Z radością informujemy, że OUTfilm, wiodąca w Polsce platforma streamingowa o tematyce LGBT+, ponownie został partnerem medialnym Koron Równości!

OUTfilm powstał, aby popularyzować i rozwijać kulturę filmową LGBT+. Na platformie możemy znaleźć szeroki wybór produkcji, które poruszają ważne tematy społeczności i przedstawiają inspirujące historie osób LGBT+.

Dzięki współpracy KPH z OUTfilmem, każda osoba, która weźmie udział w głosowaniu w plebiscycie, otrzyma dostęp do bogatej biblioteki filmów i seriali LGBT+ na platformie w specjalnej cenie 1 zł za pierwszy miesiąc!

Zagłosuj w plebiscycie i… udanego seansu na OUTfilmie!

Ponad setka rodziców – dziesiątki Ojców i Matek osób LGBT+ – podpisała listy skierowane do liderów politycznych. Apelują w nich o podstawowe bezpieczeństwo i szacunek dla swoich dzieci.

Z powstałych, z inicjatywy KPH (Kampanii Przeciw Homofobii), Stowarzyszenia My, Rodzice, Fundacji Transpłciowość w Rodzinie, a także zaangażowanych Rodziców, listów dowiadujemy się m.in., że każdy z rodziców ma inną historię, ale łączy ich jedno – miłość do swoich dzieci. 

Jak wszyscy rodzice, chcemy, żeby nasze dzieci były szczęśliwe i bezpieczne w kraju, w którym żyją, niezależnie od swojej orientacji psychoseksualnej i/lub tożsamości płciowej. Dlatego zwracamy się do Panów – nie tylko jako do liderów partii tworzących koalicyjny rząd, ale przede wszystkim jako Ojców – z prośbą o podjęcie niezbędnych działań na rzecz szybkiego procedowania ustawy o związkach partnerskich.

Rodzina jest wartością istotną dla wielu Polek i Polaków. Jak wynika z badań przeprowadzonych w 2024 r. przez Ogólnopolski Panel Badawczy Ariadna, „rodzina i bliscy” są ważne aż dla 78% polskiego społeczeństwa, plasując się na drugim miejscu, zaraz po zdrowiu, wśród najważniejszych wartości. Niemal wszyscy rodzice pragną dla swoich dzieci bezpieczeństwa, rozwoju, zdrowia, czy wreszcie tworzenia własnych dobrych relacji i zakładania rodzin. Rodzice osób LGBT+ nie są tutaj wyjątkiem. Martwią się oni o dzieci żyjące w związkach jednopłciowych, którym Polska nie zapewnia ochrony, a prawo nie widzi ich relacji.

W momencie, kiedy nie dbamy o nasze dzieci, mówię tutaj szeroko o wszystkich dzieciach LGBTQIA, a także innych dzieciach, to narażamy nasze społeczeństwo na pewne szkody. I to jest zwykła, prosta logika. Jeżeli wykluczamy jakąś część, która nie ma prawa do normalnego życia, do normalnego funkcjonowania, wtedy my jako społeczeństwo się nie sprawdzamy. My, jako rodzice, chcemy się sprawdzić. Chcemy pokazać, że nasze rodziny są tak samo ważne, jak wszystkie inne rodziny w tym kraju – mówi Dorota Stobiecka, Mama ze Stowarzyszenia My, Rodzice.

Wybierając się tutaj, zadałem sobie pytanie: a właściwie co ja tutaj robię? I odpowiedź brzmi: ja tutaj bronię życia i rodziny. Życia, dlatego że w gronie naszych matek są matki, które o tym, że ich dziecko jest gejem dowiedziały się w szpitalu, kiedy opiekowały się pobitym synem. Są także matki i ojcowie, którzy stracili dziecko zaszczute przez takich, którzy wiedzą lepiej, jak należy żyć, także trzeba bronić życia i rodziny. Mówię tutaj jako ojciec trojga dzieci i dziadek ośmiorga. To jest moja rodzina. – powiedział podczas konferencji Marek Błaszczyk, Tata ze Stowarzyszenia My, Rodzice – ja, moja młodsza córka i jej partnerka są pełnoprawnymi członkami rodziny Błaszczyków i to rodzina Błaszczyków decyduje, kto wchodzi w jej skład. I bardzo proszę się od nas odczepić – dodał.

Listy rodziców zostały odczytane podczas konferencji prasowej w Sejmie RP, a także wręczone wchodzącym na salę politykom i polityczkom. Ich pełną treść znajdziecie TUTAJ. 

Jesteśmy tu z powodu wartości. Takich jak: miłość, godność, rodzina, bezpieczeństwo dzieci. Według ostatnich badań IPSOS w Polsce żyje około 4 milionów osób ze społeczności tęczowej. W rodzinach, które zakładają, wychowują się ich dzieci. Nasze wnuki. Nie ma rozwiązań prawnych, które jednoznacznie identyfikowałyby nasze wnuki w świetle prawa jako osoby bliskie. Oczekujemy natychmiastowych rozwiązań prawnych, które tę sytuację zmienią – podsumowała konferencję Beata Tymków, Mama ze Stowarzyszenia My, Rodzice. Opowiedziała o historii swojego syna i jego partnera, o którym mówi „mój synowy”, dodając potem: zależy mi na tym, żeby słowo synowy znaczyło w naszym państwie dokładnie to samo, co dla innych osób oznacza słowo synowa bądź zięć. Nasze dzieci nikogo nie krzywdzą. Rodziny, które zakładają, nikomu nie zagrażają.

Zobacz relację z konferencji prasowej

Jesteś Mamą albo Tatą osoby LGBT+ i chcesz wesprzeć naszą akcję, podpisując list?

Wejdź na: https://akcje.kph.org.pl/rodzice-osob-lgbt-za-swoimi-dziecmi/

9 września (wtorek) w imieniu Stowarzyszenia My Rodzice, Fundacji Transpłciowość w Rodzinie i Stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii zapraszamy na konferencję prasową: Rodzice osób LGBT+ chcą bezpieczeństwa swoich dzieci! Konferencja odbędzie się w Sejmie RP (ul. Wiejska 4/2/6, Warszawa).

Podczas konferencji prasowej osoby przedstawią swoje historie i będą wzywać rządzących o pilne zmiany w prawie, zwłaszcza w zakresie uznania związków tworzonych przez ich dzieci z osobami tej samej płci. Zwrócą się do liderów politycznych jak rodzice do rodziców, dla których rodzina i szczęście własnych dzieci jest najważniejsze.

Zapraszamy do udziału w konferencji.

Przeczytaj więcej o akcji na stronie

Już 26 września br. do kin trafi chorwacki film „Tama” w reżyserii Čejen Černić. Niewinny i szczery film o miłości, o życiu na prowincji w małej społeczności. Dramat miał premierę na Berlinale w tym roku.

Od reżyserki Čejen Černić

To opowieść o miłości między chłopakami, ale także o każdej miłości, która jest niezrozumiana, potępiona, odrzucona. W filmie chciałam budować emocje, pozostając blisko moich bohaterów – dwóch bardzo młodych mężczyzn, którzy z powodu swojej relacji zostają odtrąceni przez rodzinę, doświadczają ostracyzmu społecznego, a nawet realnego zagrożenia. Okoliczności zewnętrzne, takie jak powódź zagrażająca wiosce, stanowią metaforę zaciskającej się wokół nich pętli, ale także społeczeństwa, które zamiast zmierzyć się z problemami i iść naprzód, woli je ignorować i zamiatać pod dywan.

Bycie „innym”, co w tej historii oznacza bycie gejem, jest potępiane bez żadnego namysłu. Bez próby zrozumienia czy tolerowania. Właśnie dlatego uważam ten temat za niezwykle ważny i mam nadzieję, że udało mi się stworzyć emocjonalną opowieść, która poruszy serca i umysły szerokiej publiczności.

Opis filmu

Podczas gdy wezbrana rzeka grozi zalaniem wioski, Marko mierzy się z własnymi problemami. Wszystko przez powrót Slavena – dawnego przyjaciela z dzieciństwa oraz jego pierwszej, zakazanej miłości.

Marko ma poukładane życie. Mieszka z rodzicami i młodszym bratem Fićo – chłopcem z zespołem Downa, do którego jest bardzo przywiązany. Jest też utalentowanym sportowcem i uczy się na mechanika.

Od chwili, gdy Slaven niespodziewanie wraca na pogrzeb ojca, Marko nie potrafi skupić się na dziewczynie i przygotowaniach do zawodu. Podnosi się nie tylko poziom rzeki – napływają też coraz bardziej skomplikowane emocje. Podczas gdy mieszkańcy wioski budują wały z worków z piaskiem, Marko stawia własną tamę, która ma powstrzymać jego uczucia.

Zobacz zwiastun

Przedstawiamy osoby prowadzące tegoroczną galę Koron Równości. To Maciej „Gąsiu” Gośniowski i Marek Szolc!

Maciej „Gąsiu” Gośniowski – reprezentant naszego kraju na licznych festiwalach burleski, z których nie wygrał żadnego. Aktor najlepszych spektakli w Polsce, gdzie gra epizody. Artysta z potencjałem, niewykorzystanym od ponad 30 lat. Człowiek wielu talentów, wciąż czekający na swego odkrywcę. Gwiazda programu „Czas na Show! Drag me Out!”, którego nie wygrał.

Marek Szolc – prawnik i działacz na rzecz społeczności LGBT+. Członek zarządu Kampanii Przeciw Homofobii, szef zespołu Etyki Biznesu w agencji ratingowej EcoVadis oraz współzałożyciel Fundacji Instytut TTT – Tęczowy Think Tank. W latach 2019-2024 radny m.st. Warszawy.

Już 25 września po godz. 19:00 poznamy osoby oraz grupy laureackie tegorocznego plebiscytu – zobaczcie transmisję live z ceremonii wręczenia nagród na naszym Facebooku lub YouTube.

Przeczytaj więcej o nominowanych i oddaj swój głos na stronie: www.koronyrownosci.pl

Warsaw Mermaids Open to turniej tenisa ziemnego organizowany w ramach licencji GLTA World Tour. Przy współpracy największych warszawskich organizacji społecznych i sportowych. To czterodniowe wydarzenie, poprzedzone serią spotkań, warsztatów i treningów, które budowane jest w duchu zdrowia, społeczności i rozwoju!

O wydarzeniu

Celem wydarzenia jest budowanie społeczności opartej na wartościach zdrowia, sportu i świadomości. W kontekście tych komponentów poza zmaganiami pomiędzy zawodnikami i przygotowaniem pod kątem sportowym, planujemy przeprowadzenie warsztatów i paneli dyskusyjnych z zakresu psychologii (w tym także psychologia sportu), seksuologii (w tym także bezpieczne zachowania seksualne) i fizjoterapii. W ramach samego turnieju, równolegle do rozgrywek prowadzone będą spotkania w zakresie poruszonych tematów. Turniej zakłada uczestnictwo ponad 120 zawodników z całego świata. W tym ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Belgii, Niemiec czy Hiszpanii (na podstawie już przyjętych zgłoszeń). Trzonem oczywiście będą zawodnicy i zawodniczki z Polski.

Ważne informacje

Kiedy: 11-14.09.2025 r.
Gdzie: Silva Sport, ul. Puławska 531

Sprawdź więcej informacji

Od organizatorów

Dziękujemy wszystkim sponsorom i partnerom, którzy wsparli turniej tenisa ziemnego Warsaw Mermaid Open – bez Waszego zaangażowania i otwartości to wydarzenie nie mogłoby się odbyć. Dziękujemy cukierniom Lukullus i Fawory za słodkie wsparcie, Lambdzie Warszawa za nieocenioną pomoc i obecność, Muzeum Sztuki Nowoczesnej oraz QueerMuzeum za otwarcie przestrzeni dla kultury i sportu, EasyToys, Refform, unipride.pl oraz Oshee za energię, wsparcie materialne i gotowość do działania, magazynowi Duma i stowarzyszeniu KPH  za patronat medialny, a klubowi Crush i saunie The Fire za wspólnotowe wsparcie i życzliwość. Dzięki Wam nasz turniej stał się wydarzeniem, które łączy pasję do sportu, radość ze wspólnego grania i siłę społeczności.

Pierwsza próba wprowadzenia w Polsce ustawy o związkach partnerskich miała miejsce 22 lata temu. W tym czasie całe jedno pokolenie zdążyło się urodzić, dorosnąć i zdobyć prawa wyborcze, a mimo obietnic politycznych, nic się nie zmieniło. W naszym kraju do dziś nie funkcjonuje żadna norma prawna, która gwarantowałaby ochronę i bezpieczeństwo parom osób tej samej płci. Miliony gejów, lesbijek i osób biseksualnych żyjące w związkach, tworzące rodziny, w których wedle szacunków wychowuje się ok. 50 000 dzieci, mają dość czekania! Ale nie tylko oni/one.

Osoby LGBT+ nie żyją w odosobnieniu! Ich rodziny, przyjaciele, znajomi, sąsiedzi czy po prostu sojuszniczki i sojusznicy dzielą strach, frustrację osób, które kochają i które są dla nich ważne. 

Dlatego w kampanii społecznej „Wszystkie rodziny są ważne”, którą KPH organizuje wspólnie z Fundacją Tęczowe Rodziny, stowarzyszeniem Miłość Nie Wyklucza oraz stowarzyszeniem My, Rodzice, oddajemy im głos!

Zobacz spot i poznaj bohaterki oraz bohaterów kampanii

Podpisz list otwarty, w którym rodziny i bliscy osób LGBT+ wzywają Premiera i liderów koalicji rządzącej do podjęcia pilnych działań na rzecz ochrony i zapewnienia godności oraz szacunku wszystkim rodzinom w Polsce.

Podpisuję list

Chcesz dowiedzieć się więcej, np. z jakimi problemami i wyzwaniami borykają się na co dzień bliscy osób będących w związkach jednopłciowych, które nie są uznawane przez Państwo?

Odwiedź stronę kampanii: www.wszystkierodziny.pl

Obejrzyj relację z konferencji prasowej

Korony Równości uznawane są za jedne z najbardziej prestiżowych wyróżnień, jakie można otrzymać w Polsce za działalność na rzecz społeczności LGBT+. Zdecyduj, kto otrzyma tegoroczne nagrody – na Twój głos czekamy do 22 września na www.koronyrownosci.pl.

Poznaj nominowane osoby oraz grupy:

⭐ Aktywizm: Kuba Gawron; Stowarzyszenie Tolerado; Queerowy Garwolin.

⭐ Instytucje: Alina Szeptycka (Urząd Miejski Wrocławia); Departament ds. Równego Traktowania; Miejski Ośrodek Kultury w Olsztynie.

⭐ Prawo: Paweł Marcisz i Marcin Górski (sprawa „Szypuła i inni przeciwko Polsce); Artur Pietryka, Dorota Pudzianowska i Marcin Górski (sprawa „Formela i inni przeciwko Polsce).

⭐ Polityka: Joanna Senyszyn; Katarzyna Kotula; Magdalena Biejat.

⭐ Media: Leonard Osiadło; Małgorzata Sikora-Tarnowska; Wojciech Karpieszuk.

⭐ Internet: Nat i Jula (@lesbyzwro); Mariola Kozak, Mariusz Kozak i Sebastian Szarata; Vogue Polska.

⭐ Kultura: Dancing Międzypokoleniowy; J. Szpilka; Karol Radziszewski.

⭐ Biznes: Lula Pink; Otwarte Serca Zaciśnięte Pięści – Sylwia Zaczkiewicz; Where is Willy.

Oddaj swój głos!

Głosowanie trwa do 22 września, do godz. 23:59. Na osoby, które wezmą w nim udział, czeka niespodzianka od OUTfilmu – queerowej platformy streamingowej.

Nazwiska i nazwy laureatek oraz laureatów poznamy 25 września o godz. 19:00 podczas transmisji live z ceremonii wręczenia nagród na Facebooku i YouTubie Kampanii Przeciw Homofobii.

Początek roku szkolnego to czas, w którym mówimy o planach, celach i wyzwaniach w edukacji. W tym roku jednak szkoła w Polsce staje przed szczególnie trudnym zadaniem. Zamiast wspólnie budować przestrzeń, w której każda młoda osoba może czuć się bezpiecznie, obserwujemy kampanie zachęcające rodziców do wypisywania dzieci z zajęć z nowego przedmiotu – edukacji zdrowotnej.

To działanie uderza w dobrostan osób uczących się. Pozbawienie ich rzetelnej wiedzy nie chroni przed „indoktrynacją”, ale odbiera narzędzie do rozumienia siebie, swojego ciała, emocji i relacji. Odbiera możliwość uczenia się, czym są granice i jak mówić “nie. Szkoła, która nie daje takiego wsparcia, pozostawia młodych ludzi samych wobec dezinformacji, presji rówieśniczej czy przemocy.

Polska szkoła w roku 2025/2026 mierzy się z poważnymi wyzwaniami:

1. zapewnieniem bezpieczeństwa psychicznego i fizycznego każdej osoby uczniowskiej,
2. budowaniem klimatu równości i szacunku, także wobec osób LGBT+ i innych mniejszości,
3. przygotowaniem kadry nauczycielskiej do pracy z różnorodną młodzieżą,
4. wprowadzeniem systemowych rozwiązań, które umożliwią transpłciowym uczniom korzystanie z imienia i zaimków zgodnych z ich tożsamością.

Dlatego apelujemy do klasy politycznej o dyskusję opartą na faktach, a nie na strachu i uprzedzeniach. Wzywamy, aby edukacja zdrowotna nie była traktowana jako zagrożenie, lecz jako szansa – fundament odpowiedzialnej szkoły. Potrzebujemy też realnej edukacji antydyskryminacyjnej i prorównościowej, która pomoże młodym osobom dorastać w świecie pełnym zrozumienia i szacunku.

A Wam, Osoby Uczniowskie, życzymy, aby nowy rok szkolny był czasem wzajemnego wsparcia i odkrywania, że szkoła może być naprawdę miejscem, gdzie można czuć się sobą i rozwijać w poczuciu bezpieczeństwa.

„To nie sukienka daje przyzwolenie” to wyjątkowa kampania społeczna wspierająca kobiety! Wzięli w niej udział mężczyźni. Nowy projekt wideo artywistki wizualnej Pameli Porwen to manifest solidarności mężczyzn z kobietami. W przygotowanym nagraniu mężczyźni homo-, hetero-, biseksualni  występują w  spódnicach, opowiadając się przeciwko przemocy wobec kobiet. Każdy z nich deklaruje jednogłośnie: „jestem solidarny z kobietami”.

Obrazy inspirowane są twórczością Gustave’a Courbeta, umieszczone w dzisiejszym, politycznym kontekście Polski. Na jednym z nich widać włosy w kolorach flagi Polski – to symbol zawłaszczania kobiecego ciała przez państwo. W drugim pojawia się kobieta transpłciowa jako wyraz niezgody na wszechobecnie występujący binarny podział płci oraz wykluczenie i przemoc wobec osób nieheteronormatywnych – opowiada Pamela Porwen.

W projekcie wideo „To nie sukienka daje przyzwolenie” udział wzięli:

To proste, ale jednak mocne wyznanie otwiera projekt na kolejne znaczenia. Oprócz manifestu solidarności z kobietami, jest to również gest queerowy, ponieważ część uczestników identyfikuje się jako osoby queerowe, a ich obecność i słowa poszerzają pole widzialności. Wspomnienie o trans kobietach, osobach niebinarnych i wszystkich, których wygląd był przyczyną wykluczenia lub ataku, nadaje projektowi dodatkową warstwę – to także opowieść o wolności wyrażania siebie, o odrzuceniu norm, które nakazują, jak powinien wyglądać „prawdziwy” mężczyzna. W efekcie „To nie sukienka” staje się nie tylko artystycznym sprzeciwem wobec przemocy wobec kobiet, lecz także szerszym manifestem równości, tolerancji i prawa do bycia sobą – opowiada Pamela Porwen. I dodaje: „To nie sukienka daje przyzwolenie” to nie tylko gest solidarności, ale zaproszenie do wspólnej refleksji nad tym, jak definiujemy przemoc, komu okazujemy empatię i gdzie wyznaczamy granice swojej wolności.

Z inicjatywy Amnesty International 13 organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na rzecz ochrony praw człowieka został skierowany apel do Ministra Spraw Zagranicznych Wicepremiera Radosława Sikorskiego i Ministry Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, w którym wyrażono poparcie dla ratyfikacji protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych. 

Jak czytamy w liście: „Mając na uwadze zmianę przez Rząd RP stanowiska co do natury praw zagwarantowanych w MPPGSiK, wyrażoną przy okazji ostatniego sprawozdania Polski z przestrzegania tego Paktu,a polegającą na uznaniu możliwości kwestionowania praw społecznych na drodze sądowej, wydaje się, że decyzja o związaniu się przez Polskę tym protokołem stanowi logiczny krok na drodze do wzmocnienia ochrony praw człowieka, w tym przypadku praw społecznych.

Ratyfikacja tego instrumentu prawa międzynarodowego powinna stanowić pierwszy, ale zdecydowanie nie ostatni krok do podniesienia poziomu ochrony praw człowieka w Polsce”.

Wobec kryzysu praworządności w Polsce, który mimo zmiany większości rządzącej jesienią 2023 roku nie został zażegnany, koniecznym jest odwoływanie się do regulacji międzynarodowych. Pewną gwarancję dla przestrzegania praw człowieka w Polsce, stanowi członkostwo Polski w organizacjach międzynarodowych, takich jak ONZ, i związanie ich regulacjami. Prawa człowieka dotyczą każdej osoby, którym powinno być zapewnione elementarne bezpieczeństwo i poszanowanie przyrodzonej godności, dlatego też KPH zdecydowała się podpisać wspomniany apel. 

Co ratyfikacja pakietu oznacza w praktyce dla osób LGBT+?

Protokół fakultatywny ma znaczenie także dla osób LGBT+ w Polsce, ponieważ umożliwia im kierowanie spraw do ONZ, gdy prawa wynikające z Paktu – takie jak prawo do zdrowia, pracy, mieszkania czy edukacji – są naruszane, a w kraju nie ma skutecznej ochrony.

Wyobraźmy sobie osobę transpłciową, której odmawia się dostępu do opieki zdrowotnej związanej z tranzycją, mimo że zgodnie z paktem państwo powinno zapewniać każdemu prawo do zdrowia i nie dyskryminować. Jeżeli polskie sądy nie uznają jej racji, taka osoba – gdyby Polska ratyfikowała Protokół fakultatywny – mogłaby skierować skargę do Komitetu ONZ. Komitet oceniłby, czy brak dostępu do świadczeń medycznych narusza prawo do zdrowia i równego traktowania, i mógłby wydać zalecenia wobec Polski.

Gdyby Polska ratyfikowała Protokół fakultatywny, osoby LGBT+ zyskałyby dodatkową ścieżkę dochodzenia swoich praw, szczególnie w sytuacjach, w których państwo ignoruje lub ogranicza ich dostęp do usług i ochrony.

Zapoznaj się z treścią apelu

Poszukujesz narzędzia do e-mail marketingu? Skorzystaj z GetResponse.

Działasz w organizacji pozarządowej? Zapoznaj się z ofertą GetResponse dla organizacji Non-Profit – my już skorzystaxxśmy 🙂

Już w sobotę (23.08 br.) o g. 16:30 przy pomniku Dziewczynki z Zapałkami (ul. Kościuszki) w Śremie odbędzie się druga edycja Karnawału dla Równości. Jest to lokalny festiwal promujący równouprawnienie, solidarność w miejscu pracy, wsparcie dla osób potrzebujących, ochronę środowiska oraz sprawiedliwość społeczną w Śremie i jego najbliższej okolicy.

Poza dobrą zabawą postulatami osób organizatroskich są:

• równouprawnienie i tolerancja dla wszystkich,
• solidarność i wsparcie osób pracujących w Śremie,
• rozwój publicznego budownictwa mieszkalnego,
• poprawa jakości i dostępności publicznego transportu,
• ochrona przyrody i nasadzenia nowych drzew,
• rozwój inwestycji w OZE (CNG, LNG, PV, PCIE),
• wywłaszczenie i likwidacja wysypiska w Pyszącej,
• dostępność przestrzeni publicznej dla osób z niepełnosprawnościami,
• powstanie publicznego Centrum Zdrowia Psychicznego w Śremie dla dzieci, młodzieży i dorosłych,
• wsparcie i ochrona osób zagrożonych przemocą domową i wykluczeniem społecznym.

Sprawdź szczegóły wydarzenia

Za nami spotkanie Kapituły Koron Równości, podczas którego wybrano osoby i grupy nominowane w tegorocznej edycji plebiscytu.

W skład Kapituły wchodzą:

• Ane Piżl – edukatorx, twórcx projektów równościowych, od 20 lat działa na rzecz destygmatyzacji ludzi LGBTQ+. Wyróżnionx honorowym członkostwem Amnesty International i Koroną Równości 2023. Ukończyłx Gender Studies w Polskiej Akademii Nauk, a wcześniej Uniwersytet Medyczny w Warszawie. Pisałx do Wysokich Obcasów, prowadziłx podcast „Jestem TRANS” i „Miasto Kobiet” w TVN Style. Inicjator projektu Topfreedom.pl i festiwalu filmowego All Inclusive. Szkoli z języka inkluzywnego. Na Instagramie prowadzi profil edukacyjny @ane_ratownica.

• Andrzej Szwan (Lulla La Polaca) – najstarsza polska drag queen, która żadnej sceny się nie boi. Z tą samą lekkością, wdziękiem i elegancją występuje w qeerowych klubach, teledyskach Ralpha Kamińskiego oraz Miuosha, reklamach znanych marek i na deskach Teatru Powszechnego w Warszawie. Kocha ludzi, bankiety i festiwale. Od ponad dekady jej wrażliwość, temperament oraz kolorowe kreacje zachwycają publiczność i inspirują artystów. W 2022 roku Bogna Kowalczyk zrealizowała wzruszający film dokumentalny o Lulli zatytułowany „Boylesque”. Opowieści Lulli pojawiają się w książkach Sylwii Chutnik, Remigiusza Ryzińskiego i Jakuba Wojtaszczyka. W 2024 roku ukazała się książka Wiktora Krajewskiego – „Lulla La Polaca. Żyć to ja potrafię!”. Za swoją działalność na rzecz osób LGBT+ Lulla La Polaca została nagrodzona prestiżową LGBT+ Diamond Awords.

• Anna Matras – prawniczka i aktywistka, inicjatorka Lesbikonu. Kongresu Kobiet* Queer (z tej przyczyny zwana również kongressą), członkini zarządu Stowarzyszenia Tęczówka i Fundacji Lesbikon im. Gochy Pawlak, analityczka ds. prawnych w Stowarzyszeniu Amnesty International. Przyswoiła etykietki: butch lesbijka, feministka, lewaczka, wegetarianka i trzeźwiejąca alkoholiczka. Można ją spotkać przechadzającą się ulicami Katowic w towarzystwie urokliwego kundelka imieniem Firgun.

• Anton Ambroziak – dziennikarz i reporter. Uhonorowany nagrodami: Amnesty International „Pióro Nadziei” (2018), Kampanii Przeciw Homofobii “Korony Równości” (2019). W OKO.press pisze o migracjach, społeczności LGBT+, edukacji, polityce mieszkaniowej i sprawiedliwości społecznej. Członek n-ost – międzynarodowej sieci dziennikarzy dokumentujących sytuację w Europie Środkowo-Wschodniej. Gdy nie pisze, robi zdjęcia. Początkujący fotograf dokumentalny i społeczny. Zainteresowany antropologią wizualną grup marginalizowanych oraz starymi technikami fotograficznymi. Anton wstrzymał się od głosu w wyborze osób lub grup nominowanych w kategorii Polityka.

• Mateusz Sulwiński – członek zarządu stowarzyszenia Grupa Stonewall. Współorganizator poznańskiego Marszu Równości i festiwalu Poznań Pride. Przeprowadził kilkaset godzin webinarów i wykładów na temat społeczności LGBT+, języka inkluzywnego i postulatów ruchu LGBT+. Jest pomysłodawcą i koordynatorem poznańskiej sieci pracowniczej “LGBT+ in the workplace”.Koordynował kampanię transpraca.pl, której celem jest poprawa sytuacji osób transpłciowych na polskim rynku pracy. Współkoordynował kampanię społeczną ”Jesteśmy dobrzy w byciu razem” (Złoty Spinacz 2022). W 2024 r. znalazł się na liście 100 osób wspierających edukację seksualną w Polsce magazynu Forbes Women i SEXEDPL. W TVP Poznań prowadzi specjalne wydania “Rozmowy dnia” poświęcone społeczności LGBT+. Wspólnie z Piotrem Buśko (drag queen Twoja Stara) prowadzi podcast “Geje chcą mnie zabić”.

• Natasza Parzymies – reżyserka i scenarzystka, wykładowczyni Warszawskiej Szkoły Filmowej. Laureatka wyróżnienia “Power of Young Hollywood” amerykańskiego magazynu “Variety”. Jest autorką pierwszego polskiego serialu stawiającego w centrum relację miłosną dwóch kobiet “Kontrola” (MAX, Player.pl) i głośnego krótkiego metrażu “Moje Stare” z Dorotą Stalińską i Dorotą Pomykałą, za który otrzymała nagrodę “Mocne Wejście” na FPFF w Gdyni, Koronę Równości w kategorii “Kultura”, GRAND PRIX OKFA oraz ponad 20 nagród i wyróżnień na całym świecie.

• Mirka Makuchowska – W KPH od 2006 roku. Zaczynała jako koordynatorka nieistniejącego już lokalnego oddziału KPH we Wrocławiu. W 2009 roku dołączyła do zespołu pracowniczego KPH w Warszawie, w którym pełniła funkcję koordynatorki projektów. Tego samego roku Mirosława została wybrana wiceprezeską zarządu KPH, którą to funkcję pełniła przez 6 lat. W 2014 roku na okres 4 lat objęła stanowisko dyrektorki ds. rzecznictwa. W latach 2018-2023 pełniła rolę wicedyrektorki i kierowniczki programowej KPH. Mirosława była również członkinią sądu dyscyplinarnego KPH. Obecnie piastuje funkcję dyrektorki zarządzającej.

Dziękujemy wszystkim członkiniom i członkom Kapituły za zaangażowanie oraz Agnieszce Sikorskiej z Divercity+ za świetną facylitację obrad.

Już wkrótce ruszy głosowanie online, w którym to właśnie Wy zdecydujecie, kto otrzyma tegoroczne Korony Równości.

W 2025 r. polska armia rośnie szybciej niż kiedykolwiek wcześniej – miliardy złotych na zbrojenia, 300 tysięcy żołnierzy i żołnierek, cyberbezpieczeństwo, systemy obrony powietrznej. Ale w tym marszu ku przyszłości nie widać dążenia do równości.

Tęcza pod mundurem

W opublikowanym w kwietniu cyklu reportaży Olgi Pawłowskiej-Plesińskiej z KPH i OKO.press osoby LGBT+ służące w wojsku opowiadają o codzienności, w której – mimo munduru – muszą się ukrywać. Sierżant Kamil słyszy na szkoleniu słowo „pedał” kilka razy dziennie. Były podchorąży Krzysztof obawiał się trafić na homofobicznego dowódcę, który „może wszystko”. Kobieta oficer, która prosi o anonimowość, mówi wprost:

W wojsku lesbijki nie istnieją. Mężczyznom wydaje się, że jestem samotna, a koleżanki udają, że nie wiedzą. Z moją partnerką żyjemy, jakby mnie nie było.

Wszyscy – niezależnie od stopnia i jednostki – chcą służyć. Ale codziennie balansują między lojalnością wobec kraju a nielojalnością wobec siebie.

Bezpieczeństwo, ale dla kogo?

Rząd chętnie mówi dziś o bezpieczeństwie: wzmocnieniu granic, odstraszaniu wroga, wielkich inwestycjach w przemysł zbrojeniowy. Ale nie mówi o tym, że bezpieczeństwo zaczyna się od ludzi. Że silna armia to nie tylko uzbrojenie, ale też zgrane zespoły, zaufanie i lojalność. Jak mówi Mateusz Sobiecki, który trzy lata temu w wywiadzie na łamach „Repliki” zrobił publiczny coming out jako najprawdopodbniej pierwszy oficer Wojska Polskiego:

Nie da się w pełni służyć krajowi, jeśli musisz ukrywać, kim jesteś. W stresie, pod presją – to tożsamość staje się twoim największym wrogiem.

W krajach NATO – Wielkiej Brytanii, Niemczech, Kanadzie – żołnierze i żołnierki LGBT+ działają w oficjalnych sieciach wsparcia. W Polsce nadal obowiązuje zasada: „wiemy, ale nie mówimy”.

Związki – nadal w okopach

Na tym tle toczy się inna batalia: walka o ustawę o związkach partnerskich. Przygotowany przez zespół Ministry ds. równości Katarzyny Kotuli projekt przeszedł konsultacje publiczne, ale czeka na decyzję polityczną. Przeszkodą nie jest już tylko prezydenckie weto – to także opór części koalicji rządzącej, która nie chce nadmiernego „zbliżania się do małżeństwa”. Tymczasem dla żołnierzy i żołnierek sprawa jest prosta: ich partnerzy i partnerki nie mają prawa do informacji o wypadku, nie mogą dziedziczyć, nie mają ubezpieczenia, nie mogą skorzystać z wojskowych osłon.

Chronię kraj, ale moje państwo nie chroni mojej rodziny – mówi jedna z rozmówczyń.

Za decyzjami w sprawie tej ustawy stoją ci sami politycy, którzy dziś kierują armią. Nie da się więc oddzielić spraw „obyczajowych” od „bezpieczeństwa narodowego” – to jedna i ta sama polityka.

Bez coming outów nie będzie zmiany

To, że dziś w ogóle rozmawiamy o osobach LGBT+ w armii, zawdzięczamy ludziom, którzy zaryzykowali coming out. Wystąpili w mediach, opowiedzieli swoją historię. Zrobili to, czego nie odważyło się zrobić państwo. Ale ta odwaga ma granice – publiczny coming out w wojsku nadal może oznaczać koniec kariery.

Dlatego zmiana musi być systemowa. Potrzebujemy jasnych regulacji antydyskryminacyjnych w wojsku. Pełnomocnika lub Pełnomocniczki ds. równego traktowania. Wdrożenia równościowych szkoleń. Ale przede wszystkim – potrzebujemy prawa, które uzna rodziny tych ludzi za równoprawne.

Bez coming outów nie będzie widzialności. Ale bez decyzji politycznych – coming outy będą nadal heroicznym wyjątkiem. Armia nie powinna opierać się na bohaterstwie w szeregach i hipokryzji na górze. Bezpieczeństwo naprawdę będzie wspólne dopiero wtedy, gdy każdy i każda w mundurze będą mogli służyć – bez strachu, bez kłamstw, z godnością.

Jeśli jesteś osobą LGBT+ w czynnej służbie w Wojsku Polskim lub Wojskach Obrony Terytorialnej lub przeniesioną do rezerwy – skontaktuj się z KPH: polityka@kph.org.pl. Dołącz do grupy wojskowych osób LGBT+. Gwarantujemy anonimowość. 

Tekst znajdziesz w 116. numerze Magazynu Replika. Zamów prenumeratę lub pojedynczy numer.