Trump mówi o „finansowaniu prezerwatyw i badań nad trans-myszami”? W rzeczywistości zablokował ponad 300 tys. zł, które pomagały m.in. młodzieży LGBT+ mierzącej się z homofobią, finansowały grupy wsparcia i bezpieczne miejsca dla osób transpłciowych w całej Polsce. To nie „bzdury” – to konkretna i ważna pomoc dla osób w małych miastach.

Grupy terapeutyczne zostały przerwane w połowie procesu

Dzięki wsparciu z funduszu grantowego (nazwa) powstały grupy terapeutyczne dla osób LGBT+ i ich rodzin. Rodzice dowiadywali się, jak lepiej rozumieć swoje dzieci. Kiedy Trump obciął środki – trzeba było zakończyć finansowanie. Był to ogromny cios dla tychosób. Niektóre z trudem postanowiły kontynuować projekty – w mniejszym zakresie, za własne pieniądze.

Zaczęły powstawać bezpieczne przestrzenie

W wielu małych miastach to były jedyne miejsca, gdzie osoby LGBT+ mogły czuć się bezpiecznie. Grupy wsparcia, rozmowy, obecność – dzięki grantom zaczęło się coś budować. Bez nich – wszystko się zatrzymało.

Nadzieja na zmianę została zgaszona

W jednej miejscowości projekt spotkań dla młodzieży LGBT+ był bardzo utrudniony ze względu na wysoką homofobię w mieście. Dzięki wsparciu finansowemu z grantu w końcu mógł ruszyć, ale wtedy zabrano środki. Była grupa, było miejsce, była nadzieja. Gdy wszystko zaczęło się układać – trzeba było wycofać finansowanie.

Trump zablokował pomoc tam, gdzie była najbardziej potrzebna – w małych miejscowościach, gdzie poziom dyskryminacji jest wysoki i bezpośrednio dotyka osoby LGBT+. Robimy, co możemy, żeby przywrócić finansowanie i wspierać inicjatywy, które są ważne i potrzebne. 

Wspieraj KPH i pomóż nam kontynuować tę pracę 

Korony Równości są jednym z najważniejszych i najbardziej prestiżowych wyróżnień, jakie można otrzymać w Polsce za działalność na rzecz społeczności LGBT+. Czas więc na kolejną edycję plebiscytu!

W tym roku nagrody zostaną przyznane w następujących kategoriach:

• Aktywizm
• Instytucje
• Prawo
• Polityka
• Media
• Internet
• Kultura
• Biznes

za działania (z)realizowane od lipca 2024 r. do czerwca 2025 r. 

Stay tuned – początkiem maja uruchomimy formularz zgłoszeniowy, poprzez który będziesz mieć możliwość zgłoszenia osób i/lub grup, które Twoim zdaniem zasługują na nominację. Spośród zgłoszonych propozycji Kapituła wybierze osoby i grupy nominowane w każdej z kategorii. Wybór grup i osób laureackich odbędzie się poprzez głosowanie online.

25 września dołącz do nas podczas transmisji live (Facebook, YouTube) z gali wręczenia nagród.

Zobacz fotorelację z Koron Równości 2024

Zobacz videorelację z Koron Równości 2024

Aktualizacja (26.05.2025 r.): Zakończyxxśmy przyjmowanie CV – dziękujemy za wszystkie aplikacje!

---

Jeśli identyfikujesz się z misją i wartościami KPH, masz doświadczenie w obszarze PR-u i komunikacji, posiadasz wiedzę na temat sytuacji osób LGBT+ w Polsce – to właśnie Ciebie szukamy! Do 23 maja do g. 23:59 weź udział w rekrutacji na stanowisko Specjalisty_ki PR i komunikacji. 

Zakres obowiązków i kluczowe zadania:

• opracowywanie i wdrażanie planów komunikacyjnych realizowanych projektów oraz kampanii – we współpracy z innymi zespołami, 
• zarządzanie profilami KPH w mediach społecznościowych (Facebook, Instagram, LinkedIn, X, Bluesky, TikTok, YouTube) – publikacja treści, moderowanie komentarzy, odpowiadanie na wiadomości prywatne,
• tworzenie postów, prostych grafik i treści wideo (rolki),
• analiza skuteczności działań w mediach społecznościowych,
• monitorowanie trendów w mediach społecznościowych.

Wymagane kompetencje, poparte posiadanym doświadczeniem zawodowym:

• minimum 3-letnie doświadczenie zawodowe w pracy na podobnym stanowisku,
• doświadczenie w planowaniu i realizacji płatnych kampanii (głównie Meta Ads),
• umiejętność obsługi programów graficznych i video (Canva, CapCut, Captions),
• umiejętność tworzenia i montowania rolek,
• podstawowa znajomość WordPress,
• podstawowa znajomość Google Workspace,
• umiejętność pracy samodzielnej oraz zespołowej,
• kreatywność, lekkie pióro, komunikatywność, 
• znajomość języka angielskiego na poziomie B2,
• identyfikacja z misją i wartościami KPH oraz wiedza na temat sytuacji osób LGBT+ w Polsce,
• mile widziana wiedza na temat procesu legislacyjnego w Polsce oraz zasad funkcjonowania Sejmu i Senatu (pod kątem wsparcia w przygotowywaniu treści związanych z polityką oraz prawem).

Oferujemy:

• wynagrodzenie w wysokości 7283-9583 zł brutto, w zależności od doświadczenia,
• umowę o pracę na 1 rok w pełnym wymiarze godzin, z możliwością przedłużenia na czas nieokreślony (okres próbny: 3 miesiące),
• pracę w Warszawie w systemie hybrydowym (praca zdalna lub stacjonarna w biurze zlokalizowanym w zabytkowej kamienicy w centrum Warszawy*), obowiązkowa praca z biura minimum 2 dni w tygodniu,
• prywatną opiekę zdrowotną,
• kartę Multisport,
• uczestnictwo w indywidualnych i zespołowych formach wsparcia w rozwoju zawodowym,
• 26 dni urlopowych w roku, niezależnie od stażu pracy,
• 7-godzinny dzień pracy.

*Biuro KPH mieści się w zabytkowej kamienicy, winda znajduje się na półpiętrze. KPH stosuje zasadę równego traktowania w zatrudnieniu i dołoży starań, aby odpowiedzieć na potrzeby osób kandydujących i zatrudnianych, dlatego w razie pytań lub wątpliwości – skontaktuj się z nami. Jesteśmy otwarci_te na znalezienie rozwiązań, które zwiększą dostępność, choć mamy świadomość, że część barier może na tę chwilę stanowić trudność w podjęciu pracy na opisanym stanowisku.

Rekrutacja

Jeśli chcesz dołączyć do naszego zespołu, wyślij swoje CV w formacie PDF na adres: praca@kph.org.pl do dnia 23 maja do godziny 23:59, w tytule maila wpisując: „Rekrutacja: Specjalista_ka PR i komunikacji”. Wybrane osoby zostaną zaproszone na rozmowę kwalifikacyjną.

W aplikacji prosimy o umieszczenie klauzuli: „Niniejszym wyrażam zgodę na przetwarzanie przez Stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii moich danych osobowych w celach związanych z przeprowadzeniem procesu rekrutacyjnego. Zostałam/em poinformowana/y, że administratorem moich danych osobowych jest Stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii z siedzibą w Warszawie, adres Aleje Jerozolimskie 99/40, 02-001 Warszawa KRS 0000 1111 209. Oświadczam, iż jestem świadoma/y prawa do wglądu do swoich danych, prawa poprawiania danych oraz prawa do żądania usunięcia danych, a dane te zostały przeze mnie podane dobrowolnie”. Zgłoszenia bez załączonej powyższej klauzuli nie będą rozpatrywane. 

Rozpoczęcie pracy – koniec czerwca/początek lipca 2025 r.

Równe szanse

KPH jest pracodawcą oferującym równe szanse i zobowiązuje się do zwalczania wszelkiej dyskryminacji. Do udziału w rekrutacji szczególnie zachęcamy osoby transpłciowe, interpłciowe, homo-, biseksualne, queerowe, niebinarne oraz sojusznicze.

Dołącz do nas i wspólnie budujmy Polskę równych praw!

Partnerka jest członkinią najbliższej rodziny w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, a nieformalny związek dwóch osób powinien być traktowany podobnie jak małżeństwa, niezależnie od ich płci. Tak orzekł Sąd Okręgowy w Zielonej Górze w dzisiejszym wyroku.

Niemal 10 lat temu, Marta złożyła pozew przeciwko Gminie Sława, domagając się uznania swojej krzywdy i straty jako członkini najbliższej rodziny w związku ze śmiercią partnerki. Jej partnerka zginęła w 2015 roku w wyniku wypadku spowodowanego przez złamany konar drzewa, za którego stan odpowiadała gmina. Podczas długotrwałego postępowania sądowego, Marta musiała wykazać nie tylko odpowiedzialność Gminy za zły stan drzewa, ale także istnienie głębokiej relacji między nią a zmarłą partnerką. Konieczność wykazywania łączącego uczucia, wspólnych przeżyć i planów na przyszłość przed sądem, uniemożliwiło jej spokojne przeżycie żałoby. 

Po latach trudnego procesu, wymagającego przeprowadzenia nie tylko wielu dokładnych ekspertyz dendrologicznych, ale przede wszystkim podjęcia próby wykazania istnienia łączącej partnerki więzi, Sąd Okręgowy uwzględnił apelację Marty, przyznając jej rację. Zmienił w ten sposób wyrok Sądu Rejonowego, który oddalił powództwo, nie stwierdzając winy Gminy ani nie uznając legitymacji Marty do wnoszenia o zadośćuczynienie za śmierć partnerki. 

Sąd Okręgowy zmienił wyrok sądu I instancji i w ustnych motywach rozstrzygnięcia, wskazał, że: 

1. Gmina ponosi winę za stan drzewa: drzewo było chore i to zaniedbanie Gminy w tym obszarze doprowadziło do wypadku. Sąd zwrócił także uwagę, iż Gmina powinna mieć odpowiedni system czy też procedurę monitoringu stanu drzew, czego nie miała. Ponadto, w ocenie sądu, ochrona innych przed szkodą wynika także z zasad współżycia społecznego. 
2. Sąd wskazał, że art. 446 § 4 kodeksu cywilnego znajduje zastosowanie w tej sprawie. Marta jest „członkiem najbliższej rodziny” dla swojej zmarłej partnerki w rozumieniu przepisów ustawy, a zatem przysługuje jej zadośćuczynienie za doznaną 

Sąd wskazał, że kluczowy jest faktyczny charakter więzi między osobami, płeć osób partnerskich nie ma znaczenia, Marta pozostawała ze swoją partnerką w długim, stabilnym, wieloletnim związku, łączyła je więź taka jak łączy małżonków. 

Po dziesięciu latach walki, odwołań i odrzucenia, w końcu doczekałam się prawomocnego wyroku, który uznał, że mój jedenastoletni związek z Kasią był równie ważny jak małżeństwo heteroseksualne. Sąd potwierdził, że byłam jej najbliższą osobą i że moja strata ma znaczenie. To uznanie było dla mnie kluczowe.​

Równie ważne było dla mnie potwierdzenie winy gminy w tej tragedii. Przez lata unikała ona odpowiedzialności, ale ostatni biegły nie pozostawił wątpliwości: zaniedbania i lekceważenie choroby drzewa zwiększyły ryzyko jego zawalenia podczas wichury. Mam nadzieję, że gmina wyciągnie z tego wnioski i dokładnie przyjrzy się innym drzewom wzdłuż tej alei, by zapobiec kolejnym tragediom. – komentuje na bieżąco wyrok Marta.

Dzisiejszy wyrok kończy, pozytywnie, ten wieloletni proces, jednak cała sprawa pokazuje konsekwencje braku regulacji i stanowi kolejny argument za koniecznością wprowadzenia chociażby związków partnerskich i dostrzeżenia przez prawo istnienia par osób tej samej płci, które tworzą stałe i długotrwałe relacje. Możliwość sformalizowania związku i konsekwencje jej braku są szczególnie dotkliwe w przypadku śmierci jednej osoby, dlatego tym mocniej zabiegamy o ich wprowadzenie. 

Cieszę się, że art. 446 § 4 k.c. znajduje zastosowanie także w sprawie dotyczącej osób tej samej płci. To pierwsze takie rozstrzygnięcie w Polsce! Po raz kolejny sąd jasno wskazuje, że nie ma przeszkód do formalizacji związków osób tej samej płci– stwierdza adw. Paweł Knut, reprezentujący Martę w sprawie. 

Czy gdyby w Polsce były związki partnerskie sprawa potoczyłaby się inaczej? Marta pewnie nie musiałaby wykazywać istnienia relacji między nią a tragicznie zmarłą partnerką, co umożliwiłoby jej przeżywanie koniecznej żałoby – sądom łatwiej byłoby przyjąć uznanie osoby w związku partnerskim za członka najbliższej rodziny w rozumieniu art. 446 k.c. – wskazuje Annamaria Linczowska z KPH.

Podobnych historii, w których osoby LGBT+ pozostające w związkach jednopłciowych muszą udowadniać ich istnienie przed sądami czy organami administracyjnymi jest wiele. Nawet gdy skończą się, tak jak w przypadku Marty pozytywnym rozstrzygnięciem, skazują partnerów_rki na konieczność opowiadania o intymnych i wrażliwych obszarach ich życia, wracania pamięcią do wspólnych wspomnień i planów na przyszłość, co w chwili przeżywania żałoby jest szczególnie trudne. 

W ostatnich orzeczeniach dotyczących Polski, Europejski Trybunał Praw Człowieka także zwracał uwagę na brak możliwości polegania przez partnerów_rki na łączącej ich relacji w kontaktach z administracją i sądami. Konieczność występowania do sądów o uznanie istnienia związku między osobami tej samej płci wobec braku możliwości jego formalizacji może być rozpatrywane jako niedające się pogodzić z Konwencją, a przez to tym bardziej przemawiające za wprowadzeniem przynajmniej instytucji związków partnerskich.

Martę w postępowaniu reprezentował adw. Paweł Knut z Kancelarii KMA. KPH wspiera sprawę w ramach programu litygacji strategicznych. 

Zostały już tylko 3 dni, aby rozliczyć PIT za 2024 rok i przekazać 1,5% podatku na wybraną organizację pożytku publicznego (OPP).

Wesprzyj działania KPH. To kwestia bezpieczeństwa, widzialności i prawa osób LGBT+ do bycia razem – bez lęku.

Twoje 1,5% podatku przekazane na KPH to realne wsparcie dla działań, które przybliżają nas do bezpieczeństwa wszystkich osób i par LGBT+.

✅ Przeprowadzimy ogólnopolską kampanię społeczną na rzecz związków partnerskich.

✅ Nadal będziemy rozmawiać z politykami i polityczkami, by wprowadzać konkretne zmiany w prawie.

✅ Będziemy kontynuować wspieranie organizacji lokalnych, które pomagają społeczności LGBT+ na co dzień.

Zobacz, jak przekazać 1,5% na KPH

Zainwestuj w Polskę ludzi równych praw!

KRS 0000 111 209

W czwartek 24 kwietnia ustawa o związkach partnerskich była przedmiotem prac na Stałym Komitecie Rady Ministrów. Tym samym ustawa przeszła kolejny etap w rządowym procesie legislacyjnym.

Czym jest Stały Komitet Rady Ministrów?

Stały Komitet Rady Ministrów (SKRM) to organ pomocniczy Rady Ministrów, który zajmuje się przygotowywaniem i koordynowaniem prac rządu, zwłaszcza w zakresie projektów ustaw i rozporządzeń. Przewodniczącym SKRM jest min. Maciej Berek.

Nad czym będzie pracował Stały Komitet w kontekście ustawy o związkach partnerskich?

Przede wszystkim sprawdzi, czy dla ustawy przygotowano pełną Ocenę Skutków Regulacji (OSR), czy ustawa jest zgodna z prawem unijnym i Konstytucją oraz będzie rozstrzygać spory i rozbieżności między resortami dotyczące konkretnych przepisów.

Jak wygląda praca SKRM?

SKRM pracuje w formule jednego lub kilku spotkań. Ich liczba uzależniona jest od złożoności projektu. W przypadku ustawy wdrażającej ustawę o związkach partnerskich mówi o zmianie niemal 250 innych aktów prawnych. Oznacza to, że należy spodziewać się kilku posiedzeń Komitetu.

Jakie są kolejne kroki?

Po pozytywnym zaopiniowaniu przez Komisję Prawniczą projekt ustawy trafi na posiedzenie Rady Ministrów. RM przyjmuje projekt ustawy i kieruje go do dalszych prac do parlamentu. 

Gdzie śledzić prace nad Ustawą o związkach partnerskich?

Szczegółowe informacje o przebiegu i rezultatach poszczególnych etapów można śledzić na stronie Rządowego Centrum Legislacji. 

Zobacz projekt ustawy o związkach partnerskich i ustawy wprowadzającej, które znajdują się pod numerami UD 87 i UD 88. 

Many Mornings rusza z wyjątkową akcją. W ramach kampanii „Skarpetki, które pomagają” marka zaprosiła do współpracy 10 wyjątkowych osób, które nie tylko wspólnie z nimi stworzyły oryginalne, limitowane skarpetki, ale też wybrały cele, które są im szczególnie bliskie. To akcja, która łączy kreatywność z realnym wsparciem – bo każda para skarpetek to krok w stronę dobra.

Dominik Więcek, tancerz i choreograf, zdecydował się przekazać dochód ze sprzedaży swojego wzoru na wsparcie Kampanii Przeciw Homofobii. My przeznaczymy te środki na minigranty dla 10 lokalnych organizacji LGBT+ w Polsce. Dzięki temu wesprzemy inicjatyw, które budują bezpieczeństwo i widoczność osób LGBT+ w mniejszych miejscowościach.

Akcja potrwa do 30 kwietnia lub do wyczerpania zapasów. Każdy wzór został stworzony w limitowanej liczbie 2000 par!

Dowiedz się więcej o akcji: manymornings.com/500-tysiecy
Wybierz skarpetki Dominika i pokaż, że wspierasz z dumą: manymornings.com/produkt/dominik-wiecek

Każda para to realne wsparcie!

Dziękujemy Dominikowi, Many Mornings i każdej osobie, która dołączy do tej wyjątkowej inicjatywy. Pomagamy razem!

Na pace Jelcza zawsze toczą się najlepsze rozmowy. Ostatnio dwóch gości się kłóciło, byli Żydzi, byli Ukraińcy, byli też geje – że będą związki partnerskie i że kto to widział? Kiedyś bym przemilczał, teraz się odezwałem: “Weźcie się już odpierdolcie, geje to też są ludzie. Może znajdźcie sobie inny temat”

W najnowszym cyklu OKO.press i Kampanii Przeciw Homofobii zaglądamy do polskiej armii i sprawdzamy, w jakiej sytuacji są żołnierze LGBT+ i czego oczekują od polskiego państwa, żeby czuć się bezpiecznie. Część bohaterów występuje pod swoimi imionami, reszta – w obawie przed reperkusjami – zgodziła się porozmawiać anonimowo.

PRZECZYTAJ WYWIAD

Jesteś osobą LGBT+ i pracujesz w wojsku, studiujesz na wojskowej uczelni, jesteś w rezerwie lub działasz w Wojskach Obrony Terytorialnej? Chcesz podzielić się swoim doświadczeniem i poznać inne wojskowe osoby LGBT+? Skontaktuj się ze Stowarzyszeniem Kampania Przeciw Homofobii i OKO.press. Mając na względzie Twoje bezpieczeństwo, zapewniamy pełną anonimowość: info@kph.org.pl +48 22 423 64 38, anton.ambroziak@oko.press

Na dzisiejszej sesji Rady, powiat łańcucki uchylił ostatnią dyskryminującą Samorządową Kartę Praw Rodzin. Po 6 latach od pojawienia się pierwszej uchwały wymierzonej w społeczność osób LGBT+, upadła ostatnia z nich. Tym samym zamyka się mroczny rozdział w historii polskiej samorządności, w którym możliwa była jawna dyskryminacja osób LGBT+ w życiu publicznym.

⅓ terytorium Polski objęta “strefami”

W 2019 roku, w odpowiedzi na Deklarację LGBT+ przyjętą przez Prezydenta m.st. Warszawy, Rafała Trzaskowskiego, liczne gminy, samorządy, a nawet województwa, przyjmowały uchwały przeciwko “ideologii LGBT”, napisane przez Ordo Iuris Samorządowe Karty Praw Rodzin oraz inspirowane dwoma powyższymi, dyskryminujące uchwały wymierzone w osoby LGBT+. Monitorowaniem “stref” jako pierwszy zajął się Atlas Nienawiści. Zgodnie z ustaleniami aktywistów, w szczytowym momencie w połowie 2020 roku obowiązywały 104 takie uchwały, a ich zasięg obejmował ponad ⅓ terytorium Polski. 

Rezolucja Parlamentu Europejskiego – duża nadzieja, powolny efekt

W grudniu 2019 roku Parlament Europejski przyjął rezolucję ws. uchwał anty-LGBT (patrz: Europarlament przyjął rezolucję ws. uchwał anty-LGBT) wzywającą Polskę do zaprzestania działań dyskryminujących 2 osoby LGBT+. Przyjmując rezolucję, PE wskazał Polsce właściwy kierunek, jednak mimo naszej nadziei, że ,,strefy wolne od LGBT” znikną po jej ogłoszeniu automatycznie, tak się nie stało. Dopiero w 2025 roku upadły ostatnie 3 Samorządowe Karty Praw Rodzin, wszystkie 3 na Podkarpaciu, które jest bastionem poprzedniej władzy. 

Dyskryminacja = brak funduszy europejskich

Najważniejszym punktem rezolucji okazał się apel PE do Komisji Europejskiej o kontrolę, czy samorządy otrzymujące środki unijne podjęły dyskryminujące uchwały. W skutek działań rzeczniczych KPH i innych organizacji pozarządowych w Komisji Europejskiej, udało się wprost powiązać mechanizm przyznawania funduszy europejskich z zasadą równości szans i niedyskryminacji oraz innymi zapisami Europejskiej Karty Praw Podstawowych. W nowej perspektywie finansowej funduszy europejskich, która rozpoczęła się w 2020 roku, na polskich beneficjentach funduszy (m.in. samorządach) spoczął obowiązek wykazania, że nie podejmują oni dyskryminujących działań. Tym samym, gminy, powiaty i województwa, które chciały dostać unijne pieniądze, nie mogły jednocześnie posiadać uchwał anty-LGBT.

Koalicja “Equality Watch” pilnuje funduszy w ,,strefach”

Wspólnie z 12 organizacjami pozarządowymi z całej Polski, powołałyśmy do życia Koalicję na Rzecz Równych Praw “Equality Watch”. Aktywnie pracując w komitetach monitorujących przyglądałyśmy się, które z samorządów posiadających  dyskryminujące uchwały otrzymały lub starały się o środki z UE. Kilkukrotnie reagowałyśmy na nieprawidłowości składając zawiadomienia do prokuratury (patrz: Dolny Śląsk, Podkarpacie – gminy i powiaty, które utrzymują Samorządowe Karty Praw Rodzin zgłoszone do prokuratury), powiadamiając Komisję Europejską, informując rzeczników funduszy europejskich i Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej, wreszcie – składając skargę do Komisji Europejskiej (patrz: Skarga do Komisji Europejskiej – podkarpacki Urząd Marszałkowski nie przestrzega prawa UE. Równolegle Rzecznik Praw Obywatelskich wnosił skargi do sądów administracyjnych, które stwierdzały nieważność uchwał przeciwko ,,ideologii LGBT”. 

Samorządowe Karty Praw Rodzin utrzymały się dłużej

Uchwały ,,przeciwko ideologii LGBT” posługiwały się mową nienawiści i wprost nawoływały do wykluczenia społecznego osób LGBT+, dlatego upadły jako pierwsze. Samorządowe Karty Praw Rodzin autorstwa Ordo Iuris wykluczały w bardziej zawoalowany sposób, przez co walka z nimi była o wiele trudniejsza. Dwa lata po upadku ostatnich, zaskarżonych przez RPO uchwał ,,przeciwko ideologii LGBT”, w prokuraturach, urzędach i ministerstwach wciąż pojawiały się wątpliwości co do tego, czy karty mają dyskryminujący charakter. W takich sytuacjach osoby i organizacje z “Equality Watch” interweniowały.

Olga Pawłowska-Plesińska ze Stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii, koordynatorka pracy Koalicji “Equality Watch”:

Od 2022 roku wysłaliśmy setki pism do urzędów marszałkowskich, władz gminnych i powiatowych, rozesłaliśmy dziesiątki informacji prasowych, pojawialiśmy się na posiedzeniach komitetów monitorujących, bywaliśmy w sekretariatach urzędów i w gabinetach w ministerstwach, spotykaliśmy się ze sprzyjającymi nam osobami w samorządach, składaliśmy zawiadomienia do prokuratury i skargi do Komisji Europejskiej. Często mieliśmy poczucie, że odbijamy się od ściany, a nasza praca nie przynosi rezultatów. Dziś świętujemy sukces, udało nam się doprowadzić do uchylenia wszystkich “stref wolnych od LGBT”. Konsekwentna praca wielu osób i organizacji doprowadziła do zamierzonego celu.

Czy to koniec działań KPH w funduszach europejskich?

Olga Pawłowska-Plesińska: Upadek ostatniej strefy wolnej od LGBT nie oznacza, że przestajemy uważnie obserwować przyjmowane przez samorządy uchwały, będziemy to robić dalej. Planujemy również dzielić się wiedzą na temat zastosowania mechanizmu przyznawania funduszy europejskich do walki z dyskryminacją innych grup osób. Niezmiennie zależy nam na tym, żeby każda osoba czuła się w Polsce bezpiecznie. 

Organizacje należące do “Equality Watch”: 

• Atlas Nienawiści
• Stowarzyszenie Fabryka Równości
• Fundacja Akceptacja
• Stowarzyszenie Instytut Równości
• Stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii
• Stowarzyszenie Lambda Szczecin
• Stowarzyszenie Marsz Równości Lublin
• Marsz Równości w Rzeszowie
• Stowarzyszenie My, Rodzice
• Stowarzyszenie Tęczówka 
• Federacja Znaki Równości
• Fundacja Wiara i Tęcza

 

Wśród kadry z wyższym stopniem jest „beton”, kompletne odcięcie od rzeczywistości, zmian społecznych. Homofobia. Jak trafię na przełożonego homofoba, to nie będę mógł z tym nic zrobić, bo władza wyższych stażem dowódców jest w wojsku niemal nieograniczona.

W najnowszym cyklu OKO.press i Kampanii Przeciw Homofobii zaglądamy do polskiej armii i sprawdzamy, w jakiej sytuacji są żołnierze LGBT+ i czego oczekują od polskiego państwa, żeby czuć się bezpiecznie. Część bohaterów występuje pod swoimi imionami, reszta – w obawie przed reperkusjami – zgodziła się porozmawiać anonimowo.

PRZECZYTAJ WYWIAD

Jesteś osobą LGBT+ i pracujesz w wojsku, studiujesz na wojskowej uczelni, jesteś w rezerwie lub działasz w Wojskach Obrony Terytorialnej? Chcesz podzielić się swoim doświadczeniem i poznać inne wojskowe osoby LGBT+? Skontaktuj się ze Stowarzyszeniem Kampania Przeciw Homofobii i OKO.press. Mając na względzie Twoje bezpieczeństwo, zapewniamy pełną anonimowość: info@kph.org.pl +48 22 423 64 38, anton.ambroziak@oko.press

W dzisiejszym wyroku w sprawie Andersen przeciwko Polsce, Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał odmowę dokonania przez Polskę transkrypcji aktu małżeństwa dwóch mężczyzn za niezgodną z Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zdaniem Trybunału, odmawiając, Polska naruszyła zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, a także prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego skarżącego. 

O sprawie

W 2016 roku, B. Andersen zawarł związek małżeński ze swoim mężem w Zjednoczonym Królestwie. W lutym 2017 roku, zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w Goszczynie z wnioskiem o zarejestrowanie małżeństwa zawartego za granicą, czego odmówiono mu, powołując się na klauzulę “zasad porządku prawnego”. Decyzja USC została podtrzymana przez Wojewodę Mazowieckiego. B. Andersen zaskarżył to rozstrzygnięcie wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego – obydwa sądy oddaliły jego skargę i utrzymały decyzję odmowną w mocy. 

Skarżący zarzucił Polsce naruszenie Konwencji poprzez niezapewnienie systemu prawnego umożliwiającego uznanie związku małżeńskiego osób tej samej płci lub uznanie w inny sposób łączącej ich relacji. W ocenie skarżącego, brak odpowiednich regulacji prawnych w tym zakresie stanowi także dyskryminację ze względu na orientację seksualną. 

Dzisiejszy wyrok

Trybunał podzielił argumentację skarżącego, wskazując, że brak realnej możliwości dokonania transkrypcji aktu małżeństwa zawartego za granicą stanowi naruszenie przez Polskę art. 8 Konwencji, gwarantującego poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego. Jak czytamy w uzasadnieniu wyroku, “Polska przekroczyła swój margines swobody i nie wypełniła swojego pozytywnego obowiązku zapewnienia wnioskodawcy konkretnych ram prawnych zapewniających uznanie i ochronę jego związku z osobą tej samej płci. Stanowi to naruszenie prawa wnioskodawcy do poszanowania jego życia prywatnego i rodzinnego” (Zobacz: Wyrok ETPCz w języku angielskim)

„Ta sprawa kosztowała nas ogromną ilość czasu, pieniędzy i spokoju ducha. Z jednej strony, Polska jest krajem w sercu Europy, z ponad tysiącletnią tradycją demokracji, szczycącym się akceptacją. Z drugiej strony Polska wciąż łamie i zawiesza podstawowe prawa człowieka – również nasze. Oby jej władze wreszcie opamiętały się, co robią.” – komentuje sprawę na gorąco skarżący.

Niestety, B. Andersen i jego mąż nie są jedyną parą, których związku małżeńskiego Polska nie dostrzega. Odmowa transkrypcji podyktowana jest chęcią obrony polskiego porządku prawnego albo lękiem urzędników przed wprowadzeniem “tylnymi drzwiami” równości małżeńskiej. Zapomina się zupełnie o bardzo ważnym wymiarze symbolicznym i godnościowym – byciu zauważonymi przez własny kraj i szanowanym jako małżonek_ka osoby, którą się kocha. 

“Dzisiejszy wyrok to kolejny mocny sygnał, że wprowadzenie ochrony prawnej par tej samej płci powinno stać się kluczowym priorytetem dla polskiego rządu. Uchwalenie ustawy o rejestrowanych związkach partnerskich staje się dziś jeszcze pilniejsze” – wskazuje adw. Paweł Knut.

„Pary tej samej płci które zawarły małżeństwo za granicą od lat funkcjonują w Polsce w próżni prawnej. Nie wiedzą czy po przekroczeniu granicy zmienia się ich stan cywilny, nie mogą korzystać z uprawnień które są im należne jako małżonkom. Dzisiejszy wyrok ETPcz potwierdza że taka sytuacja to naruszenie prawa. Czekamy też na wyrok TSUE który już niebawem może również to potwierdzić” – mówi apl. adw. Milena Adamczewska-Stachura

Dzisiejsze rozstrzygnięcie ETPCz to kolejny argument przemawiający za zmianą prawną i wprowadzeniu takich rozwiązań, które zapewnią w końcu uznanie związków małżeńskich zawartych przez pary osób tej samej płci. 

Jedynym słusznym rozwiązaniem jest wprowadzeniem równości małżeńskiej w Polsce i umożliwienie zawierania związków małżeńskich w kraju. Polska musi w końcu przestać dzielić osoby w niej mieszkające na kategorie i zapewnić elementarne poszanowanie i bezpieczeństwo wszystkim tworzonym przez nie związkom. 

“W ponad 20 państwach w Europie i ponad 30 na świecie obowiązuje równość małżeńska. Najwyższy czas, żeby Polska w końcu do nich dołączyła i umożliwiła zawarcie ślubu z osobą, którą się kocha we własnym kraju. Sama możliwość transkrypcji zagranicznego aktu ślubu jest ważna w wymiarze symbolicznym, ale niewystarczająca: każda para powinna móc również zawrzeć małżeństwo w Polsce” – komentuje Przemek Walas, kierownik rzecznictwa w KPH. 

Skargę do Trybunału w imieniu B. Andersena przygotowała i złożyła mec. Karolina Gierdal, w postępowaniu B. Andersen reprezentowany był również przez mec. Milenę Adamczewską-Stachurę i mec. Pawła Knuta z Kancelarii KMA. KPH wspierała sprawę finansowo w ramach programu litygacji strategicznych. 

 

28 czerwca br. o godz. 15:00 Centrum Seksuologii, Psychoterapii i Psychosomatyki w Sopocie zaprasza na płatny warsztat dla rodzin i bliskich osób transpłciowych „Mówi mi, że jest trans”. Celem spotkania jest przedstawienie rzetelnej wiedzy na temat transpłciowości oraz procesu tranzycji, po to, żeby łatwiej było zrozumieć czego doświadcza bliska Ci osoba. Podczas warsztatu zostaną poruszone takie zagadnienia jak tożsamość płciowa, etapy tranzycji – od coming out’u, diagnostyki, po sądowe procedury. Zastanowicie się, jak można wspierać bliską osobę, dbając jednocześnie o swoje przeżycia. KPH objęło matronat nad warsztatami.

O warsztatach

Centrum Seksuologii, Psychoterapii i Psychosomatyki w Sopocie oferuje kilkugodzinne spotkanie (wraz z przerwami na kawę i poczęstunek) tworząc okazję do poszerzenia wiedzy, a także do poznania osób z podobnymi doświadczeniami, wymianę spostrzeżeń, doświadczeń, refleksji. Zapewnia także kameralną atmosferę oraz wsparcie psychoterapeutek, które na co dzień pracują z osobami różnorodnymi płciowo, w tym z osobami na różnych etapach diagnozy czy tranzycji, oraz z ich bliskimi. Spotkanie będzie miało formę warsztatową – mini wykłady oraz czas na dyskusję.

Warsztaty są dla Ciebie, jeśli:

– twoje dziecko lub bliska Ci osoba powiedziała Ci, że jest transpłciowa lub niebinarna,

– twoje dziecko lub bliska Ci osoba jest w procesie tranzycji, opiniowania,

– twoje dziecko lub bliska Ci osoba rozważa, jest w trakcie lub po sądowym uzgodnieniu płciowej,

– zastanawiasz czym jest transpłciowość i/lub niebinarność,

– masz mieszane uczucia w związku z otrzymaną informacją,

– martwisz się tym jakie decyzje będzie podejmować bliska osoba,

– potrzebujesz wsparcia w radzeniu sobie z uczuciami, które pojawiły się w związku z informacją o transpłciowości/niebinarności bliskiej osoby,

– zastanawiasz się jak wspierać bliską Ci osobę,

– nie wiesz jaką postawę przyjąć wobec bliskiej osoby, która mówi, że jest transpłciowa/niebinarna,

– chcesz się dowiedzieć jak wygląda proces tranzycji,

– chcesz poznać inne osoby które są w podobnej sytuacji.

Zapisy na warsztaty trwać będą do 15.06 br. pod numerem 789 190 192 lub mail: rejestracja@centrumseksuologii.pl

Zobacz szczegóły warsztatów

Mieszkasz w Łodzi lub w okolicach? Zgłoś swoją szkołę na warsztaty antydyskryminacyjne dla młodzieży, szkolenia dla kadry pedagogicznej lub skorzystaj z poradnictwa psychologicznego dla osób LGBT+! Projekt „Bezpieczna szkoła dla wszystkich”, realizowany przez Stowarzyszenie Tkalnia, ma na celu budowanie szkolnej rzeczywistości, w której każda osoba może czuć się bezpiecznie, być sobą i liczyć na realne wsparcie. KPH objęło matronat nad projektem.

O projekcie

Celem projektu jest stworzenie środowiska szkolnego, które rozpoznaje i szanuje różnorodność osób uczniowskich, a także aktywnie działa na rzecz ich bezpieczeństwa i włączenia. Projekt jest stworzony z myślą o osobach doświadczających dyskryminacji, aby mogły skupić się na nauce, czuły się częścią społeczności szkolnej i miały pewność, że mogą liczyć na wsparcie zarówno ze strony rówieśników_czek, jak i nauczycieli_ek.

W ramach projektu realizowane będą:

• warsztaty antydyskryminacyjne dla młodzieży,
• szkolenia dla kadry pedagogicznej dotyczące niedyskryminacji, zarządzania różnorodnością oraz obowiązujących przepisów i polityk antydyskryminacyjnych,
• poradnictwo psychologiczne dla osób LGBT+ bezpośrednio doświadczających dyskryminacji.

Dla kogo jest projekt?

• Dla młodzieży LGBT+ w wieku 14–21 lat uczącej się w województwie łódzkim (30 osób),
• dla kadry pedagogicznej szkół objętych projektem (150 osób),
• dla rówieśników i otoczenia szkolnego (750 osób).

Sprawdź szczegóły wsparcia terapeutycznego

Sprawdź szczegóły o warsztatach antydyskryminacyjnych dla szkół

---

Projekt finansowany jest ze środków Funduszy Europejskich.