każde przesunięcie granicy możliwego. Właśnie z tych małych zwycięstw rodzi się trwała zmiana społeczna. I to daje mi energię, by działać dalej – konkretnie, konsekwentnie i bez złudzeń, ale z pełnym przekonaniem, że świat da się odwrócić na właściwą stronę.

Z jakimi największymi trudnościami musi się mierzyć dziś społeczność LGBT+ i co Twoim zdaniem jest kluczem do ich przezwyciężenia?

Dziś społeczność LGBTQIA+ stoi przed dużymi wyzwaniami. W Polsce wciąż brakuje realnej ochrony prawnej, a ruch często działa w warunkach niedofinansowania. System zmusza nas do konkurencji, która zużywa naszą energię i nas wyhamowuje, zamiast prowadzić do nowych, ciekawych i innowacyjnych rozwiązań. Na świecie z kolei rośnie presja konserwatywnych ruchów, fale dezinformacji i próby cofania postępów społecznych, co zmusza nas do obrony dotychczasowych osiągnięć.

Kluczem do przezwyciężenia tych wyzwań jest pełna mobilizacja i kreatywne wykorzystanie energii ruchu. Potrzebujemy różnych dróg dotarcia do wspólnego celu. Różnorodności strategii, współpracy i wymiany doświadczeń, które pozwalają przekształcać napięcia w siłę. Jednocześnie nie możemy zapominać o inwestowaniu w profesjonalizm, bezpieczeństwo i rozwój organizacji. Bo silny ruch to ruch odporny, zdolny do działań o realnym wpływie.

Jakie zmiany i inicjatywy chciałbyś wprowadzić w nadchodzących miesiącach, by KPH jeszcze lepiej odpowiadała na wyzwania społeczności LGBT+?

Najbliższe miesiące w KPH chcę poświęcić na wzmacnianie fundamentów naszej organizacji i całego ruchu LGBT+ w Polsce. Przede wszystkim zależy mi na zwiększeniu widoczności i wpływu naszych kampanii. Tak, by głos KPH, jak i całej społeczności, był nie tylko słyszalny, ale realnie inspirował do działania i zmiany.

Równolegle chcę wzmacniać cały ruch w Polsce, wspierać kompetencje w ruchu, ale i budować zróżnicowane źródła finansowania, które zapewnią niezależność i stabilność naszych działań na rzecz praw osób LGBT+. Chcę, aby KPH była organizacją, która nie tylko reaguje, ale wyprzedza wyzwania, robi to skutecznie.

Chciałbym, aby prawa osób LGBT+ były osadzone w szerszej rozmowie o przyszłości demokracji i praworządności w Polsce i Europie. Bo wierzę, że bez naszego głosu, doświadczenia i wizji równości nie da się stworzyć społeczeństwa naprawdę otwartego i sprawiedliwego.

Czym dla Ciebie jest skuteczna zmiana i efektywne działanie na rzecz równości?

Dla mnie skuteczność w organizacji pozarządowej oznacza połączenie pasji z precyzją. To zdolność do działania z sercem i empatią, przy jednoczesnym planowaniu, analizie danych i ewaluacji efektów. Skuteczna organizacja mierzy sukces realnym wpływem na społeczeństwo i struktury władzy.

Skuteczność to też odporność na kryzysy, umiejętność uczenia się, adaptacji i odwagi w eksperymentowaniu. To zdolność budowania współpracy i sojuszy – z ruchami społecznymi, instytucjami i sektorem prywatnym – by wspólnie osiągać cele.

Musimy pamiętać też, że systemowa zmiana to maraton, a naszą skuteczność mierzymy na punktach kontrolnych. Warto zauważać pomniejsze sukcesy jednocześnie stanowczo dążąc do naszej wizji świata. 

Miko – cieszymy się, że dołączasz do zespołu KPH i że wspólnie będziemy budować Polskę równych praw!

Maciej Zakliczyński, znany dotąd szerokiej publiczności z pracy w teatrze i telewizji, debiutuje w świecie literatury powieścią, która wzbudza emocje wśród krytyków i czytelników. „Bezruch” to intymna opowieść o emocjonalnym paraliżu, odpowiedzialności i miłości, która czasem jest jedynym ratunkiem przed rozpadem. KPH objęło matronat nad powieścią.

O książce

Adam – pięćdziesięcioletni mężczyzna – żyje u boku młodszego partnera, Kacpra. Łączy ich wspólna codzienność, dzielą – niewypowiedziane słowa i cienie przeszłości. Gdy Adam odbiera telefon od Sebastiana, przyjaciela sprzed lat, rusza w podróż, która okaże się zarówno misją ratunkową, jak i próbą pożegnania.

To książka, która przypomina, że miłość – zwłaszcza ta dorosła, dojrzała – to odpowiedzialność i empatia. I że brak reakcji bywa równie niszczący jak jawna przemoc.

Bezruch Macieja Zakliczyńskiego stawia się po stronie literatury – nie goni za trendami, lecz zakłada, że wciąż jest miejsce na narrację gęstą, pełną, niepodporządkowaną wymogom łatwej konsumpcji.

Premiera książki już 7 listopada!

Dlaczego warto?

„Bezruch” to:

• literatura psychologiczna i społecznie ważna – opowieść o miłości, samotności, wykluczeniu i empatii,
• uniwersalne przesłanie – choć bohaterowie mierzą się z tematami bliskimi społeczności LGBTQ+, powieść dotyka doświadczeń każdego człowieka: potrzeby bliskości, akceptacji, prawa do drugiej szansy,
• europejska odpowiedź na „Małe życie” Hanyi Yanagihary – książka kameralna, symboliczna, równie bolesna, ale opowiedziana ciszej.

O autorze

Maciej Zakliczyński jest choreografem, reżyserem, wykładowcą, współtwórcą popularnych formatów telewizyjnych. W „Bezruchu” odsłania zupełnie inną twarz – literacką i osobistą. To jego debiut powieściowy, który już został uznany za jeden z najciekawszych głosów polskiej prozy introspekcyjnej.

Kup książkę

Wyrokiem z 16 października 2025 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie zmienił wydany w odniesieniu do siedmiu oskarżonych wyrok nakazowy. W dalszym ciągu uznaje ich za winnych, jednakże orzeczone w wyroku kary są niższe niż te orzeczone wyrokiem nakazowym. 

Czego dotyczyła sprawa?

To już kolejne – nieprawomocne, orzeczenie w sprawie Jakuba i Dawida. Opublikowali oni w 2017 roku post na swoim profilu na Facebooku, pod którym pojawiło się wiele nienawistnych komentarzy. Pod postem znalazły się treści zawierające groźby, a także bezpośrednie wezwania do przemocy, w tym również do pozbawienia życia. Jakub i Dawid złożyli zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, w którym wytypowali 34 osoby, co do których dane w sieci pozwalały na ich łatwe zidentyfikowanie oraz dołączyli do zawiadomienia dowody, które miały ułatwić pracę organom ścigania. W odniesieniu do innej grupy sprawców w tej samej sprawie, postępowanie zostało umorzone ze względu na przedawnienie karalności (czytaj więcej: po 7 latach umorzenie postępowania – tak Polska nie chroni przed mową nienawiści). 

Kolejne rozstrzygnięcie w sprawie

W odniesieniu do ujawnionych 7 autorów homofobicznych wpisów, 15 kwietnia 2024 roku zapadł wyrok nakazowy. W wyroku tym, sąd uznał ich za winnych zarzucanych im czynów i orzekł wobec części z nich kary grzywny, a wobec pozostałych kary ograniczenia wolności. Na skutek wniesionego sprzeciwu wyrok nakazowy utracił moc i sprawa trafiła do rozpoznania przez sąd rejonowy. Sąd wydał rozstrzygnięcie znacznie łagodniejsze niż to z wyroku nakazowego. W odniesieniu do części sprawców zmienił kwalifikację prawną z publicznego nawoływania do popełnienia przestępstwa (art. 255 § 1 kodeksu karnego) na ścigane z oskarżenia prywatnego znieważenie (art. 216 k.k.), warunkowo umarzając postępowanie lub zamieniając karę z kary ograniczenia wolności na karę grzywny albo orzekając łagodniejszą karę grzywny. 

Po siedmiu latach batalii sądowych dowiedzieliśmy się, że nie możemy czuć się we własnym kraju bezpiecznie i nie mamy żadnego wsparcia państwa w tej kwestii. Wymierzona kara jest żartem ze sprawiedliwości. Państwo zamiast bronić nas, wielokrotnie znieważonych i zastraszanych daje tym wyrokiem niejako przyzwolenie na podobne działania – komentują wyrok Jakub i Dawid.

Powyższe rozstrzygnięcie niepokoi, ale niestety nie zaskakuje. Zapewnienie skutecznej ochrony przed homofobiczną mową nienawiści w oparciu o istniejące przepisy jest trudne – wiąże się z długotrwałymi postępowaniami przygotowawczymi, trudnościami z odpowiednim zabezpieczeniem materiału dowodowego czy identyfikacją sprawców. Gdy sprawa finalnie trafi do sądu, nie zawsze kończy się wydaniem wyroku skazującego na sprawiedliwą karę w satysfakcjonującej pokrzywdzonych wysokości. 

Jakuba i Dawida reprezentowali adw. Paweł Knut, adw. Artur Kula oraz adw. Justyna Jezierska z Kancelarii KMA.

Polska nadal nie zapewnia skutecznej ochrony przed mową nienawiści 

Brak odpowiednich regulacji prawnych, pozwalających na ściganie z urzędu mowy nienawiści, w tym również wymierzonej w osoby LGBT+, połączony z niskim zaufaniem do organów ścigania przekłada się na bardzo niski stopień zgłaszania takich czynów. KPH wraz z innymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego od lat zabiega o znowelizowanie Kodeksu karnego w przedmiotowym zakresie. W bieżącym roku, rządowy projekt ustawy nowelizującej został przyjęty przez obie izby Parlamentu, jednakże ówczesny Prezydent Andrzej Duda skierował go do Trybunału Konstytucyjnego, który uznał niekonstytucyjność ustawy. 

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego rozczarowuje, ale nie zaskakuje. Niestety, powoływanie się na ochronę konstytucyjnej ochrony wolności nie rozwiąże problemu, jakim jest nienawiść wobec m.in. osób LGBT+ w przestrzeni publicznej czy w internecie. A zarzut zbyt głębokiej ingerencji wolność słowa zdaje się być niezrozumiała w świetle innego konstytucyjnego przepisu ochrony przed dyskryminacją. To zła decyzja i krok wstecz  – komentował  rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego dla prawo.pl Przemek Walas, kierownik rzecznictwa w KPH.

Kiedy politycy zaczynają mówić o wypowiadaniu międzynarodowych konwencji – nawet jeśli robią to tylko w medialnych wywiadach – powinna nam się zapalić czerwona lampka. Bo takie słowa rzadko padają przypadkiem. Zazwyczaj są testem: sprawdzają, na ile społeczeństwo jest gotowe zrezygnować z ochrony, którą uznaliśmy za oczywistą.

Dla przypomnienia – Polska już raz stała na granicy takiego kroku. W 2020 roku rząd Prawa i Sprawiedliwości zapowiedział wycofanie się z Konwencji Stambulskiej, czyli konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Dokument ten nie tylko zobowiązuje państwa do skutecznej ochrony ofiar przemocy, ale też do edukowania społeczeństwa, wspierania równości płci i walki z uprzedzeniami. Próba jego wypowiedzenia była w istocie próbą osłabienia ochrony kobiet przed przemocą. I spotkała się z ostrą reakcją społeczeństwa obywatelskiego, które wyszło na ulice głośno domagać się słusznie należnej ochrony praw kobiet.

Dziś coraz częściej mówi się o „suwerenności” w kontekście Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. To niepokojący kierunek. Bo ta Konwencja to nie obcy, narzucony dokument – to wspólne europejskie zobowiązanie do ochrony godności człowieka. To ona sprawia, że państwo nie może bezkarnie ingerować w nasze życie prywatne, więzić za poglądy, czy dyskryminować ze względu na orientację lub tożsamość.

Konwencja działa – i zmienia życie ludzi

Łatwo zapomnieć, że te zapisy to nie tylko papier. Dzięki Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i orzeczeniom Trybunału w Strasburgu prawo w Europie zmieniało się na lepsze – realnie, wymiernie, dla konkretnych ludzi.

To właśnie Konwencja stała za przełomowym wyrokiem w sprawie Dudgeon przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (1981). Trybunał orzekł, że karanie za stosunki między mężczyznami w Irlandii Północnej narusza prawo do prywatności. W efekcie już rok później takie przepisy zniknęły z prawa.
Podobnie w Irlandii – sprawa Norris przeciwko Irlandii (1988) doprowadziła do depenalizacji relacji homoseksualnych w 1993 roku.

Konwencja dała też podmiotowość osobom transpłciowym. W sprawie Goodwin przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (2002) Trybunał uznał, że brak możliwości uzgodnienia płci w dokumentach narusza podstawowe prawa człowieka. Efektem był Gender Recognition Act 2004, czyli ustawa, która pozwoliła Brytyjkom i Brytyjczykom na zgodność dokumentów z ich tożsamością.

A kiedy w 2015 roku Trybunał orzekał w sprawie Oliari i inni przeciwko Włochom, stwierdzając, że brak prawnego uznania związków jednopłciowych narusza Konwencję, w 2016 roku Włochy wprowadziły związki partnerskie.

Tak właśnie działa Konwencja. Nie przez ideologiczne spory, tylko przez prawo, które chroni ludzką godność i wolność.

Polska też korzysta z tej ochrony

Wbrew narracji niektórych polityków, Polska nie jest ofiarą Trybunału w Strasburgu. Wręcz przeciwnie – korzysta z jego orzeczeń.
W ostatnich latach ETPCz wielokrotnie przypominał, że Polska ma obowiązek zapewnić równe traktowanie osobom LGBT+. W sprawach Przybyszewska i inni przeciwko Polsce (2023) oraz Formela i inni przeciwko Polsce (2024) Trybunał uznał, że brak uznania związków jednopłciowych narusza Konwencję. Właśnie te orzeczenia zostały przywołane w uzasadnieniu projektu rządowej ustawy o związkach partnerskich, który trafił do konsultacji w 2024 roku.

W sprawie W.W. przeciwko Polsce (2024) Trybunał pochylił się nad sytuacją transpłciowych osób osadzonych w zakładach karnych. Polska przegrała – ale w konsekwencji Służba Więzienna zapowiedziała stworzenie zespołu, który ma poprawić standardy traktowania takich osób. To pokazuje, że Konwencja działa: wskazuje błędy i mobilizuje państwo do naprawy systemu.

Droga na skróty nie popłaca

Przyjęcie Konwencji to nie gest symboliczny, lecz konkretne zobowiązanie – państwa wobec swoich obywateli. To umowa, że w kwestii ochrony praw człowieka władza będzie stawała na wysokości zadania, nawet wtedy, gdy to trudne lub niepopularne. Umów się nie zrywa tylko dlatego, że stały się wymagające.

Dlatego każde hasło o „wypowiadaniu konwencji”  powinno budzić niepokój. Bo gdy odchodzimy od Konwencji, odchodzimy od zasad, które czynią z Europy wspólnotę wartości, a nie tylko geograficzny zbiór państw.

Wypowiadanie konwencji nie jest dowodem siły państwa, ale oznaką politycznej bezradności. To reakcja tych, którzy zamiast rozwiązywać problemy, wolą udawać, że znikną razem z dokumentem. W rzeczywistości brak Konwencji nie usuwa problemów, ale zdecydowanie usuwa ochronę przed ich skutkami. Naiwnością jest wierzyć, że mniej prawa oznacza więcej bezpieczeństwa.

Polska zobowiązała się, że będzie chronić godność i prawa człowieka – wszystkich ludzi, bez wyjątku. I tego zobowiązania nie można po prostu wypowiedzieć.
Konwencja musi zostać.

Komisja Europejska przyjęła nową strategię na rzecz równości osób LGBTIQ+ na lata 2026–2030, kontynuując działania zapoczątkowane w pierwszej strategii z lat 2020–2025. Dokument ma na celu wzmocnienie ochrony praw człowieka, zwalczanie przemocy i dyskryminacji oraz budowanie Europy, w której każda osoba może żyć w bezpieczeństwie i być sobą.

Wyzwania i potrzeba dalszych działań

Choć akceptacja społeczna osób LGBTIQ+ w UE wzrosła w ostatnich latach, wciąż zbyt wiele osób doświadcza przemocy, mowy nienawiści i dyskryminacji.
Z danych Komisji wynika, że około jedna na cztery osoby LGBTIQ+, a także blisko połowa transpłciowych kobiet i mężczyzn, doświadczyła tzw. „praktyk konwersyjnych” – obejmujących przemoc fizyczną, psychiczną i seksualną, a także poniżanie i werbalne ataki.

Trzy filary strategii

Nowa strategia opiera się na trzech głównych kierunkach działań:

1. Ochrona przed przemocą – walka z nienawiścią w każdej formie, zarówno offline, jak i w sieci.
   Komisja utworzy centrum wiedzy monitorujące mowę nienawiści online oraz wdroży plan działania przeciwko cyberprzemocy, zwłaszcza wobec młodzieży LGBTIQ+.

2. Równe prawa i szanse – wzmocnienie ochrony przed dyskryminacją w miejscu pracy, edukacji, ochronie zdrowia czy usługach.
   W 2026 r. opublikowany zostanie raport z realizacji Dyrektywy o równości w zatrudnieniu, a Komisja przedstawi nowe wytyczne dotyczące inkluzywnych praktyk rekrutacyjnych. Szacuje się, że dyskryminacja ze względu na orientację seksualną kosztuje UE nawet 89 miliardów euro rocznie w utraconym PKB.

3. Wspólne działanie społeczeństwa – włączenie organizacji społecznych, instytucji i obywatelek_eli w tworzenie równych warunków dla wszystkich.
   Finansowanie działań na rzecz równości będzie kontynuowane w ramach programu CERV+ (AgoraEU), który do 2027 r. przeznaczy nawet 3,6 miliarda euro na walkę z dyskryminacją, przemocą ze względu na płeć oraz wspieranie demokracji uczestniczącej.

Konkretne inicjatywy

Komisja zapowiedziała m.in.:

• analizę skali i skutków „terapii konwersyjnych” w UE w celu opracowania propozycji prawnego zakazu,

• wsparcie państw członkowskich w uchwalaniu krajowych strategii dla osób LGBTIQ+ i planów działania,

• ścisłą współpracę z instytucjami UE i społeczeństwem obywatelskim w monitorowaniu postępów – przegląd śródokresowy strategii zaplanowano na 2028 rok.

Fundamenty prawne i polityczne

Nowa strategia buduje na obowiązujących już aktach prawnych, w tym na:

• dyrektywie z 2024 r. o standardach dla organów ds. równości, gwarantującej ich niezależność i lepszą ochronę ofiar dyskryminacji,

• zaktualizowanym Kodeksie postępowania, który wzmacnia zasady moderacji treści nielegalnej mowy nienawiści w Internecie.

Wspólna odpowiedzialność

Komisja wezwała wszystkie państwa członkowskie do opracowania własnych krajowych strategii i zadeklarowała gotowość wsparcia ich wdrażania. Walka z nierównością – jak podkreślono – jest wspólnym obowiązkiem wszystkich instytucji i społeczeństw Unii.

Dowiedz się więcej i pobierz strategię

To już tydzień z „ustawą o statusie osoby najbliższej w związku i umowy o wspólnym pożyciu”. Ruszyła licytacja, czy Prezydent Karol Nawrocki podpisze ją po szybkim przeprocedowaniu jej przez rząd, sejm i senat. Choć nadal nie znamy szczegółów projektu, nie przeszkodziło to politykom_czkom wypowiadać się w sprawie jej losów. 

Słuchając ich wypowiedzi, zainspirowałyśmyśmy się i  stworzyłyśmy_liśmy subiektywną listę przebojowych komentarzy politycznych wokół propozycji PSL i Lewicy. Przy większości z nich nachodzi nas nostalgia, że już gdzieś to słyszałyśmy. Stąd kaseta magnetofonowa nie jest tu przypadkowa. 

Posłuchaj naszej “niezwiązkowej” składanki!

1. Donald Tusk – premier – w przeboju „Nie zachwyci”

„Mamy COŚ, co nikogo nie zachwyci”

2. Władysław Kosiniak-Kamysz w przeboju „130 lat innowacyjności w PSL”

„To jest innowacyjne podejście, to jest postępowe podejście, którego wymagają dzisiejsze czasy”

3. Anna Bryłka (Konfederacja) w przeboju „Nie dla przywileju”

„Mamy instytucję małżeństwa dla związków heteroseksualnych. A związki homoseksualne nie potrzebują takich przywilejów”

4. Marek Sawicki (PSL) w przeboju „Ballada stolarska”

„Nie będę pomagał Lewicy we wkładaniu nogi między drzwi a futrynę”

5. Marek Sawicki (PSL) w przeboju „Pomocny Marek”

„Niby dlaczego ja mam w tym Lewicy pomagać? Niech Lewica to zrobi. Ja wcale im nie będę przeszkadzał, ale pomagać też nie będę”

6. Jan Kanthak (PiS) w przeboju „Pazerne LGBT” (pytany, po co umowa ma być rejestrowana w USC) 

„Po to, żeby zrobić inscenizację ślubu. O to chodzi tym środowiskom. Dać im mały paluszek, wezmą całą rękę”

7. Jarosław Kaczyński (PiS) w przeboju „Ultralewico, nie atakuj nam rodziny”

„To ultralewicowe rozwiązanie uderzające w podstawową komórkę społeczną, jaką jest rodzina”

8. Krystian Kamiński (Konfederacja) w przeboju „Więcej małżeństw!”

„Potrzebujemy więcej małżeństw, żeby było więcej dzieci“

9. Zbigniew Bogucki (Kancelaria Prezydenta) w przeboju „Porządek musi być”

„Żadna ustawa nie może podważać szczególnej roli i pozycji małżeństwa (…) W oparciu o małżeństwo tworzy się rodzinę, w oparciu o rodzinę tworzy się naród. Tak wygląda normalny porządek, a Prezydent będzie strażnikiem normalnego porządku.

Znasz inne „przeboje” polskich polityków i polityczek? Podziel się z nami w mediach społecznościowych!

Raport „Being intersex in the EU” przygotowany przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) przedstawia wyniki badania dla osób interpłciowych w 30 krajach — 27 państw członkowskich UE oraz Albanii, Macedonii Północnej i Serbii. Badanie bazuje na trzeciej edycji ankiety „EU LGBTIQ Survey III” przeprowadzonej w 2023 r., w której wzięło udział 1 920 osób interpłciowych.  Celem raportu jest ukazanie doświadczeń osób interpłciowych w zakresie dyskryminacji, przemocy, opieki zdrowotnej, edukacji, mieszkalnictwa oraz sformułowanie rekomendacji dla państw i instytucji UE w celu zapewnienia lepszej ochrony praw podstawowych osób interpłciowych.

Najważniejsze ustalenia

Dyskryminacja, przemoc i nękanie

• 61% respondentek i respondentów deklarowało, że zostało poddanych dyskryminacji w ciągu ostatnich 12 miesięcy z powodu swojej tożsamości – w praktyce poziom ten nie zmienił się znacząco w porównaniu z 2019 r. (62 %).

• 15% osób interpłciowych doświadczyło fizycznej lub seksualnej przemocy w ciągu roku poprzedzającego badanie; w perspektywie pięciu lat ta liczba wyniosła 34 % (wcześniej w analogicznym badaniu 2019 r. – 22 %).

• 76% osób interpłciowych wskazało, że w szkole było celem prześladowania, drwin, obelg albo pogróżek — wzrost z 54% w badaniu 2019 r.

Ingerencje medyczne i praktyki nakierowane na zmianę

• 57% badanych wskazało, że przeszło operację lub inne leczenie mające na celu modyfikację ich cech płciowych bez ich w pełni świadomej zgody.

• 39% respondentów i respondentek doświadczyło tzw. praktyk konwersyjnych mających na celu zmianę ich orientacji lub tożsamości płciowej — znacznie wyższy odsetek niż wśród ogółu społeczności LGBTIQ (25 %).

Wsparcie psychiczne, sytuacja mieszkaniowa i inne zagrożenia

• 53% osób interpłciowych deklarowało, że w roku poprzedzającym badanie miało myśli samobójcze — wobec 37% w całej grupie LGBTIQ.

• 6% respondentów i respondentek musiało przynajmniej raz spać bez dachu nad głową, co wśród ogółu LGBTIQ wyniosło 1%, a w populacji generalnej UE – 0,2%.

Status i identyfikacja wielowymiarowa

Raport podkreśla, że wiele osób interpłciowych identyfikuje się również jako osoby trans, niebinarne lub też mają różne orientacje seksualne — co wpływa na kumulację doświadczeń dyskryminacyjnych lub wykluczenia.

Raport „Being intersex in the EU” pokazuje jasno — pomimo formalnej ochrony prawnej i deklaracji równości, osoby interpłciowe w UE napotykają wyjątkowo wysokie poziomy przemocy, dyskryminacji, ingerencji medycznych bez zgody i wykluczenia społecznego. Aby zmiana była skuteczna, nie wystarczą jedynie deklaracje — potrzebna jest systemowa praca legislacyjna, edukacyjna, wsparcie instytucjonalne oraz uwzględnienie tych zagadnień we wszystkich politykach publicznych.

Pobierz cały raport