W Wiedniu odbyła się 12. konferencja ILGA-Europe, której mottem było „Myśląc Globalnie. Działając lokalnie”. Tomasz Szypuła, sekretarz KPH, został członkiem zarządu ILGA-Europe.

Konferencję współorganizowała wiedeńska organizacja LGBT – Hosi-Wien. Doroczna konferencja ILGA-Europe była wyjątkową okazją do spotkania się, dyskusji i nawiązania współpracy dla blisko 230 przedstawicieli organizacji LGBT z 40 krajów z całej Europy.

Konferencję otworzyły Barbara Prammer – Przewodnicząca Parlamentu Austriackiego oraz Maria Berger – austriacka Minister Sprawiedliwości. W konferencji wziął udział także Komisarz Rady Europy ds. Praw Człowieka, pochodzący ze Szwecji Thomas Hammarberg.

Podczas 4 dni warsztatów, wystąpień plenarnych i nieformalnych spotkań uczestnicy dyskutowali o monitoringu przestrzegania praw osób LGBT, o większym włączeniu osób transpłciowych do działań ruchu LGBT, o współpracy organizacji LGBT ze związkami zawodowymi, czy o nowej antydyskryminacyjnej dyrektywie „horyzontalnej” zaproponowanej przez Komisję Europejską.

Greg Czarnecki i Tomasz Szypuła z Kampanii Przeciw Homofobii poprowadzili warsztat prezentujący 3-letni projekt KPH, finansowany przez Open Society Institute – Monitoring Dyskryminacji LGBT. Szczegóły: www.monitoring.kph.org.pl

Oficjalnej części konferencji towarzyszyły wydarzenia towarzyskie, m.in. uroczysta kolacja we Wiedeńskim Ratuszu, na zaproszenie burmistrza Michaela Häupla, a także koncert amerykańskiej wokalistki Cyndi Lauper.

Konferencja ILGA-Europe jest równocześnie walnym zebraniem organizacji-członków, dlatego uczestnicy wybrali 10-osobowy Zarząd ILGA-Europe. Na 3. kadencję został także wybrany Tomasz Szypuła, sekretarz zarządu Kampanii Przeciw Homofobii.

Obecny zarząd to:

Louise Ashworth (UNISON, Wielka Brytania)

Ruth Baldacchino (Malta Gay Rights Movement , Malta)

Martin K.I. Christensen (LBL, Dania) – Współprzewodniczący

Linda Freimane (Mozaika, Łotwa)

Deborah Lambillotte (Holebifederatie, Belgia) – Współprzewodnicząca

Christine Le Doaré (Centre LGBT de Paris, Francja)

Renato Sabbadini (Arcigay, Włochy) – Sekretarz

Paata Sabelashvili (Inclusive Foundation, Gruzja)

Pierre Serne (Commission LGBT des Verts, Francja) – Skarbnik

Tomasz Szypuła (Kampania Przeciw Homofobii, Polska)

Następna konferencja ILGA-Europe w 2009 roku odbędzie się na Malcie i będzie współorganizowana przez Malta Gay Rights Movement.

Obecnie od 3 do 6 listopada trwa konferencja światowej ILGA, która w tym roku świętuje swoją 30. rocznicę powstania.

Więcej: http://www.ilga.org/

Polskimi członkami ILGA-Europe są: Fundacja Kultura dla Tolerancji, Fundacja Równości, Kampania Przeciw Homofobii oraz Lambda-Warszawa. Fundacja Transfuzja jest kandydatką do członkowstwa w ILGA-Europe. Pełna polska nazwa ILGA-Europe to: Europejski Region Międzynarodowego Stowarzyszenia Lesbijek i Gejów.

Więcej: http://www.ilga-europe.org/

Już od 3 lat Kampania Przeciw Homofobii organizuje jesienią turniej futbolu stołowego o „Tęczowy Puchar”. W ten sposób włączamy się w Międzynarodowy Tydzień Akcji Futbol Przeciw Rasizmowi w Europie (FARE).

Co roku do udziału zapraszamy organizacje pozarządowe zajmujące się walką z dyskryminacją, organizacje skupiające mniejszości oraz wszystkich zainteresowanych szerzeniem tolerancji. Wystawienie swojej reprezentacji w turnieju to wspaniała okazja, by poznać się z działaczami pracującymi w pokrewnej dziedzinie, w nieformalnej atmosferze wymienić doświadczenia, nawiązać kontakty i współpracę oraz szansa dla warszawiaków, by poznać działalność organizacji pozarządowych.

Celem projektu jest podniesienie świadomości i poszerzenie wiedzy na temat mniejszości mieszkających w Warszawie oraz promocja tolerancji wśród młodych ludzi poprzez umożliwienie im kontaktu z przedstawicielami mniejszości seksualnych, etnicznych, narodowych, a także z pracą organizacji pozarządowych, które reprezentują.

Następny Tęczowy Puchar w pażdzierniku 2009.

Czy można być homo, trans albo bi i mieć rodzinę? Oczywiście, że tak! Przekonać się o tym mogli uczestnicy Festiwalu Tęczowych Rodzin, który zakończył się w niedzielę.

W jego ramach odbyły się warsztaty, wykłady, projekcje filmów, dyskusje, rodzinny piknik oraz talk-show. W wydarzeniach tych brali udział przedstawiciele środowiska LGBT wraz dziećmi, rodzicami oraz partnerami i partnerkami. Oprócz tego, że było radośnie, ciekawie i sympatycznie, było również – rodzinnie.

Festiwal był pomysłem Kampanii Przeciw Homofobii i Fundacji Trans-Fuzja. Te dwie organizacje postanowiły pokazać szerszej publiczności, że zarówno osoby homoseksualne, jak i transpłciowe nie są odludkami, samotnikami czy też zatwardziałymi singlami. Że mają rodziny, rodziców, rodzeństwa, dzieci, partnerów i partnerki, żony i mężów, ukochane i ukochanych. Że mają typowe rodziny lub też tworzą rodziny zupełnie wyjątkowe i różne od tych, które znamy, lecz tak samo pełne ciepła, miłości, wsparcia i akceptacji, być może nawet bardziej zżyte i mocne, bo czasem pokonać muszą o wiele więcej przeciwności losu.

Pierwszym festiwalowym wydarzeniem był wykład Katarzyny Bojarskiej o wdzięcznym tytule „I żyli długo i szczęśliwie. O śpiącym królewiczu, szewczynce Dratewce, siedmiu krasnoludkach i nieheteronormatywnych modelach ich rodzin”. Doktor Bojarska przekazała usystematyzowaną wiedzę na temat sytuacji prawnej rodzin LGBT. Po wykładzie odbyła się projekcja filmu Daddy and Papa, a te osoby, które były bardzo zainteresowane tematyką tęczowych rodzin od strony prawnej, mogły ją zgłębiać następnego dnia na warsztacie prowadzonym przez prawników KPH, Krzysztofa Śmiszka i Monikę Zimę. W tym czasie, gdy jedna grupa dowiadywała się, jak tworzyć tęczowe rodziny, druga uczyła się asertywnych zachowań na warsztacie „Mój związek, moja rodzina”. Dwie trenerki, Hanna Samson oraz Kasia Remin wytworzyły wspaniałą atmosferę, a uczestnicy warsztatu jeszcze długo później byli pod jego wrażeniem. Natomiast ci, którzy tego dnia nie wybierali się na warsztaty, mogli pod wieczór obejrzeć dwa filmy o homoseksualnych rodzinach – film Oni oraz Homo.pl.

Największe zainteresowanie mediów wzbudził piknik „Tęczowe rodziny od kuchni”. Przybyłe rodziny, dziennikarzy oraz wszystkich pragnących poznać różnorodność polskich rodzin, powitał Robert Biedroń. Następnie aktorka Teatru Narodwego Kamilla Baar przeczytała bajkę dla dzieci pt. Z Tango jest nas troje. Nie wiadomo, czy to talent Kamilli, fabuła bajki czy ogólna atmosfera panująca w kawiarni Instytutu Teatralnego, w którym wszystko to się odbywało, sprawiły, że autorka niniejszej relacji o mało nie rozpłakała się jak bóbr, słuchając opowieści o dwóch pingwinach, które chciały mieć dziecko. Faktem jest, że wszyscy, bez względu na wiek, orientację seksualną i tożsamość płciową, słuchali jak urzeczeni. Słuchały małe dzieci, słuchali aktywiści LGBT, słuchali dziennikarze i obsługa kawiarni. A kiedy po skończeniu bajki wybrzmiały oklaski, Kamilla jeszcze raz zabrała głos, aby powiedzieć, że historia zakochanych pingwinów, które wspólnie wysiedziały jajo, a potem wychowywały swoje przybrane dziecko, wydarzyła się naprawę kilka lat temu w zoo w Central Parku. Jeszcze raz można było się przekonać o tym, że najlepsze scenariusze pisze samo życie.

Inne życiowe historie dziennikarzom i sobie nawzajem opowiadali zgromadzeni w kawiarni partnerzy, dzieci i rodzice. Przy herbatce i przyniesionych, własnoręcznie zrobionych zakąskach przez następne kilka godzin odbywał się rodzinny piknik. Przy najbardziej wciśniętym w kąt stoliku siedziała silna reprezentacja osób trans, a wśród nich Anna, transseksualistka, która przyszła wraz ze swoim dorosłym synem oraz Wiktor – student, który zabrał swoją mamę. Obok rozmawiały i żartowały rodziny homoseksualne.

Festiwal zakończył mocny transgenderowy akcent – dwa filmy opowiadające o relacjach osób transpłciowych z ich rodzinami – No dumb questions. Jego narratorkami są trzy siostry mające pomiędzy 5 a 11 lat, które uczą się akceptować swoją ciotkę Barbarę, która wcześniej była wujkiem Billem. Drugim filmem był Transparent, opowiadający o rodzicielstwie osób transseksualnych. Pomiędzy nimi odbył się talk-show „Transfobia i transakceptacja w rodzinie” organizowany przez Trans-Fuzję, z udziałem przedstawicieli Lambdy i KPH oraz osób trans.

. Podczas talk-show osoby transpłciowe i crossdreserzy opowiadali o swoich relacjach rodzinnych, o tym, jak rodziny przyjęły ich ujawnienie, o tym czy spotykają się z akceptacją swoich bliskich, czy z jej brakiem. Ich wypowiedzi uzupełniane były przez wypowiedzi ich bliskich, siedzących na widowni. Jak podkreślił Robert Biedroń, wydarzenie to było o tyle wyjątkowe, że wzięły w nim udział rodziny osób transpłciowych, a do tej pory nie zdarzyło się, żeby rodzice gejów i lesbijek publicznie dołączyli do akcji na rzecz tolerancji wobec osób homoseksualnych.
Po spotkaniu zaplanowana była mini żywa biblioteka, w czasie której można było wypożyczyć gości talk-show i porozmawiać z nimi sam na sam w kawiarni KinoLabu.

Festiwal Tęczowych Rodzin był przełomowym wydarzeniem, w czasie którego można było poznać wielobarwność tęczowych rodzin i zobaczyć, że osoby w nich żyjące mogą być szczęśliwe, mogą kochać, dać sobie wsparcie. Być może od teraz geje, lesbijki i osoby trans będą postrzegane nie tylko przez pryzmat swojej orientacji czy tożsamości płciowej, ale także poprzez pryzmat rodzin, które tworzą i w których się wychowali.

Bogusława Ilnicka

Info własne KPH i Trans-Fuzji

Najpierw przyszli po komunistów. Nie prostestowałem, bo nie byłem komunistą. Potem przyszli po związkowców. Nic nie mówiłem, bo nie byłem związkowcem. Potem przyszli po Żydów. Nie protestowałem, bo nie byłem Żydem. Kiedy przyszli po mnie, nie został już nikt, kto mógłby protestować.

Pamiętając o słowach pastora Niemöllera, w czasie kiedy w Polsce działy się rzeczy, w które nikt wcześniej nie wierzył, postanowiliśmy stworzyć projekt „Ciebie też to dotyczy. Reaguj na dyskryminację!”. Jest to tym ważniejszy projekt, że koncentrujemy się w nim nie tylko na orientacji seksualnej, ale też na przeciwdziałaniu dyskryminacji ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę i pochodzenie etniczne oraz religię i wyznanie.

Pierwszą i najważniejszą częścią projektu było stworzenie portalu MultiKulti – portalu o tolerancji i różnorodności. Na portalu znalazły się artykuły, reportaże, wywiady poświęcone edukacji o różnorodności i przeciwdziałaniu dyskryminacji ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę i pochodzenie etniczne, religię i wyznanie oraz orientację seksualną. Poprzez portal pokazujemy, że w Polsce jest wiele osób, które pracują na rzecz tolerancji, często są one nikomu nie znane i nie chwalą się tym, co robią, a przecież tak wiele możemy się od nich nauczyć. Na MultiKulti profesorowie psychologii i socjologii opowiadają w przystępny sposób skąd się bierze nienawiść i co zrobić, żeby Polacy polubili tych „innych”.
Zresztą przeczytajcie sami: www.multikulti.org.pl
Portal istnieje w sieci od 16 listopada 2007 i jest na bieżąco aktualizowany. W tym dniu „Gazeta Wyborcza” opublikowała „Grę w życie” promującą portal.
Obejrzyj.

Gra jest świetnym materiałem edukacyjnym – polecamy dla nauczycieli i rodziców. W grę online można wciąż zagrać na portalu. Można też zamówić bezpłatnie wersję papierową w KPH: publikacje@kph.org.pl

Drugą częścią projektu była konferencja „Świat naprawiać, czyli jak uczyć o różnorodności”, na którą zaprosiliśmy nauczycieli i edukatorów z organizacji pozarządowych. Nie było teorii – sama praktyka: najlepsze projekty z całej Polski przedstawione przez ludzi, którzy je stworzyli i wprowadzili w czyn. O tym co im się udało zmienić mówili m.in. Danuta Przywara (Helsińska Fundacja Praw Człowieka), Marzanna Pogorzelska (I LO w Kędzierzynie-Koźlu), Beata Maliszkiewicz (Towarzystwo Kształcenia Alternatywnego z Opola), Łukasz Ługowski (Kąt – Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii), Piotr Laskowski (Wielokulturowe Liceum Humanistyczne) i Piotr Choroś (Ośrodek Brama Grodzka w Lublinie). Uczestnicy konferencji byli zgodni, że potrzeba więcej takich spotkań, aby można było dzielić się doświadczeniami i uczyć się od innych.

Projekt został zrealizowany w ramach Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich i współfinansowanego przez Komisję Europejską oraz Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Departament do spraw Kobiet, Rodziny i Przeciwdziałania Dyskryminacji. Koordynacja: Marta Abramowicz

Walka z homofobią może przebiegać na różne sposoby, także za pomocą zabawy oraz obcowania z kulturą. Podążając szlakiem wytyczonym m.in. w Krakowie i Wrocławiu, KPH Toruń – we współpracy z MSKN „Gender” oraz kolektywem Sister To Sister – zorganizował własny festiwal artystycznych rozmaitości pod nazwą QueerFest.

Pierwsza edycja festiwalu (w 2006 roku) miała charakter testowy – dopiero QueerFest2, który trwał od 13 do 18 listopada 2007 roku, był prawdziwym wydarzeniem kulturalno-rozrywkowym, które zwróciło uwagę publiczności, mediów, a także władz Torunia. Dzięki festiwalowi mieszkańcy Torunia mogli m.in. podziwiać sceniczne oraz filmowe popisy Rafalali oraz Gabrieli Kulki („Rafalala Show” w Saloniku Artystycznym „Maska”), spotkać Annę Laszuk (spotkanie autorskie w księgarni EMPiK), a także obejrzeć rzadkie widowisko: występ diw polskiej sceny drag, Żakliny i Darumy, dzielących scenę z dragkingową grupą „Da Boyz” (wieczór w klubie „eNeRDe”).

Podczas QueerFestu2 odbyły się też trzydniowe pokazy wyselekcjonowanych filmów „a milion different loves?!” (seanse w kinie „Orzeł”), a także koncerty i występy grup „Edelweiss Piraten”, „Yummy Cake” oraz „SLUX”, imprezy aranżowane przez DJane Pinkshot, DJane Slut, Sonarssona oraz DJ Ossito. Dla zainteresowanych spokojniejszymi zajęciami przygotowano warsztaty i wystawy. QueerFest2 był sześciodniową próbą oswojenia mieszkańców Torunia z nieznanym: z homoseksualnością, z genderem, z queerem.

Zamiast szermowania hasłami i wymachiwania transparentami KPH Toruń wybrało metodę podstępniejszą, wabiąc publiczność na lep kultury i rozrywki. Podziałało to tak znakomicie, że QuuerFest3 jest nieunikniony.

Festiwal „Równe prawa do miłości”– jest to wydarzenie kulturalno-społeczne organizowane corocznie z okazji Święta Zakochanych, Dnia Św. Walentego. Głównym organizatorem jest Grupa Młodzieżowa Kampanii Przeciw Homofobii. Pierwsza edycja festiwalu odbyła się w lutym 2007 roku, kolejna w 2008.

Festiwal Równe Prawa do Miłości to pierwsze tego typu wydarzenie w Polsce, promujące tolerancję przy okazji obchodzonego 14 lutego Dnia Zakochanych.  Kilka dni wspaniałej zabawy w wybranych warszawskich klubach, galeriach, kawiarniach. Kulminacją Festiwalu jest impreza „kotylionowa”, skierowana do wszystkich osób chętnych poznania kogoś drugiego w otaczającej go atmosferze walentynkowej miłości.

„Równe Prawa do Miłości” to przede wszystkim alternatywna opcja  dla wszystkich osób uciekających od standardowych czerwonych serc atakujących nas w każdym miejscu na Walentynki.

Przedsięwzięcie to ma na celu zwrócenie uwagi na romantyczną i apolityczną stronę homoseksualnej miłości, którą zazwyczaj pomija się w społecznych debatach na ten temat. Kampania Przeciw Homofobii chce uzmysłowić publiczności, że nie tylko osoby o orientacji nie-heteroseksualnej borykają się z nierównością szans do pełnoprawnej miłości. W bogatym programie Festiwalu co roku uwzględnione zostają również problemy z miłością mniejszości wyznaniowych i etnicznych.

Tegoroczna strona festiwalu „Równe Prawa do Miłości”: www.festival.kampania.org.pl

Akcja „Nie jesteś sam. Nie jesteś sama” z 2007 roku była wynikiem prawie dziesięciomiesięcznych rozważań i dywagacji prowadzonych w łonie KPH Toruń. Pomysł kampanii „Nie jesteś sam. Nie jesteś sama” ewoluował i przeszedł drogę od masowej kampanii ulotkowej (miała objąć wszystkie gospodarstwa domowe w Toruniu), przez akcję z wykorzystaniem autobusów i tramwajów komunikacji miejskiej (dziennie korzysta z nich w Toruniu ponad 140 tys. ludzi), aż do akcji plakatowej.

W tygodniu przed Bożym Narodzeniem 500 charakterystycznych, różowych plakatów formatu A2 zawisło na 93 słupach ustawionych w najbardziej ruchliwych miejscach Torunia. Na połowie z nich widniała emerytka Agnieszka (lesbijka z dzielnicy Wrzosy), pozostałe zajmował student Arek (gej z dzielnicy Bydgoskie Przedmieście), każdy plakat wieńczyła informacja: w Toruniu jest prawie 8000 osób takich, jak Arek i Agnieszka. Choć były to postacie stworzone na potrzeby kampanii, przekaz był oczywisty dla wszystkich: osobą homoseksualną może być każdy, nie jest to zaniedbywalnie mała grupa, ale integralna część społeczeństwa, na co dzień niedostrzegalna.

Tylko tyle i aż tyle. w KPH Toruń uznano, że bardziej skomplikowany przekaz jest niewskazany. Przyjęto metodę małych kroczków: najpierw trzeba uświadomić społeczeństwu (w tym osobom homoseksualnym), że nie składa się wyłącznie z osób heteroseksualnych – dopiero potem można podejmować dalsze „małe kroczki”. Choć pomysł (a nawet projekty plakatów) „Nie jesteś sam. Nie jesteś sama” pochodzi z Torunia, akcja została przeprowadzona także przez KPH Trójmiasto – i to jeszcze przed pojawieniem się różowych plakatów na ulicach Torunia. Kampania. miała też trafić do Bydgoszczy, ale niespodziewany sprzeciw tamtejszego operatora słupów ogłoszeniowych pokrzyżował te plany. Sprawą bardzo intensywnie zainteresowały się media – trafiła do wszystkich liczących się lokalnych tytułów i radiorozgłośni oraz do telewizji publicznej (redakcji regionalnej).

KPH Toruń najbardziej ucieszyła niemal wyłącznie pozytywna reakcja mediów, mieszkańców, a także włodarzy Torunia i Bydgoszczy. Zgodnie piętnowano „wątpliwości” podnoszone przez bydgoską firmę zajmującą się słupami ogłoszeniowymi, a samą akcję chwalono jako wyważoną i potrzebną. „Przeciwnicy” akcji śmielej ujawnili się w Internecie, a potem także na ulicach Torunia, gdzie w trakcie Bożego Narodzenia zniszczono niemal wszystkie plakaty. To pokazuje, jak bardzo akcje tego rodzaju są potrzebne. Koordynacja: KPH Toruń

W 2005 roku Prezydentem Polski został Lech Kaczyński, a w maju 2006 Ministrem Edukacji Roman Giertych. Brutalny język pełen nienawiści inwektyw wobec gejów i lesbijek stał się językiem codziennym polskich polityków. KPH było atakowane przez Ministerstwo Edukacji co tydzień na kolejnej konferencji prasowej poświęconej pomysłom resortu. Wprost mówiło się, że poniżanie gejów i lesbijek podnosi popularność prawicowych polityków i zjednuje im Radio Maryja. Marek Edelman, przywódca powstania w getcie warszawskim, porównywał nagonkę na osoby homoseksualne do nagonki na Żydów po dojściu Hitlera do władzy. Homofobia stała się codziennością.

W takich warunkach stwierdziliśmy, że musimy zdecydowanie przeciwstawić się przemocy i mowie nienawiści. Stąd wziął się pomysł na kampanię „Co się gapisz pedale? Co się gapisz lesbo?”. Chcieliśmy podstawić społeczeństwu lustro, tak aby każdy zobaczył, że brutalnemu językowi nienawiści trzeba powiedzieć stop. Chcieliśmy też skłonić do refleksji nad tym, że nawoływanie do przemocy może skończyć się tragicznie.

W marcu 2007 plakaty z napisem „Co się gapisz pedale?!”, Co się gapisz lesbo?!” zawisły na tydzień na ulicach Warszawy. Był to teaser dalszej części kampanii – właściwego przekazu, czyli plakatu z napisem „Pedał! Lesba! Słyszę to codziennie. Nienawiść boli” i zdjęciem mężczyzny i kobiety.
Obejrzyj.

Kampania wzbudziła dyskusję na temat używania mowy nienawiści. Wszyscy przedstawiciele prawicy nie chcieli po raz pierwszy komentować akcji KPH, przewidując zapewne, że w ten sposób skupiliby uwagę na sobie i na tym, jakiego języka używają. Zrobione krótko po akcji badania CBOSu potwierdziły, że najbardziej obraźliwym słowem dla Polaków było słowo „pedał”. Kampania została wyróżniona przez miesięcznik „Media& Marketing” za pomysł i widoczność. Zajęła też 6 miejsce w rankingu najlepszych kampanii społecznych tworzony przez specjalistyczny serwis PR PRoto.

Kampanii społecznej towarzyszyła specjalna wystawę „Homofobia. Tak to wygląda!”, na której zgromadziliśmy dokumenty obrazujące przemoc, z jaką zetknęliśmy się w ciągu ostatnich dwóch lat: zdjęcia, plakaty, wycinki z gazet. Aby wprowadzić widza w klimat wystawy, klatak schodowa Austriackiego Forum Kultury, gdzie miała miejsce wystawa, została przerobiona na klatkę schodową blokowiska. Na ścianach widniały napisy sprayem: „Tu mieszka ciota”, „Aśka to lesba” czy „Pedały do gazu”.

Wystawa odbywała się w ramach prowadzonej w Polsce akcji „Każdy inny, wszyscy równi” Rady Europy.

www.stophomofobia.kph.org.pl

Homofobia. Tak to wygląda!
Koordynacja: Lisette Kampus
Grafika: Oiko Peteresen

Projekt został zrealizowany dzięki wsparciu European Youth Foundation.

Pomysł festiwalu „Kultura dla tolerancji” zrodził się w 2003 r. wśród grupki studentów związanych z krakowskim oddziałem KPH. Głównym pomysłodawcą, a także szefem pierwszej edycji festiwalu był Tomek Szypuła – wtedy wiceprezes i rzecznik prasowy KPH Kraków, obecnie sekretarz zarządu krajowego KPH.

Pierwszy festiwal „Kultura dla tolerancji” odbył się w dniach 6 – 9 maja 2004 r. Patronat nad festiwalem objęła Pełnomocnik Rządu do Spraw Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn, Izabela Jaruga-Nowacka oraz Ambasada Szwecji. Najważniejszymi wydarzeniami festiwalu były: konferencja naukowa zorganizowana przy współpracy Instytutu Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, wizyta w Państwowym Muzeum Auschwitz-Birkenau i złożenie tam hołdu homoseksualistom – ofiarom nazizmu, Marsz Tolerancji, a także pokazy filmów i koncert rockowy. Oprócz tego odbyły się liczne dyskusje, warsztaty i spotkania z twórcami i działaczami społecznymi związanymi z ruchem LGBT.

Festiwal wzbudził wielką dyskusję wśród krakowskich polityków i mediów. Także ówczesne władze Uniwersytetu Jagiellońskiego protestowały przeciwko organizacji konferencji naukowej w Instytucie Socjologii oraz przeciwko miejscu zbiórki Marszu Tolerancji na placu przed Collegium Novum, gdzie mieści się rektorat.

Organizatorzy festiwalu otrzymali ogromne poparcie od zagranicznych organizacji, a wiele osób postanowiło przyjechać do Polski i osobiście uczestniczyć w Marszu Tolerancji i całym festiwalu. W kraju rozgorzała dyskusja na temat sytuacji osób LGBT, ich miejsca w społeczeństwie i ich prawa do korzystania z przestrzeni publicznej. Festiwal uzyskał poparcie grupy wybitnych artystów i intelektualistów związanych z Krakowem. List poparcia podpisali m.in. polscy nobliści: Wisława Szymborska i Czesław Miłosz.

W pierwszym Marszu Tolerancji udział wzięło około 1500 osób. Niestety pokojowa i legalna manifestacja została zakłócona przez grupę pseudokibiców oraz sympatyków organizacji ultraprawicowych i nacjonalistycznych.

Pierwszy Festiwal „Kultura dla Tolerancji” i Marsz Tolerancji pokazały, że w Krakowie jest wielu ludzi, którym idee równościowe są bardzo bliskie. Dlatego organizatorzy zdecydowali się kontynuować kolejne edycje festiwalu i marszu. W 2005 roku koordynatorką festiwalu była Ida Łukawska, wspólnie z Tomkiem Szypułą. Od 2006 roku festiwal i marsz organizuje, specjalnie do tego powołana Fundacja Kultura dla Tolerancji, a koordynatorem festiwalu i prezesem fundacji jest Samuel Nowak.

www.tolerancja.org.pl

Festiwal Kultura dla Tolerancji
Pomysłodawca i koordynator 1. edycji festiwalu: Tomasz Szypuła
Koordynatorzy 2. edycji: Ida Łukawska (główny), Tomek Szypuła (wsparcie)
Od 3. edycji festiwal i marsz są organizowane przez Fundację Kultura dla Tolerancji (KPH Kraków reprezentowana przez Adama Rogalewskiego była współorganizatorem 3. edycji festiwalu) .
Pomysłodawczyni Marszu Tolerancji: Anna Gruszczyńska
Pomysłodawca i koordynator pierwszej konferencji naukowej: Marcin Śmietana

Kiedy Polacy zobaczyli już jak wyglądają na zdjęciach geje i lesbijki, przyszedł czas na to by mogli ich poznać. W tym zorganizowaliśmy drugą kampanię społeczną: „Jestem gejem. Jestem lesbijką. Poznaj nas!”. W pierwszej części akcji na dziewięciu największych polskich uniwersytetach zorganizowaliśmy spotkania, w trakcie których studenci (i nie tylko) mogli porozmawiać z gejami, lesbijkami oraz ekspertami z dziedziny praw człowieka, psychologami i seksuologami. W spotkaniach brała udział m.in. senatorka Maria Szyszkowska, autorka projektu ustawy o związkach partnerskich.
Akcja odbyła się w Warszawie, Lublinie, Białymstoku, Gdańsku, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Łodzi i Katowicach.  Spotkania wbudziły ogromne zainteresowanie, sale zawsze były wypełnione po brzegi.

Spotkania odbiły się głośnym echem w mediach, również za sprawą Młodzieży Wszechpolskiej, która protestowała w kilku miastach. W Krakowie MW przed Uniwersytetem Jagiellońskim wręczyła prof. Szyszkowskiej miotłę, aby odleciała z „naszego miasta” na Księżyc, trzymano transparent „Homoseksualizm to grzech. Można się wyleczyć”, oraz „Sodomia, Gomora, Szyszkowska”, w innych miastach mogliśmy po raz pierwszy ujrzeć transparenty z napisem „Zakaz pedałowania”.  Wtedy po raz pierwszy padły pytania, o to kiedy zaczyna się przemoc i do czego prowadzi nawoływanie do nienawiści.

Homoseksualizm.pl

Druga częścią akcji było stworzenie strony internetowej z materiałami dla rodziców, nauczycieli i studentów. Nie mieliśmy wzorów, jak powinna wyglądać taka strona, więc zadanie było prawdziwie prekursorskie.
Była to pierwsza strona po polsku, na której rodzice gejów i lesbijek mogli znaleźć informacje na temat tego, co to znaczy, że ich dziecko jest homoseksualne. Znalazły się tam wywiady z psychologami i seksuologami pomagające rodzicom poradzić sobie z wiedzą, że ich syn lub córka jest gejem lub lesbijką.

W części dla nauczycieli zaprezentowaliśmy materiały pokazujące, w jaki sposób mówić o homoseksualności w trakcie godziny wychowawczej, a także podczas różnych lekcji – języka polskiego, języków obcych czy historii. Materiały te zostały przygotowane we współpracy z nauczycielami, a stronę promowała sama Irena Dzierzgowska, była wiceminister edukacji.
W części dla studentów znalazł się tekst z przymrużeniem oka, jak traktować kumpla-geja i kumpelę-lesbijkę.
Dostaliśmy bardzo wiele listów od czytelników, że strona bardzo im pomogła. Pisali zarówno rodzice, jak i młodzi geje i lesbijki, którzy mówiąc rodzicom o swojej orientacji od razu wysyłali im link. Do teraz jest to najczęściej odwiedzana strona ze wszystkich stron KPH.

www.homoseksualizm.pl

„Jestem gejem. Jestem lesbijką. Poznaj nas!”
Pomysł i koordynacja: Robert Biedroń
Homoseksualizm.pl
Pomysł i koordynacja: Marta Abramowicz
Projekt został zrealizowany dzięki wsparciu finansowemu Ambasady Królestwa Norwegii.

Media o kampanii:

http://miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35636,1823348.html

http://www.kurierlubelski.pl/module-dzial-viewpub-tid-9-pid-7990.html

http://miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35635,1833048.html

http://miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35636,1826982.html

http://www.wirtualny.bialystok.pl/_archiwum/index.php?popen=news&&id_art=481

http://www.rodzinapolska.pl/dok.php?art=matkapodsad/archiwum/2003/260_1.htm

http://miasta.gazeta.pl/krakow/1,35814,1821889.html

http://miasta.gazeta.pl/krakow/1,44425,1821888.html

Najsłynniejsza akcja KPH. Pomysł był prosty: sfotografować 30 par gejów i lesbijek i pokazać zdjęcia reszcie społeczeństwa. Jak? W galeriach, na billboardach, poprzez media. Po co? Żeby wszyscy wreszcie zobaczyli, że geje i lesbijki to zwykli ludzie.

Pomysł może prosty, ale wiele razy wtedy mieliśmy wrażenie, że porwaliśmy się z motyką na słońce. W 2003 roku o gejach i lesbijkach nie mówiło się wcale, a jeśli już, to w mediach pokazywano obrazki z parad z zachodniej Europy. Statystyczny Polak wiedział tyle, że gej to facet przebrany za kobietę, o lesbijkach nie wiedział nic, chyba że oglądał filmy porno.

Niech Nas Zobaczą to była pierwsza kampania społeczna w Polsce poruszająca kwestię gejów i lesbijek. Akcja ruszyła w marcu 2003 roku. Zdjęcia zostały pokazane na billboardach oraz w prestiżowych galeriach Warszawy, Krakowa, Gdańska i Śląska. Akcja była finansowana m.in. przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów oraz Ambasadę Niderlandów. Patronat objęła Pełnomocniczka ds. Równego Statustu Kobiet i Mężczyzn, Izabela Jaruga-Nowacka.

Polacy po raz pierwszy zobaczyli, że gej czy lesbijka może wyglądać jak ich sąsiad czy koleżanka z pracy. To wywołało burzę: codziennie w mediach przez trzy miesiące dyskutowano, pisano, mówiono o kampanii „Niech Nas Zobaczą”. Atakowano kampanię  i spontanicznie jej broniono.

Wiele osób do dziś mówi: – Ta akcja zmieniła moje życie.

Przypomnijmy, jak zapraszaliśmy wtedy Polaków na naszą wystawę:

Drogi Widzu!

Każdy z nas kiedyś marzył, żeby mieć czapkę niewidkę. Bywa przecież bardzo przydatna. Ale wyobraź sobie, że zakładasz ją i… nie możesz już zdjąć. Na zawsze stajesz się niewidoczny. Kiedy kobieta kocha kobietę albo kiedy mężczyzna kocha mężczyznę, ma ochotę zniknąć, zblaknąć, ukryć się. Zakłada więc czapkę niewidkę. To żadne czary. Wystarczy nauczyć się żyć po kryjomu. Po kilku latach można przywyknąć. Czasem na zawsze. Przedstawiamy Państwu osoby, które zdecydowały się te czapkę niewidkę zdjąć. Pójść na spacer, trzymając się za ręce, jak gdyby nigdy nic.

Zapraszamy wszystkich na stronę www.niechnaszobacza.queers.pl
„Niech Nas Zobaczą”.
Zdjęcia: Karolina Breguła
Koordynacja: Marta Abramowicz i Robert Biedroń.
Projekt został zrealizowany m.in. dzięki wsparciu finansowemu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Ambasady Królestwa Niderlandów.

Projekt „Przyjazny ginekolog” powstał pod wpływem wielu rozmów w gronie kobiet. Opowiadałyście swoje historie o lekarzach, których darzycie zaufaniem i odwiedzacie bez strachu. Także o tych, przez których rutynowa wizyta kontrolna stawała się koszmarem. Dzieliłyście się z nami i ze sobą adresami, telefonami lekarzy – kobiet i mężczyzn, „prywatnych” i „państwowych”, do których bez obawy można pójść. Gdzie w miłej, intymnej atmosferze dostajecie profesjonalną pomoc i rzetelne informacje. Gdzie okazuje się szacunek dla Waszych życiowych wyborów.

Chciałybyśmy, abyście dzięki tej stronie, podzieliły się z kobietami z całego kraju swoimi cennymi kontaktami. Aby dzięki waszej pomocy powstał katalog nazwisk/przychodni, z których usług warto i bezpiecznie korzystać.

Odwiedź stronę: www.kobieta.kph.org.pl

Każda kobieta powinna kontrolować swój stan zdrowia u ginekologa przynajmniej raz w roku. Bez względu na to jaką ma orientację seksualną. Kobiety homoseksualne często sądzą, że ich to nie dotyczy, ale nie jest to prawdą. Lesbijki czy też kobiety biseksualne także powinny kontrolować swój stan zdrowia u ginekologa przynajmniej raz w roku.

Projekt „Przyjazny ginekolog” powstał po to, aby łatwiej było znaleźć profesjonalnego i rzetelnego lekarza. Na stronie internetowej www.kobieta.kph.org.pl znajdziesz bazę danych ginekologów i ginekolożek z całej Polski polecanych przez pacjentki.

Projekt „Przyjazny ginekolog” powstał także po to, aby by dostarczyć niezbędnej wiedzy na temat seksualności kobiet homo- i biseksualnych. Na stronie www.kobieta.kph.org.pl znajdziesz podręcznik o zdrowiu przygotowany specjalnie dla kobiet bi- i homoseksualnych.

Życzymy sobie i Wam, aby dzięki Przyjaznemu Ginekologowi troska o nasze zdrowie była łatwiejsza.

Strona „Przyjazny ginekolog” swoją premierę miała 8 marca 2008 roku i jest na bieżąco aktualizowana. Autorką i koordynatorką projektu jest Monika Nowak, która zajmuje się w KPH także innymi sprawami związanymi z edukacją seksualną. Najłatwiej skontaktować się z nią mailem: kobieta@kph.org.pl
Realizacja projektu „Przyjazny ginekolog” była możliwa dzięki wsparciu Global Fund for Women.

Grupa prawna KPH, wiedząc jak ważne jest, aby osoby narażone na dyskryminację, a przede wszystkim geje i lebsijki, znali prawa, jakie im przysługują, postanowiła stworzyć prawną stronę informacyjno-edukacyjną. Strona www.mojeprawa.info przeznaczona jest dla każdego, kto szuka informacji o regulacjach prawnych dotyczących osób homoseksualnych. Prawnicy KPH zebrali najczęściej powtarzające się pytania, jakie im stawiano dotyczące spraw rodzinnych lub finansowych i zamieścili obszerne odpowiedzi. Na stronie znajdują się też podstawowe akty prawne, jak np. Kodeks Pracy oraz informacje na temat sytuacji prawnej osób homoseksualnych w innych krajach.  Na stronie znajduje się również szczegółowe informacje dotyczące losów ustawy o związkach partnerskich w Polsce. Przystępne menu pozwala szybko wyszukać potrzebne informacje.

Zobacz stronę: www.mojeprawa.info

 

W ramach kampanii społecznej „Jestem gejem. Jestem lesbijką. Poznaj nas!” KPH przygotowało stronę dla rodziców, nauczycieli i studentów: www.homoseksualizm.pl. Strona powstała w 2003 roku i była prawdziwie pionierską próbą zebrania informacji na temat homoseksualności w jednym miejscu pod kątem różnych grup osób zainteresowanych.

Była to pierwsza strona po polsku, na której rodzice gejów i lesbijek mogli znaleźć informacje na temat tego, co to znaczy, że ich dziecko jest homoseksualne. Znalazły się tam wywiady z psychologami i seksuologami pomagające rodzicom poradzić sobie z wiedzą, że ich syn lub córka jest gejem lub lesbijką.

W części dla nauczycieli zaprezentowaliśmy materiały pokazujące, w jaki sposób mówić o homoseksualności w trakcie godziny wychowawczej, a także podczas różnych lekcji – języka polskiego, języków obcych czy historii. Materiały te zostały przygotowane we współpracy z nauczycielami gimnazjów i liceów, a stronę promowała sama Irena Dzierzgowska, była wiceminister edukacji.

W części dla studentów znalazł się tekst z przymrużeniem oka, jak traktować kumpla-geja i kumpelę-lesbijkę.

Dostaliśmy bardzo wiele listów od czytelników, że strona bardzo im pomogła. Pisali zarówno rodzice, jak i młodzi geje i lesbijki, którzy mówiąc rodzicom o swojej orientacji od razu wysyłali im link. Do teraz jest to najczęściej odwiedzana strona ze wszystkich stron KPH.

Informacje o stronie można było znaleźć na specjalnie przygotowanych ulotkach. Te dla rodziców zostawiliśmy w aptekach, tam, gdzie leżało wiele ulotek leków, te dla nauczycieli wysyłaliśmy do szkół. Ulotki zostały uznane za bardzo profesjonalnie przygotowane i ściągały uwagę tych, którzy mieli je w ręku.

www.homoseksualizm.pl

Czerwony Kapturek jest bohaterem nowej akcji KPH  mającej zachęcić do stosowania zasad bezpieczniejszego seksu.

Udany seks? Przypomnij go sobie od początku do końca. Twoje życie może chronić prezerwatywa, jeśli użyjesz jej w odpowiednim momencie. Jeśli będziesz zawsze o niej pamiętał, doświadczysz więcej niż jedną chwilę rozkoszy.

W ostatnich latach w Polsce można zaobserwować wzrost zakażeń HIV. Olbrzymi problem stanowią również zakażenia kiłą, rzeżączka i innymi chorobami. Wzrost ten zachodzi zarówno wśród osób heteroseksualnych jak i wśród gejów.

Akcja ta ma przypomnieć, że jedynie prawidłowo użyta prezerwatywa zmniejszy ryzyko zakażenia HIV.
Darmowe prezerwatywy i lubrykanty dostępne są  w wyznaczonych klubach w Warszawie.
Informacje na temat klubów biorących udział w akcji oraz zasad bezpieczniejszego seksu można znaleźć na stronie www.mezczyzna.kph.org.pl

Sezon na gumy przez cały rok

Wakacje są okresem, który sprzyja podróżowaniu i poznawaniu nowych miejsc i osób. Jednakże z tym wiążą się również pewne niebezpieczeństwa takie jak alkohol, narkotyki czy też przygodny seks.

Dlatego też w okresie wakacyjnym 2007 roku Lambda Warszawa i Kampania Przeciw Homofobii prowadziły akcję profilaktyki zdrowotnej „Sezon na gumy przez cały roku”. Była to ogólnopolska kampania społeczna mająca na celu promowanie bezpieczniejszego seksu. Celem naszej akcji było uświadomienie, jakie ryzyko niosą ze sobą takie sytuacje, które mogą się nam przytrafić w trakcie podróżowania i nie tylko. Więcej informacji na temat bezpiecznego podróżowania można znaleźć na stronie www.sezonnagumy.pl

Projekt finansowany był ze środków Krajowego Centrum ds. AIDS.